Presenteren op 16.000 kilometer afstand

Na een verblijf van twee dagen op de camping in Taggerty moest ik op zoek naar een nieuwe slaapplek. Ik had me namelijk eigenlijk vergist in de dag dat ik mijn Mid Year Assessment had voor mijn Master of Music aan HKU. Hierdoor had ik doodleuk twee dagen geboekt in Taggerty, waardoor ik op de dag van mijn presentatie een nieuwe camping moest gaan zoeken. Net op het moment dat ik op een plek stond met een goede 5G verbinding, geen buren en een prima uitzicht om mijn docenten jaloers mee te maken.

Het was dus best spannend, waar ik terecht zou komen, wanneer ik later neer zou strijken op de volgende camping van BIG4 Holliday Parks, die over heen Australië verspreid zitten. Ik boekte deze camping trouwens aan de koffie in alweer een redelijk annoniem dorpje, dat zoals wel vaker was opgebouwd uit de straat waar de ‘snelweg’ doorheen gaat en een weg die daar haaks op staat. Snelweg zeg ik inderdaad met een behoorlijk cynische toon, aangezien deze ‘N-wegen’ al snel een snelweg zijn, ook al ontbreekt de middenberm vrijwel altijd en zijn er genoeg stukken waar een adviessnelheid van zestig of zelfs veertig wordt aangehouden. Deze verschillende toegestane of geadviseerde snelheden zijn soms nog best verwarrend trouwens, maar dit komt dan ook vooral doordat verkeersboetes in Australië absurd duur zijn. Weten jullie nog? Vijf minuten foutparkeren. Nu in de aanbieding voor tweehonderd dollar!

Na een eigenlijk iets te grote ijskoffie, die ik vooral bestelde omdat ik moest uitzoeken waar ik die dag heen zou gaan en de temperatuur die ochtend al vroeg boven de dertig graden kwam, reed ik richting Healesvale, waar ik vooral heen wilde voor de tientallen wijnboerderijen die hier op de heuvels liggen. Ik koos een route via de andere kant van de bergen om alleen maar over wegen te rijden, die ik nog niet had gezien. Het was een prachtige route. Vlak voor het tankstation, waar ik mijn auto vol gooide, liep een mierenegel maar net voor mijn auto voorbij, voor hij gelukkig stopte omdat een andere auto vanuit de tegengestelde richting aankwam rijden. De druivenplanten stonden erbij alsof het oogstseizoen bijna kon beginnen. Dit soort ‘farmwork’ zou ik wel willen doen voor mijn ‘88 days’. Ik ben normaalgesproken geen fan van Engelse woorden in Nederlandse zinnen, maar deze termen zijn er twee waar je in Australië niet omheen kan. De achtentachtig dagen slaan op de drie maanden die je op een boerderij of in afgelegen gebieden moet werken, mocht je als reiziger een tweede jaar in Australië willen blijven. Hoewel ik dit nog niet zeker weet, wil ik wel de kans hebben en dus sowieso mijn ‘farmwork’ afmaken.

Ik reed naar een wijnboerderij die goed stond aangeschreven en verwonderde me over het uitzicht. Een golfkarretje reed mij, samen met een Aziatisch stel en hun kind, naar het museum boven. Behalve een wijnboerderij, was hier namelijk ook een kunstmuseum, wat mij toen ik binnen was vooral deed denken aan de kantine van HKU op de IBB-laan in Utrecht. Veel kunst van wisselende kwaliteit. Erg modern en soms veel te abstract voor mijn smaak. Het concept was echter leuk en mocht ik gaan solliciteren is het zeker een plek om in de gaten te houden, zeker met mijn ‘kunstacademie’ achtergrond natuurlijk. Voor ik vertrok, kocht ik een fles rosé , die ik alleen even proefde, voor ik hier vijfenveertig dollar aan uitgaf. Deze mocht voorlopig blijven liggen in de wijnkelder van mijn rode bolide, zodat ik iets lekkers zou hebben, wanneer ik terugkom van mijn volgende grote avontuur. Maar daarover in mijn volgende verhaal meer. Ik beloof het!

Ik reed naar de camping, die verrassend groot was en in een mooie vallei lag, naast het dorpje. Toen ik vroeg of er een redelijke verbinding zou zijn op de camping en de vrouw achter de balie zei, ‘on and off’, kneep ik hem wel eventjes. Het zou toch lullig zijn als ik mijn presentatie niet zou kunnen afmaken, laat staan presenteren, vanavond. Gelukkig mocht ik op het grote veld van de kampeerplekken zonder stroom zelf een plekje zoeken, dus reed ik door tot ik zo veel mogelijk streepjes op mijn telefoon zag staan. Gelukkig kon ik nog net een beetje onder de boom staan en werkte het YouTube filmpje, dat ik opzocht om mijn verbinding te testen, direct.

Die middag stelde ik mijn presentatie nog altijd uit. Ik deed mijn was en dook het zwembad even in, hoewel deze volledig overrompeld werd door Australische kinderen die vanaf alle kanten bommetjes maakten. De verkoeling was wel even nodig, want het was bijna veertig graden. Toegegeven ook niet de handigste temperatuur om te werken, dus wachtte ik tot het einde van de middag om aan mijn inhaalslag te beginnen. Mijn presentatie was om half tien ‘s-avonds, toen ik na een gehaaste maaltijd, mijn laptop in mijn daktent openklapte en Zoom opstartte, voelde het heel raar om te wachten op Desirée en Jorrit, die mijn beoordeling zouden doen. Gelukkig ken ik beide docenten inmiddels zo’n zes en vier jaar, waardoor het gesprek vooraf gemakkelijk verliep.

De presentatie opende ik met de nodige down under en backpackers grappen. Zo was mijn eerste dia natuurlijk op z’n kop en kon de vraag “heb je jezelf al gevonden Bas?” bij het stukje over persoonlijke ontwikkeling niet ontbreken. Over het algemeen ging de hele presentatie eigenlijk erg goed. Ik realiseer me altijd pas tijdens de voorbereiding en uitvoering van deze halfjaarlijkse presentaties, dat ik toch wel bezig ben met mijn artistieke-, professionele- en persoonlijke ontwikkeling. Ik denk dat je anders ook niet ruim tachtig A4’tjes (bijna 60.000 woorden) Polarsteps schrijft binnen drie maanden. Mocht je dus alles hebben gelezen - en ik weet van een aantal van jullie, dat je schuldig bent! - dankjewel voor je aandacht en het contact terwijl ik aan de andere kant van onze aarde zit.

Na een presentatie van ruim twintig minuten, een korte onderbreking waarin mijn docenten mijn portfolio konden beluisteren en konden bespreken wat ze ervan vonden, kwamen Jorrit en Desirée met het verlossende woord. Ik had het eerste semester van dit studiejaar gehaald en ben dus nog maar een aantal maanden en een scriptie verwijderd van de titel ‘Master of Music’, en zeg nou zelf, ik denk dat er geen muzikant is die die titel niet zou willen hebben. Binnenkort zal ik wat delen over mijn plannen voor de komende periode. Ik ben natuurlijk ook benieuwd wat jullie hiervan denken.

Toen ik klaar was met mijn presentatie en mijn laptop weer had dichtgeklapt, liep ik zonder na te denken mijn trap af om nog een biertje te pakken om mijn succes te vieren. Ik werd getrakteerd op een groep van zes grote Kangaroos die voor, achter en naast mijn auto stonden en gehaast weghopte, toen ik mijn zaklamp aanzette om ze beter te bekijken. Aan wildlife geen gebrek op de campings in Australië, aangezien ik die eerste dag ook al mijn eerste ‘bin chickens’ had gezien en in mijn eerste week in Australië al van dichtbij kon kijken naar wombats en walibi’s. Alleen de gevaarlijke dieren blijven tot op heden uit.

Na een korte periode hard studeren, is het nu tijd voor vakantie, voor ik toch echt zal moeten beginnen met werken in Australië. Waar de vakantie naartoe gaat, en hoe deze plots tot stand kwam, lees je in mijn volgende verhaal.