Surat Thani - Een verrassende lokale tussenstop
Vanaf mijn vertrek bij Paronella Park in Australië, iets meer dan een maand geleden, hebben al de door mij bezochte locaties een gemeenschappelijke deler. Van Airlie Beach tot Bali en van Bangkok tot Koh Samui was iedere stop op deze reis tot nu toe ingericht op toerisme. Des te verfrissender is waren de afgelopen uren uur die Heini en ik in Surat Thani, de hoofdstad van de gelijknamige provincie, hebben doorgebracht. Ik zal dit verhaal niet langer maken dan strikt noodzakelijk, maar het is zeker het vertellen waard.
Een dag eerder hadden Heini en ik besloten om toch nog even samen door te reizen. Zij wilde graag naar het noorden van Thailand en dus was voor mij de knoop ook direct doorgehakt. Dit klinkt makkelijker dan het uiteindelijk was, maar met een hoop logistieke rompslom nog te doen, was er geen tijd te verliezen. We wisten namelijk allebei dat we vooral klaar waren met de eilanden. Op Samui hadden we bijvoorbeeld nauwelijks een strand gezien. Tijdens de borrel, een dag eerder boekten we een vlucht naar Chiang Mai vanaf Krabi, een ferry naar Surat Thani en dus een hotelovernachting in de stad als logische tussenstop.
Toen onze ferry en bus uiteindelijk aankwam in de stad, merkten we al snel dat mensen hier een veel normaler leven leven dan wij gewend zijn op reis. De eerste manier waarin dit zich uitte was bijvoorbeeld de tuktukchauffeur die, toen wij uit de bus kwamen, vroeg waar wij naartoe moesten. Na het noemen van het hotel twijfelde hij niet en nam ons direct mee. Sceptisch voor dit soort praktijken, vroeg ik naar de prijs. Honderd baht zei hij en ik dacht dat hij het had over een prijs per persoon, maar hij gaf aan dat dit voor ons tweeën was. Zonder te wachten op andere passagiers bracht hij ons met een lach waar we moesten zijn voor een euro vijftig per persoon. Het hotel zelf was simpel maar goed. een ruim bed, een eigen badkamer, airco en zelfs een tv voor elf euro per nacht. Door kon je op Koh Samui alleen maar van dromen. Wat ook opviel, toen we richting de nightmarket liepen, was het gebrek aan 7/11, de winkel waarvan er ongeveer vijftienduizend in heel Thailand zijn. Hoewel er ongetwijfeld een aantal te vinden is, vond je deze hier niet op iedere straathoek, zoals bijvoorbeeld op Koh Phangan. Dit is waarschijnlijk het gevolg van te grote concurentie van lokale ondernemers, waar de lokale bevolking van Surat Thani liever hun boodschappen doet. Een goed ding als je het mij vraagt.
De night market was onze enige activiteit in de stad maar zeker het noemen waard. Hoewel je je natuurlijk kunt afvragen of het eten hier vers is, besloten wij ons geen zorgen te maken en het erop te gokken. Tot nu toe werkt dit voor mij. Alleen de sushi met rauwe vis, besloten we niet te proberen, ookal zag deze er heerlijk uit. We aten satay, loempia’s, pad thai en een ijsje en gaven met zn tweeën nog geen tien euro uit. Dit is de budgetverlaging waar ik het in mijn vorige verhaal over had. Nadat we een aantal ratten hadden gespot onderweg terug naar het hotel, gingen we vroeg het nest in. We keken The Woman in Cabin 10 op Netflix en het was een verrassend goed en spannend verhaal, mocht je nog een film zoek voor komend weekend. Bedank me later maar.
De volgende ochtend liepen we na ons ontbijt van capuchino, bananencake, donuts en een croissant naar het kantoor van Phantip waar we de bus namen naar het vliegveld van Krabi. Hiermee lieten we het zuiden van Thailand achter ons, op zoek naar nieuwe verhalen in de noordelijke provincies van Chiang Mai en Chiang Rai. Maar dat, lieve lezers, is voor de volgende keer.