Ubud - Balinees koken op de boerderij

In mijn vorige verhaal schreef ik dat ik mijzelf in een socialere bui wilde forceren en hierom een kookcursus zou gaan doen op een Balinese boerderij, maar terwijl ik dit opschreef, wist ik nog niet, dat ik vandaag de enige zou zijn, die deze cursus zou volgen. Later meer, maar eerst eventjes naar het begin van de dag.

Eerder vertelde ik namelijk ook dat ik een boek aan het lezen was over het omvormen van gewoontes. Hierom is het dan ook relevant om te vermelden dat ik, sinds ik hier op Bali ben aangekomen, een nieuw ochtendritueel heb. Vroeg opstaan, tanden poetsen, zwemmen, op de scooter naar een ontbijtplekje, hier koffie bestellen, lezen, ontbijt bestellen, meer lezen, eten, meer lezen en vervolgens terug naar mijn Airbnb. Dit voelt zo langzamerhand als een logische ochtend. Ik merk dat ik door deze routine gezonder eet - Ja ik bestelde vanochtend voor het eerst in mijn leven een smoothiebowl - en inmiddels al honderd pagina’s van mijn boek heb gelezen. Niet slecht in drie dagen. Wellicht is alleen mijn, vanuit Australië meegenomen koffietraditie, niet enorm gezond. Je kunt ook niet perfect zijn, denk ik dan maar.

Om kwart over twaalf verzamelde ik me, zoals GetYourGuide had aangegeven bij de afgesproken locatie. Al snel kwam een klein Balinees mannetje naar mij toe lopen, die alvorens hij de andere kant van de straat had bereikt, riep: “Cooking class! Cooking class? Yes? Okay. Follow me.” Samen liepen we naar zijn auto, waar ik er tot mijn verbazing achterkwam dat ik inderdaad de enige was, die vanmiddag Balinees zou leren koken. Dit was in eerste instantie een flinke teleurstelling, maar ik zag er ook de humor wel van in.

Na bijna een uur rijden, waaronder langs het huis van mijn chauffeur Made (Medí), kwamen we aan bij een klein dorpje. Voorbij het dorpje lag de boerderij, waar de kookcursus zich zou afspelen. Hier werd ik begroet door een jongen, duidelijk jonger dan ikzelf. Hij sprak goed Engels en heette, net als mijn chauffeur, Made. De jongen van twintig was mijn gids van de dag en schotelde mij eerst een enorm bord fruit (drakenfruit, slangenfruit en rambutan) en typische Balinese koffie voor. “Rook je?” vroeg hij. Ik wilde nee zeggen omdat ik zo min mogelijk probeer te roken, maar ik zag het sociale moment al aan mij voorbij vliegen. Ik kreeg een lokaal Balinese sigaret aangeboden. Ik nam hem aan.

Na een gezellig gesprek van een minuut of tien begon mijn cursus met een rondleiding over de boerderij. We liepen langs vanille, gember, kurkuma en wortels en plukten en proefden een cacaoboon, die totaal niet naar chocolade smaakte. Vervolgens liepen we door over de boerderij voor het serieuze werk. We plukte ‘boontjes’ zoals Made ze zelf noemde, ‘lange boontjes’, Pak Soi, kropsla en meer. Dit zouden we vervolgens gebruiken in onze salade en boemboe. Iedereen die weleens langs het conimex schap is gelopen weet wat een boemboe is, een Indonesische currypasta. We kookten zes gerechten. Eerst maakten we zelf onze Bumbu Bali en Sayur Arab (groente salade). Hierna begonnen we aan de Tempeh Asam Manis (zoetzure tempeh), Ayam Sambal Matah (kip met zelfgemaakte sambal), Bali Sate Lilit (Saté van kipgehakt), Opor Ayam (Balinese kip curry) en als dessert maakten we Pisang Goreng (gebakken banaan). Omdat al deze recepten voor twee personen waren, moest ik het nodige werk verrichten, om alles op te eten. Ik had dan wel enorme trek, maar nadat ik, na vier uur koken, mijn portie had opgegeten, riep ik Made erbij om mij te helpen met de rest. Voor de gebakken banaan, haalde hij zijn pakje peuken weer tevoorschijn. “Het echte dessert.” zei hij, terwijl wij er nog eentje opstaken. Na de cursus reed de chauffeur mij weer terug naar mijn Airbnb en bleef ik de rest van de middag aan het zwembad en op bed liggen.

De laatste ochtend in Ubud besloot ik mijn verstoffende scooter maar weer eens te gebruiken en naar een van de watervallen in de omgeving te rijden. Ik merk dat als ik op een scooter zit, dat ik direct begin te lachen. Het is hetzelfde gevoel wat ik kreeg, toen ik voor het eerst met mijn auto Melbourne uit reed. De waterval zelf was vooral, zoals je van Bali mag verwachten, verpest door het massatoerisme. De waterval is prachtig, begrijp me niet verkeerd, maar de poserende - veelal Russische - influencers en digital nomads, helpen niet met de sfeer. Hier komt bovenop dat het overvol is, terwijl je zelfs voor de waterval moet betalen. Ik nam een aantal snelle foto’s en besloot er weer vandoor te gaan. Inmiddels was het lunchtijd, dus reed ik terug naar het centrum van Ubud voor een heerlijke Nasi Campur. Dit keer was het vooral de jackfruit rendang die de show stal, een gerecht dat ik gek genoeg voor het eerst at in Peurto Viejo, Costa Rica. Na de lunch besloot ik dat ik het wel had gezien in Ubud. Ik leverde mijn scooter in, pakte mijn spullen in en stapte in de grabtaxi naar Canggu.

Ubud was een goed, rustig begin van deze reis. Vier volle dagen heb ik me aardig vermaakt. Toch vond ik het lastig een balans te vinden tussen alleen zijn en eenzaamheid. Op een aantal drivers, restaurantpersoneel en een tour gids na, heb ik met niemand gepraat. Een unicum. Ik ben er dan ook wel klaar voor om mezelf weer sociaal in te zetten. De batterij is opgeladen, ik voel me fit. Tijd om te knallen.