Schiphol en de vlucht naar Guangzhou

Ik zit inmiddels al ruim vijf uur in het vliegtuig dat mij voor het eerst ooit naar China moet brengen. Een megaland, waar ik een minitijd zal spenderen. Na een overstap van ongeveer drie uur zal ik doorvliegen naar Manila op de Filipijnen. Hier zal ik mijn eerste dagen van deze reis spenderen.

Toen mama, Maurice en ik vandaag op Schiphol aankwamen, ging alles eigenlijk zeer voorspoedig. Waar de website van China Southern Airlines de moeite niet waard is en mij het vooraf inchecken onmogelijk wilde maken, valt dit niet te zeggen over de Check-in-zuilen op Schiphol. Paspoort scannen, twee drukken op ‘doorgaan’ en je boardingpass wordt uitgeprint. Het is de efficiëntie van Nederland die ik de komende tijd wel verwacht te gaan missen. Maar goed, aan de andere kant staat hier tegenover natuurlijk dat ik geen haast heb en de komende tijd juist rustig aan wil doen. Maar complexiteit is niet altijd de oplossing.

Ook het afgeven van mijn bagage ging uiteindelijk zonder moeite en was zo gedaan. We konden wat gaan eten en liepen naar Leon, waar ik in de stemming probeerde te komen en koos voor de rijst met satay. Lekker, een klein beetje op z’n Hollands maar een prima galgenmaal. In de verte zie ik inmiddels Tim, Nathan en de hondjes aankomen. Ik pin nog wat dollars en mam haalt namens haarzelf en Tim (dank!) nog wat Filipijnse peso’s, zodat ik in ieder geval met genoeg cash vertrek om een taxi te kunnen betalen naar mijn hostel. We drinken koffie, roken nog één peuk en lopen door de vrij lege vertrekhal naar de poortjes waar alleen ik doorheen mag. Dat was hem dan. ‘Alleen ik.’ ‘Ik alleen.’ Best een raar verhaal, dat pas wat later bij me binnenkomt, want vrij droog nemen we afscheid, neem ik nog een foto en geef ik mijn moeder, Maurice, Tim en Nathan een dikke knuffel. ‘We zien elkaar snel’, ‘Het loopt wel los’, ‘Joe’! Wuif ik alsof ik de koning ben vanaf de roltrap. Ik probeer nog een glimp op te vangen vanaf het bordes, maar ze zijn al weg en ik sta er alleen voor.

De security gaat vrij gemakkelijk en ik ben er zo doorheen. Je hebt altijd de angst dat ze je hele tas overhoop willen gooien, maar dit keer is het alleen de beveiligingsmedewerker die vrolijk zegt “Soms is het makkelijk te zien, maar dit keer moest ik even twee keer kijken.” Ik ben benieuwd wat hij dacht te zien, maar fijn dat het allemaal mee mocht. Omdat we hiervoor niet echt hebben gehaast, was het vliegtuig al aan het boarden. Toch wilde ik nog heel even bij de boekwinkel kijken, of ik nog wat kon vinden. Ik kwam voor een boek of blaadje maar liep de winkel uit met Qwix. Een spel dat ik vaker maar alleen had gespeeld, wanneer iemand anders het meenam, maar waarvan ik ook dacht dat het wel van pas kon komen de komende tijd.

Eenmaal in het vliegtuig merkte ik dat de vlucht goed vol zat, maar dat er zeker niet alleen Chinezen inzaten. Zo waren mijn buren Duits en zat er een Canadees linksvoor en was ook een groot deel gewoon Nederlands. Zo ook het stel dat links van mij aan het raam zat. Tijdens het taxiën merkte ik dat de vrouw van het stel verbaasd en in paniek naar haar man begon te roepen. “Wakker worden!” De man was aan het zweten en keek vaag uit zijn ogen. De stewardessen, allemaal van Chinese afkomst, stonden er vertwijfeld omheen. Ze riepen of er een dokter in het vliegtuig zat, maar deden dit zodanig zacht dat niemand het echt kon horen, behalve ik en de jongen die achter mij zat. Ik merkte aan mezelf dat ik een beetje in de stress schoot en de situatie moeilijk kon aanzien.

Zeker toen er uiteindelijk vijf man omheen stond en er niet écht werd ingegrepen, voelde het alsof ik een man op twintig centimeter afstand zag doodgaan. Een naar gevoel, dat ik liever nooit meer ervaar, maar wat helaas niet afzwakte, toen de man - geen kleine jongen - door ons allemaal uit zijn stoel werd getild en vervolgens door twee andere grote jongens naar de voorkant van het vliegtuig werd gebracht. Helemaal zeker weet ik niet hoe het is afgelopen, maar ik ga er voor mijn eigen gemoedsrust vanuit dat het uiteindelijk meeviel. Al met al zijn de man en vrouw na een eeuwig durende taxirit van boord gegaan, wat een uur vertraging opleverde. Vervelend, maar niet naarder dan een dergelijke situatie aan boord.

Toen we uiteindelijk vertrokken verliep alles vrij soepel. Wat mij opviel, was wel dat we naast de onwijs lieve stewardessen, met ietwat enge witte make up, een ander karakter aan boord hadden. Een mannelijke steward, die met een bodycam af en toe rondjes liep door het vliegveld, om ‘wanordelijkheden’ te kunnen vastleggen. Terwijl ik dit schreef, liep de man weer langs. Vier rode lampjes in de donkere vliegtuigcabine, voelen toch een beetje grimmig.

Tijdens het begin van de vlucht keek ik Twisters, het vervolg op de jaren ‘90 film Twister, die ik zou bestempelen als een van mijn favoriete rampenfilms ooit. Toevallig had ik deze zelf gedownload op mijn laptop, maar was hij ook beschikbaar op het mediasysteem in het vliegtuig. Beter!

De eerste maaltijd van de vlucht was een keuze tussen kiprisotto en ‘beef and rice’. Ik ging, niet geheel verrassend voor de laatste. Het vlees was verrassend mals en prima - geen steekje beter dan dat - gekruid en had wat weg van Vlaamse stoof. De rijst was drooggekookt en lekker, maar de groenten waren op een nieuw level doorgekookt, waarbij vooral de bloemkool de kroon spande. Al met al een prima maaltje als tweede diner van de dag. Als drinken bestelde ik Chinese thee en een lokaal biertje uit Guangzhou. De thee was lekker, maar het bier had veel weg van Maes Pils en Bavaria uit blik, na drie dagen open in de koelkast. Leuk blikje wel, trouwens!

Na de film, wat schrijfwerk en nog één drankje, was het tijd om een poging te doen om even te slapen. Helaas kom ik er met nog zo’n vijf uur te gaan, halverwege achter dat ondanks de Nederlandse tijd van 04:30, slapen, ook vandaag niet aan mij besteed is in het vliegtuig. Rusteloos en met wat lichte nekpijn zet ik een podcast op, om wat tijd te doden. Vol bewondering en een onwerkelijk gevoel, kijk ik naar het scherm hoe we over centraal Rusland richting de Mongoolse grens vliegen. Grappig is ook wel dat de grenzen van tijdzones in Europa veel dichterbij elkaar liggen dan in centraal en oost Azië. Zo is het tijdsverschil tussen Novosibirsk (ongeveer op de helft van de vlucht) en Guangzhou (zelfde tijdzone als Manila) maar één uur, terwijl het tijdsverschil tussen Nederland en de eerstgenoemde Russische plaats zes uur is.

Rond een uur of acht (‘s-ochtends) Nederlandse tijd, zo’n twee uur voor aankomst, was het in Guangzhou dus al 15:00. Ik had inmiddels een uurtje geslapen terwijl ik een poging deed The Walk the kijken omdat ik niet kon slapen (ironisch). De lichten gingen langzaam aan en het was tijd voor ons ontbijt. Ik kreeg de keuze tussen kip noodles en worst met frittata. De noodles waren verrassend prima en zelfs een beetje pittig. Netjes. Gepaard met een croissant, wat fruit en yoghurt begon zo echt het laatste deel van deze prima maar lange zit zonder veel slaap.

Al met al kon deze vlucht veel oncomfortabeler, dan hij was. Aan beenruimte geen enkel gebrek onder de stoelen van China Southern en het personeel is heel vriendelijk en deelde regelmatig Chinese thee of andere drankjes uit. Midden in de nacht kwamen ze zelfs met flessen water, omdat ook zij weten dat je een droge mond krijgt van die vliegtuiglucht. Fijn voor de wakkerblijvers, zoals ikzelf. Hopelijk gaat de overstap op Guangzhou een beetje soepel en ben ik snel weer onderweg naar Manila, zodat ik hier wel eindelijk een beetje kan bijslapen.

Tot zo! 🇨🇳