Reunikki in Bangkok

Na een dagvlucht van uiteindelijk bijna negen uur, kom ik op donderdagavond om half acht aan in Bangkok. Helaas was de zon al onder, dus moest ik nog even wachten om de stad in het licht te zien. De security ging gelukkig snel en dus kon ik binnen een half uur een Grab bestellen, die mij naar Here hostel zou brengen. Het wachten hierop duurde helaas wat langer, waardoor ik ruim een half uur bij ‘pickup point A’ heb staan wachten, temidden van andere Australische, Nederlandse en vooral Chinezen Thailand gangers.

Eenmaal bij het hostel was het inchecken als vanouds. Ik was hostels inmiddels wel gewend en kreeg na het laten zien van mijn paspoort en het doen van de betaling snel een kamer en bed toegewezen. Anders dan in de Filipijnen, Indonesië of Latijns Amerika, moest ik hier ook mijn schoenen uit doen binnen. Een beetje irritant, maar tevens een te respecteren onderdeel van de Thaise cultuur.

Het hostel was overigens erg sociaal. Ik raakte al snel aan de praat met een stel Nederlanders en dronk gezellig een biertje in de tuin, waar live muziek werd gespeeld. Niets bijzonders, wel leuk! Een van de Nederlanders, een gast van in de vijftig, begon direct een gezellig gesprek over Crypto, de overheid en dat ze eigenlijk niets goed doen. Niet helemaal waarvoor ik naar Thailand ben gekomen, maar ik waardeer de input. Verder was het wel gezellig. Ik besloot, na twee gratis biertjes, nog even wat te eten bij McDonalds. Dat alles goedkoper is dan in Australië, zal niemand verbazen, maar zelfs ik was aangenaam verrast. Drie burgers voor onder een tientje was niet verkeerd. Het laatste wat mij op de eerste avond opviel was de hoeveelheid afbeeldingen die de koning Rama de tiende (Rama X) we niet heeft in dit land. Om hem en mijn Thaise medemens te vriend te houden, zal ik hier nog niets over typen. Het schijnt namelijk nogal gevoelig te liggen, om iets te zeggen over het Thaise koningshuis.

De volgende dag zou Nikki aankomen in Bangkok, maar omdat ik nog wat tijd te doden had, ging ik zelf op onderzoek uit rondom het hostel. Terwijl ik met Juul en Lau belde in Hawaii, werd ik aangesproken door een aardige Thaise toeristenhosselaar, die mij in een Tuktuk probeerde te krijgen. Vandaag was namelijk ‘natuurlijk’ de enige dag dat het maar honderd baht zou kosten om een tour met zijn vrienden te doen. Vanwege het Chinees Nieuwjaar dat woensdag plaatsvindt, kregen tuktuk chauffeurs gratis benzine om toeristen te vervoeren. Ik viel er natuurlijk voor en stapte in om de stad en haar tempels te ontdekken.

De eerste Buddha waar ik door mijn chauffeur naartoe werd gebracht was echter zo klein, dat ik er bijna voorbij liep. Ik werd hier aangesproken door een man, die iets beter vermomd, stiekem ook een toeristenhosselaar was. Hij vertelde mijn tuktuk chauffeur exact waar ik hierna heen moest. Zo bracht hij mij hierna naar de ‘factory’, wat dat ook mocht zijn. Deze fabriek, bleek uiteindelijk vooral een plek waar ik geld kon uitgeven aan maatpakken. Ik kreeg een heerlijk biertje aangeboden, die ik natuurlijk aannam, terwijl ik door hun catalogus bladerde. Ik gaf, lichtelijk onder druk, aan hier even over na te moeten denken. Mijn grote vriend de verkoper zei hierna de wijze woorden: “No sir, no need to think about it.” Waar hij ook gelijk in had. Ik stapte op en ging naar buiten.

Na nog een paar stops bij de big standing Buddha, Golden Mount en een straatverkoper waar ik Pad Thai at voor ongeveer twee euro, was ik tempel moe en vroeg ik of mijn inmiddels nieuwe chauffeur mij wilde afzetten bij mijn hostel. Ik betaalde hem honderd baht en ging richting de tuin, waar ik met wat mensen uit mijn kamer praatte en een drankje deed. Ze hadden afgesproken wat te gaan eten bij een Thais restaurant, niet ver van het hostel. Ik liep nog even mee, maar besloot niet mee te eten omdat ik Nikki ging ophalen bij haar hostel. Met de Grab, reed ik binnen een kleine tien minuten naar het hotel, waar ze de eerste nacht door zou brengen. Ik besloop Nikki, die me nog niet zag, vanaf achteren en de reünie was een feit. Heel raar, maar ook erg leuk!

We hadden elkaar al even niet gezien, maar zoals dat dan eenmaal gaat, was het ook vrij snel erg normaal. We besloten om even geld te pinnen en zo snel mogelijk op zoek te gaan naar wat te eten. We kwamen uit bij een restaurant op straat, vlak voor een parkeergarage en onderweg richting Khao San Road. We aten viskoekjes, venusschelpen in pittige curry, Tom Yam soep en rijst. Eigenlijk bestelden we gewoon alles waar we zin in hadden. Het was tenslotte de eerste dag van Nik, die al had aangegeven zich niet in te gaan houden, in Thailand. Het eten was lekker en we liepen door naar Khao San Road, waar de drukte echt begon. We dronken shotjes en liepen een rondje door de beroemde uitgaansstraat. We keken onze ogen uit. Coffeeshops midden op straat, dansende ladyboys en muziek die zo hard stond dat je de druk op je oren kon voelen. Uiteindelijk besloten we nog één drankje te doen in de vorm van een veel te dure bucket pina colada die we deelden, waarna zowel Nik als ikzelf weer terug gingen om op tijd te slapen.

‘s-ochtends zat ik met dezelfde mensen uit mijn hostel te praten, toen Nikki aankwam en we besloten richting 7Eleven te lopen voor een lekker drankje. We waren met een Franse jongen, twee Noorse meisjes, en een Zweedse en gingen met een groot busje, die ik had gehuurd via Grab, naar een vintage markt. Het busje, een Toyota Hiace, die ik door mijn Australische zoektocht naar een voertuig goed ken, had een volledige gouden bekleding en zag er erg luxe uit. De stoelen konden helemaal naar achteren en hij zat heerlijk.

De markt zelf was een stuk moderner en minder authentiek Thais dan we hadden verwacht en gehoopt. Toch heb ik me hier aardig vermaakt. Het was alleen erg warm, waardoor we er allemaal al snel klaar mee waren. We besloten nog even terug te gaan naar het hostel, wat te zwemmen en later richting China Town te gaan om te eten. Het groepje was erg gezellig en in de Grab luisterden we om de beurt een Noors of Zweeds, Frans en Nederlands nummer. Rond etenstijd namen we weer een mooi en gouden busje richting China Town, met een dit keer uitgebreide groep. Een Noord-Ierse gast, een Canadees en een jongen uit Amerika hadden zich net als een Nederlands en Duits meisje bij de groep gevoegd. China Town was druk, maar de etensmarkt was het meer dan waard om te bezoeken. Ik at Gyoza’s, Pad Thai, Grilled Bao Buns, Taro balletjes en wat hapjes van anderen. Een waar culinair feest voor echt heel weinig geld.

Na te hebben gegeten en iedereen meerdere keren kwijt te zijn geraakt, kwam Celine, het Duitse meisje met het idee om naar een rooftop te gaan. Het was door alle drukte even puzzelen hoe we daar zouden komen, maar na wat frustraties en een Grab driver die Where’s Waldo met ons speelde, bracht het derde busje ons naar een bar op de vijfenveertigste etage van een enorm flatgebouw. Ook het binnenkomen in deze bar ging niet vanzelf. We moesten zelfs afscheid nemen van Daphne, de Nederlandse, die met haar negentien jaar niet naar binnen mocht. Ook betaalden we bijna twintig euro voor een cocktail, veel meer dan al het eten bij elkaar, maar het was het uitzicht helemaal waard, toen we uiteindelijk boven aan kwamen. We dronken allemaal een heerlijke cocktail, maakten wat foto’s en genoten van het uitzicht en het briesje op het dak, voor we moe maar voldaan terug gingen naar het hostel. Dit was nog erg leuk, want we gingen met zes man in een tuktuk, iets waar we allemaal naar uitkeken.

De volgende dag trokken Nikki en ik met z’n tweeën op en hebben we vooral veel gewandeld. Na allebei een zeer speciale koffie te hebben gedronken en weer terug gingen naar het hostel om toch maar even zonnebrand te halen, namen we de longtail boot naar New Town, waar we onze tocht te voet vervolgden. Ik kocht sokken, we belden met Tiek en gingen naar een lokale mall, waar ik nog een joggingbroek kocht, omdat ik deze toch nog nodig had. Hierna liepen we door om nog even naar de Uniqlo te gaan en wat te eten in een wat moderner winkelcentrum. Hier kregen we alleen wel ruzie met een agressieve Japanner, die nadat hij struikelde een staarwedstrijd met eerst Nikki en daarna mijzelf aanging, voor zijn vriend zich verontschuldigde voor zijn gedrag. Deze man zagen we eerder al meerdere keren op het belletje drukken, omdat hij zijn eten nog niet had. Wij aten Mango Sticky Rice, een van de meest iconische maar simpele Thaise gerechten. Na ons bezoek aan het winkelcentrum liepen we door richting Lumphini Park, dat bekend staat om zijn varanen. Je zag ze werkelijk overal en het was een prachtig gezicht. Ook schildpadden en verschillende vogels vonden hun plek in het park, dat een beetje een mix was van Central Park en Zuiderpark. Dit laatste vooral door de trapbootjes die overal op het water rondgingen en het theater met live (klassieke) muziek dat ze hadden gebouwd. We namen hier wat rust na lang te hebben gelopen en zaten lekker in het gras.

Hierna namen Nikki en ik de metro om ons naar een van de vele night markets te begeven, die Bangkok rijk is. We aten crispy pork met rijst, iets waar we allebei al een tijd zin in hadden, en genoten van een biertje. We waren echter ook goed uitgeblust van de dag en slenterden allebei wat rond. Op deze markt verkochten ze allemaal kleine gerechtjes, waaronder krokodillen saté en shotjes met levende inktvissen als pipetjes. Noem het cultuur, noem het onethisch. Wij liepen rustig door naar de volgende markt, waar we nog meer mango aten, voor we terug naar het hostel gingen, voor onze een na laatste nacht in Bangkok.

Op de laatste dag in Bangkok gingen Nikki en ik naar het grote paleis van de Thaise koning. Dit was hoe dan ook de grootste fout van de dag, aangezien we hier na het betalen van vijfhonderd baht als sardientjes in blik tussen de Chinezen toeristen stonden. We zagen de gebouwen wel, maar konden hier absoluut niet van genieten. Ik denk dan ook dat het nog geen half uur duurde, voor we weer buiten stonden. Bij de volgende tempel, besloten we het niet eens meer te proberen. We waren tempel moe en besloten lekker te gaan lunchen, waarna we even teruggingen naar het hotel om te zwemmen en uit te rusten. Iets wat ook zeer nodig moet gebeuren op vakantie!

Na een paar uur niets doen, gingen we op Nikki’s verzoek richting Icon Siam, een enorm winkelcentrum in het zuiden van de stad. Het centrum had alles van enorme foodcourts tot Porsche winkels en Gucci flagship stores tot de Zara en Uniqlo. We hebben ons hier ruim vijf uur heel goed vermaakt en hoewel het Nikki haar idee was, kwam ik terug met een hoop nieuwe kleding. We aten die avond bij een Koreaans restaurant en gingen daarna snel terug omdat ze de airco in het winkelcentrum op standje ijskast hadden gezet.

Bij het hostel dronken Nik en ik nog een biertje voor zij lekker ging slapen en ik nog even met een aantal mensen richting de McDonalds ging. Dit tripje werd verlengd door Alex, de Franse gast die er een aantal dagen eerder ook al bij was, die aangaf nog een massage te willen nemen op Khao San Road. Daar kon ik geen nee tegen zeggen. Het was een goed (tijdelijk) afscheid van Bangkok, want de volgende dag vliegen Nikki en ik naar Chiang Mai.