Tipsy Tuben met driehonderd toeristen in Pai

Ik geef eerlijk toe, na drie dagen helemaal niet gedronken te hebben, hakte die paar drankjes van onze laatste avond in Chiang Mai er toch aardig in. Nikki en ik waren vooral moe, waardoor het nog even spannend was, toen we na een kleine wandeling op en neer naar 7Eleven, in de Grab taxi wilden stappen richting Pai. Normaalgesproken ga je namelijk met een busje, waarvoor je niet meer dan een tientje zou betalen. Deze grap kostte ons, omdat alle busjes uitverkocht waren, nu al 1500 bath, wat op zou lopen naar 2000, omdat de grab chauffeur vond dat hij meer verdiende, omdat hij ook nog terug zou moeten rijden. Al met al kwam dit neer op een prijs van ongeveer zestig euro voor onze reis naar Pai. Toch best wat geld.

Goed. Het is vakantie, dus we gaan het niet heel de tijd over geld hebben, maar irritant was het voor onze toch al vermoeide koppen wel. Toch zou het nog irritanter zijn, als we onze plannen hadden moeten omgooien, ik had namelijk ook net een vliegticket terug naar Melbourne geboekt. Dit was iets waar ik me, naïef als ik soms ben, op had verkeken, toen ik een ticket naar Bangkok kocht voor nog geen tweehonderdvijftig euro. De terugreis kostte me uiteindelijk zeshonderd euro. Wellicht handig om me de volgende keer eerder te bedenken, dat begin februari het einde van de Australische zomervakantie is. Oops! Nu hebben we het weer over geld.

Met een pilletje tegen wagenziekte in ons systeem om onze vorige avond te doen vergeten gingen Nikki en ik de taxi in. We hadden een kleine zevenhonderd bochten te gaan, voor we honderddertig kilometer verderop in Pai aan zouden komen. De rit duurde ongeveer drie uur en viel reuze mee. Ik denk dat het de pilletjes zijn geweest, maar ik ben geen moment echt misselijk geweest. De route was opzich mooi, maar was niet zo interessant als de lach van onze chauffeur, Min, die iedere keer als hij of wij een stukje van de muziek meezongen, keihard ging lachen. Een paar plaspauzes en een hoop bochten later, kwamen we aan bij het Pai Circus Hostel, waar Nikki en ik drie nachten geboekt hadden.

Het hostel had een zwembad en tegelijkertijd een geweldig uitzicht op de zonsondergang van Pai. De kamer die we deelden met twee anderen, was daarentegen simpel en tegen het vieze aan. Uiteindelijk viel dit mee, maar dit was voor ons allebei wel eventjes schakelen, want ook ik heb simpele hostelkamers gehad, maar dit was op het randje van onacceptabel. Zoals gezegd maakte het uitzicht wel veel goed. We keken naar een fantastische zonsondergang en gingen een hapje eten in de stad.

Zoals Nikki en ik goed kunnen, deden we lekker luxe en kozen we natuurlijk het duurste gerecht bij het duurste restaurant uit. Een enorme plank met verschillende stukken vlees, van eerlijk gezegd wisselende kwaliteit. Onze Nederlandse buren, keken net als wijzelf hun ogen uit. Al met al was het lekker, maar had je voor een vijfde van de prijs waarschijnlijk een net zo goede maaltijd, bij een lokaal restaurant. God! Hebben we het nu alweer over geld? Excuus! Mijn geld is bijna op, dus ik denk over ieder dubbeltje na! Na het eten, besluit ik iets te doen, wat ik nog helemaal niet heb gedaan de afgelopen anderhalve week in Thailand. Ik koop bij een van de honderden straatverkopers, café’’s en daadwerkelijke coffeeshops een pure joint. Ik bedoel. Het is, op dat ene ‘hijsje’ in Kangaroo Valley na, inmiddels ruim drie maanden dat ik voor het laatst heb geblowd en het is inmiddels een groot deel van de nieuwe Thaise toeristencultuur. Je zou het bijna een lokkertje kunnen noemen van de overheid om toerisme te boosten. Bij het hostel rook ik deze tot de helft op, voor ik hem goed wegstop, zonder hem in mijn tas te doen. In Singapore, waar ik op mijn terugweg doorheen vlieg, krijg je namelijk nog steeds stokslagen en een flinke gevangenisstraf voor het bezit van marihuana.

Voor dit een soort ‘’420 blog’ begint te worden en ik weer boze oma’s en moeders over me heen krijg, moet ik erbij zeggen dat ik sinds begin januari überhaupt bijna niet meer rook. Met uitzondering van de laatste avond van dit verhaal, heb ik sinds oud en nieuw geen pakje sigaretten meer gekocht en dat gaan we voorlopig zo proberen te houden!

De volgende dag deden we erg weinig. Zoals Nikki meermaals zei: ‘morgen ga ik echt niets doen hoor’. Hoewel over de definitie van niets nog te twisten valt, was het inderdaad niet veel meer dan lekker zonnen, even wat eten en een drankje in het dorpje. Nikki ging iets eerder naar huis dan ik, omdat ik nog wat mensen tegenkwam en heel slecht ben in niets doen. Toen ik ‘s-avonds best laat terug kwam, was ik net op tijd om Den Haag FM aan te slingeren en nog een groot deel van De Graafschap tegen ADO Den Haag te luisteren. Ik was dan ook blij om te horen dat we de 1-2 voorsprong van de eerste helft hebben weten vast te houden, toen ik hierna ging slapen. Zo kruipt mijn club op in mijn afwezigheid steeds dichterbij de bovenste plaatsen in de competitie.

Op mijn laatste hele dag met Nik samen in Noord-Thailand was het tijd voor het grootste feest van deze vakantie binnen mijn reis. Mocht je nou een goed beeld willen hebben van wat we daadwerkelijk hebben gedaan, refereer ik graag naar de aflevering van de FOMO-Show over Pai. Ook zij gingen namelijk ‘tipsy tuben’, wat sindsdien en hiervoor al een fenomeen is bij toeristen in Pai.

Het dorpje, dat al bekend stond als het dorp vol mensen met veel te wijden olifantenbroeken, onbeperkt veel Chiang biertjes en blowende hippies, neemt haar eigen karikatuur op dinsdag en vrijdag nog een stap verder. Het hele toeristengespuis, dat ongeveer iedere drie dagen rouleert, loopt dan namelijk uit om met drie tot zeshonderd man in zwarte ronde banden de rivier af te drijven, van feest naar feest. En zo wij ook!

Dit deden we niet alleen, want we hadden afgesproken met Roos en Mirjama, die vooral Nikki en Martika kende van Bar Bea. Hun gezichten kwamen me enigszins bekend voor, maar dat kan ook zijn doordat ze allebei gewoon heel goed binnen het bea publiek passen. We kwamen de meiden tegen bij de 7Eleven, waar zowat heel het dorp hun drank aan het inslaan was en tactisch overschonk in plastic flesjes.

Na een snelle aanmeldsessie bij het kantoor van ‘Authentic Travel’ (iets wat Tipsy Tubing absoluut niet is) reden we in veewagens richting de rivier. Ik gok dat we met een man of dertig op een wagen stonden en het waren er zo’n vijftien op een rij, die uiteindelijk aan de oever van de rivier parkeerden. Hier was ook direct het eerste feestje, waar iedereen duidelijk nog een beetje los moest komen. Men was nog bezig met insmeren, outfits en wat mee te nemen. Al deze principes gingen de komende uren een voor een overboord. In het geval van spullen was dit soms letterlijk het geval. Zo ben ik mijn slippers kwijtgeraakt en heeft ook mijn telefoon dit spektakel niet overleefd, waardoor ik dit stuk nu typ met een gebarsten scherm en de nodige dode pixels.

Het feest begon pas echt toen we massaal richting de bandenstapel liepen en al onze schaamte en smetvrees met onze principes en spullen overboord gooiden en het water op gingen. Het was hilarisch, want iedereen was binnen de kortste keren zijn of haar vrienden kwijt. Ik zei, dat dit hele event een soort speeddaten voor gevorderden was, aangezien je soms maar vijf seconden had om een indruk achter te laten.

Ik kan me niet voorstellen dat de indrukken naarmate de dag vorderde, beter werden, als ik mijn eigen video’s bekijk. Maar deze zet ik hier maar niet op, aangezien ik van mijn vorige post weet dat jullie deze aandachtig zullen bekijken.

Na de tweede ronde varen, waar ik mijn voet bezeerde, mijn slippers kwijtraakte en mijn telefoon sloopte was het tijd voor de schuimparty. Vanaf hier ging de middag en avond die erop volgde een beetje als een waas voorbij. Het was gezellig en we dronken na het eten nog wat drankjes in de stad. Hierna liep ik rond half 1 naar het hostel om hier mijn volledige maaginhoud over het hek te gooien. Het is mooi geweest en ik ben te oud voor dit soort feestjes.

De volgende ochtend heb ik moeite met opstaan, maar is het helaas ook tijd om afscheid te nemen van Nikki en Pai in het algemeen. Ik moet namelijk weer terug via bijna zevenhonderd bochten naar Chiang Mai, om en dag later terug richting Melbourne te vliegen.

Ik vind het oprecht moeilijk om afscheid te nemen. Nikki was na het bezoek van Juul en Laurens in Indonesië mijn laatste link naar huis, voor ik toch echt aan het werk zal moeten in Australië en er een heel nieuw deel van mijn reis gaat beginnen. Maar dat gedeelte is voor een volgende keer!