Thredbo Village en de Mount Kosciuszko summit
Nogmaals realiseerde ik met de omvang van het Australische continent, toen ik deze week van Melbourne richting de bergen reed. Vooral toen ik in na ruim vijf uur op de snelweg een afslag moest nemen, en zag dat ik nog drie uur te gaan had, kwam dit binnen. Ik moet nog goed afwegen hoe lang ik op een dag maximaal wil rijden. Deze rit van acht uur richting de Australische Alpen, was namelijk toch wat veel alleen. Al met al was het na zes uur wel tijd voor de volgende Australische staat, New South Wales. Ik nam afscheid van Victoria en was blij om dit nieuwe deel van Australië te kunnen ontdekken. Nadat ik bij de grens aankwam en het Mount Kosciuszko National Park binnen reed, waar je overigens 17 dollar per dag voor betaald, duurde het nog anderhalf uur om in Thredbo aan te komen. Dit was mijn eindbestemming voor de komende twee nachten.
Thredbo is normaalgesproken een dorpje dat bruis van de zomer- of wintersporters. Het is een van de weinige skigebieden van Australië en staat bekend om de mooie wandelingen die je hier kunt maken. Mijn eerste ervaring was echter dat het dorp leeg en verlaten was. Hoewel alle infrastructuur er was, waren de meeste winkels, restaurants en zelfs hotels dicht. Later hoorde ik dat het zomerseizoen net was afgelopen en het winterseizoen pas in juni zou beginnen. Ook het hostel waar ik verbleef YHA Thredbo, was hierom rustig. Toch werd ik al snel aangesproken door een Nederlandse jongen die toevallig in het hostel werkte, Joey. Nog toevalliger was het toen we erachter kwamen dat hij ook bij Cossack’s had gewerkt en blijkbaar de voorganger van Selina was. We raakten aan de praat en besloten een biertje te gaan drinken in de enige pub die open was. Het was hier gelukkig best gezellig en het zag er allemaal modern uit. TV schermen om sport op te kijken, een luxe bar en een degelijke keuken voor bijbehorend pubfood. In de pub zat ook een man die ik eerder had gevraagd waar ik mijn auto mocht parkeren en de twee andere werknemers van het hostel, net als nog twintig anderen.
Ik deelde mijn plannen voor de volgende dag in Thredbo en zei dat ik de top van Mount Kosciuszko wilde bereiken, maar hier niet echt op gekleed was. In het dorp zelf kwam de temperatuur al niet boven de vijf graden uit en met de wind aan de top zou de gevoelstemperatuur zelfs onder tien graden onder nul kunnen liggen. Ik besloot toch mijn kans te wagen en de berg te beklimmen.
De volgende ochtend sprak ik een stel uit Newcastle, iets boven Sydney. Ik kreeg van een van de jongen een muts, die later nog heel handig van pas zou komen. Handschoenen kocht ik, voor deze ene wandeling, bij de veel te dure wintersportwinkel voor vijfendertig dollar. Omdat hiken in Australië zelfs niet gratis is, nam ik hierna voor vijfenvijftig dollar de skilift naar het begin van het wandelpad. Hoewel ik waar voor mijn geld kreeg, omdat de skilift ruim twintig minuten duurde, vond ik het nog altijd een prijzige bedoeling.
Het eerste deel van de hike was direct het meest stijle gedeelte, waarbij ik wellicht iets te enthousiast van start ging. Al snel was ik, door het lage zuurstofgehalte, bekaf. Vanaf het volgende rustpunt, waar in de winter de hoogste skilift stopt, werd het echter een stuk vlakker en zouden we in de wielrensport praten over valsplat. Eerder sprak ik al over het feit dat Australiërs houden van boardwalks, en ook hier, op de hoogste berg van het land, ging er een boardwalk naar de top. Dit maakte de hike een stuk makkelijker dan ik had voorgesteld.
Het uitzicht was op ieder punt fantastisch en zorgde door het afgevlakte landschap voor prachtige vergezichten, waardoor ik voornamelijk met mijn camera in de weer was om het landschap zo goed mogelijk vast te leggen. Hoewel ik veel foto’s maakte, haalde ik nog altijd vrijwel iedereen in die op mijn pad kwam. Het bracht me in gedachte terug naar de Lost City in Colombia, waar Tim, Miro, Just en ik ook iedereen voorbij sprinten. Het is fijn om te weten dat mijn conditie nog altijd goed genoeg is voor lange hikes.
Na ongeveer twee uur wandelen kwam ik eindelijk aan bij het laatste checkpoint voor de top van Mount Kosciuszko. Het was hier erg druk, omdat de losse wandelaars hier plots werden vergezeld door een school kinderden die verdeeld over verschillende klassen de top probeerden te bereiken. Tactisch ging ik tussen twee groepen in door naar boven, waar de wind toevoegde aan de kou die mijn lichaam steeds meer binnenkwam. Rond twaalf uur kwam ik aan op de top, waar ik een lekker kopje thee inschonk en een van de schoolkinderen vroeg om een foto van mij te maken. Ik vond het een bijzondere creatie, maar was er toch blij mee. Zie het eindresultaat in deze post.
Waar ik de heenweg rustig aan deed, knalde ik naar beneden, wat ik uiteindelijk ook in mijn kuiten voelde. Binnen anderhalf uur stond ik weer voor de skilift, die mij het laatste stuk naar beneden zou nemen. Na een snelle douche in het hostel was het tijd voor de volgende activiteit van de dag: de rodelbaan. Om mezelf financieel leeg te trekken, gaf ik twintig dollar uit aan deze drie minuten durende activiteit. Het was leuk maar helaas niet spectaculair. Die avond spendeerde ik met Joey en mijn kamergenoten Jeff en Paul en deden we mee aan een pubquiz, waarin we op alle Australische onderwerpen volledig gefileerd werden door de locals. We dronken een biertje teveel, maar het was erg gezellig. De volgende ochtend vertrok ik geruisloos uit het hostel. Op naar de volgende bucketlist locatie.