Treurige dorpjes en Golden Beach
Waar alles op eerste kerstdag gesloten was, waardoor Miro, Just en ik niet veel meer konden dan een grote afstand afleggen, was het op boxing day iets minder stressvol. We wisten ongeveer waar we heen wilden en konden zelfs weer een koffietje halen bij een koffiezaak in Eden, waar we hadden geslapen en konden genieten van een heerlijke lange en warme douche. De dag begon dus goed en vroeg omdat we ook op tijd waren gaan slapen.
Na ons kopje koffie en voor Just en mijzelf een stuk heerlijke worteltaart - Miro lust álles behalve zoet eten - was het tijd om door te gaan naar onze volgende bestemming, Lakes Entrance. Hier zouden we een leuke camping zoeken en de omgeving gaan verkennen, omdat er geen extreem enerverende activiteiten in de buurt te doen waren. Helaas was het veelvoorkomende probleem hier ook van toepassing. Vrijwel alle campings waren vol of niet heel gezellig. Sterker nog, het grootste deel zag er zo treurig uit, dat zelfs een gedetineerde liever in zijn cel zou blijven. Lakes Entrance zag er ook een beetje uit als het Benidorm van Florida, twee plekken waar ik nooit ben geweest, maar die ik me ongeveer zo voorstel.
We besloten door te rijden naar Golden Beach. De rit duurde in totaal zo’n vier uur en zo kwamen we langzaam maar zeker al dichterbij onze eindbestemming, Melbourne. Het was onze eerste hete dag in Australië, met maar liefst zevenendertig graden maximaal op de route naar Golden Beach. We sliepen op camp 5 van de gratis kampeerplek die langs een groot deel van het strand reikte. De vliegen vlogen vanaf het zand richting onze gezichten en bleven ons hier graag en de hele dag irriteren. Het was zeker niet de beste kampeerplek ooit en ook zeker niet de meest luxe kerst, maar we hadden het ook hier weer erg gezellig.
Het grote voordeel aan deze kampeerplek was behalve natuurlijk de prijs van nul euro, het strand waaraan het lag. Het was mooi en uitgestrekt en onderdeel van, Ninety Mile Beach. De zee was wild en hoge golven knalde met geweld vanuit de oceaan op het vasteland van Australië. Het was zeker niet uitnodigend om te gaan zwemmen, vanwege de ruige omstandigheden, maar vanwege de hitte namen Just en ik toch een snelle duik. Miro was aan het bellen dus wij deden rustig aan op het zonovergoten strand. Onze parasol was alles behalve overbodig.
‘s-avonds was als vrijwel alle andere avonden op de verschillende campings tot nu toe. We dronken een klein drankje, speelden een spelletje en gingen redelijk op tijd naar bed om de volgende ochtend weer vroeg weg te kunnen, op weg naar weer een nieuwe camping met hopelijk nog een leuke activiteit en een mooi uitzicht als beloning. Eén ding is zeker. Kerst is voorbij en daar zijn wij allemaal niet echt verdrietig om.