Ubud - Voorzichtig ontdekken en in de reis rollen

Na alweer een onrustige nacht, waarin ik een aantal keer wakker werd, begon ik aan mijn tweede dag in Ubud. Vandaag zou ik alle locaties afgaan die ik vooraf had opgeslagen in google maps. Omdat ik vaak lang naar een reis uitkijk, of gewoon veel andere reizigers ontmoet, staat mijn google maps vol gepinde locaties. In dit geval ging het om het Monkey Forest en de Campuhan Ridge Walk. Ik begon met de laatste.

Op meerdere plekken had ik gelezen dat deze wandeling van ongeveer twee kilometer prachtig zou zijn en mij over een heuvelrand langs de rijstvelden zou begeleiden. Toen ik echter mijn scooter had neergezeten, bij de wandeling was aangekomen en na een kwartier lopen nog geen rijstveld had gezien, begon ik te twijfelen. Deze twijfel sloeg om in verwarring, toen ik opeens het einde van de wandeling aangegeven zag staan. Nu blijkt dat de vegetatie rondom het wandelpad te hoog gegroeid is, waardoor de velden niet meer zichtbaar waren. Wel kon ik de rijstvelden zien vanaf het dorpje na de wandeling, waar ik ook een maaltijd scoorde. Na een eerdere pokébowl als ontbijt, ging ik nu voor een klassiek Lombok’s kipgerecht, ayam taliwang. Misschien wel het lekkerste wat ik tot nu toe op Bali op had. Ook dit keer kostte dit mij nog geen drie euro. Na dezelfde route, dit keer met een podcast op mijn koptelefoon, te hebben teruggelopen, reed ik door naar de volgende bestemming: Monkey Forest.

Over het apenbos, zoals ik het even vertaal, heb ik uiteenlopende dingen gehoord. Zo zou het niet volledig ethisch zijn, omdat de apen uit hun natuurlijke habitat worden gehaald en hier op specifieke plekken worden gevoerd, of zou het dan wel weer meevallen omdat ze in principe kunnen gaan en staan waar ze willen. Ik besloot zelf te gaan kijken. Al vrij snel kwam ik tot de conclusie dat het een soort grote apenheul is, met maar één soort, de langstaartmakaak. Hoewel het best leuk is om de aapjes in actie te zien en ze ook zeker goed voer vormen voor mijn camera, is het verder best saai. Het is druk en je ziet dat de apen inderdaad duidelijk gevoerd zijn. Ook raakt het personeel de dieren aan om de bezoekers te vermaken. Het is totaal niet mijn ding en dus ben ik weer snel vertrokken. Alsof ik de stress van de langstaartmakaken heb overgenomen, besluit ik dat het tijd is voor de eerste van hopelijk velen massages. Bij een zaakje die er niet uitziet alsof ze een happy end verkopen, ‘parkir’ ik mijn scooter weer. - Indonesisch heeft nog altijd veel Nederlandse leenwoorden. Ik ga voor een combinatie van een voetmassage van een half uur en de full-body variant van een uur. In totaal ben ik dus ruim anderhalf uur zoet. Hierna rijd ik naar huis om mijn foto’s te bewerken en te schrijven. Twee activiteiten die ik gestructureerder en als gewoontes wil implementeren. Over gewoontes gesproken, lees ik momenteel Atomic Habits van James Clear. Dit boek vertelt hoe je door middel van kleine veranderingen in je gewoontesysteem, grote veranderingen kunt bereiken. Erg interessant. Zoals je als lezer wellicht door hebt gehad, is schrijven voor mij de laatste jaren een gewoonte geweest. Lezen daarentegen niet perse. Ik haakte snel af, luisterde liever naar audioboeken of podcasts, en raakte gewoonweg snel afgeleid. Omdat ik mijn schrijfvaardigheid ook wil blijven verbeteren, vind ik het inmiddels tijd dat ik ook een lezer ga worden. Dit is een eerste stap. Het is in ieder geval een beter begin van de dag dan doomscrollen op Instagram of lukraak YouTube video’s bekijken en mezelf voorhouden dat algemene kennis nuttig is.

Het is inmiddels mijn tweede volledige dag in Ubud geweest en ik merk dat ik veel op mezelf ben en nog niet in de sociale bui ben, die ik gewoonlijk tijdens het reizen wel heb. Ik kom recent vanuit het noorden van Queensland, waar ik hier en daar op een uitzondering na, ook een maand op mezelf heb gespendeerd. Ik heb niet zo zeer moeite met de drukte van het leven hier in Indonesië, maar voel nog niet de enorme drang om met iedere willekeurige voorbijganger te gaan praten. Ook moet ik erkennen, dat dit ik me hier niet direct toe verwelkomd voel. Hoewel ik een leven als digitale nomade wel zou zien zitten, zijn het juist deze mensen die voor mij als intimiderend overkomen. Afgetrainde lichamen, gezond eten, bij ieder koffietje of smoothiebowl toch ook aan het werk, maar vooral zeer op zichzelfstaand. Het voelt ergens onwelkom, om met hen een praatje te maken. Omdat dit ook voornamelijk witte westerlingen zijn, zijn de echte toeristen, zoals ik me zelf momenteel nog zie, hier lastig van te onderscheiden.

Om mezelf in een iets socialere bui te forceren, heb ik voor de volgende dag een activiteit geregeld via GetYourGuide. Ik ga mezelf onderdompelen in de balinese keuken, iets waar ik enorm naaruit kijk. Ik hou van koken en zeker de Indonesische keuken is er een die mijn hart sneller doet kloppen.