Uitrusten en uitgaan op Siargao (deel 2)

Op vrijdag had ik met Emmy en Tjebbe afgesproken om te scooteren naar het Coconut Plantation Viewpoint, een zoals de naam al doet vermoeden, uitkijkpunt over honderden, zo niet duizenden, palmbomen. Het was een rit van een klein half uurtje, maar we reden dan ook rustig. Zo konden we onderweg navigeren en ook nog van het uitzicht genieten. Het was een mooie route door een aantal dorpjes en langs heuvels en dichtbegroeide stukken bos. Het laatste stuk ging wat omhoog, om uiteindelijk het uitzichtpunt te bereiken. De antibiotica had overigens wonderen gedaan en mijn oog was na één nacht al een stuk minder opgezwollen en pijnlijk. Na een korte regenbui reden we terug richting Mondayyy’s, waar we op aanraden van een bekende van Emmy, gingen lunchen. Omdat ik al mijn hele reis zin had in een hamburger - ik had er hiervoor nog geen gevonden die mij écht heeft overtuigd - bestelde ik een Texas style BBQ burger. Ik had niet écht ontbeten, dus deze ging er vrij makkelijk in.

Na de lunch besloten we rustig aan te doen en terug te gaan naar het hostel. We dronken een aantal drankjes en maakten ons rustig klaar voor de avond. Ik speelde ping pong, biljard en darts en ontmoette gedurende dit proces een aantal andere Nederlanders, die ook in het hostel sliepen. Met ons nieuwe groepje, een dag later omgedoopt tot ‘Lemon-Dou Devil Lemon 9%’, naar het gelijknamige drankje, bestelden we tegen etenstijd onze volgende maaltijd vanuit het hostel. Omdat ik de avond ervoor niet uit was geweest en de feestjes op Siargao toch een ervaring zijn, besloot ik deze avond wel mee te gaan. Het was gezellig, maar niet bijzonder. Het concept is overigens wel leuk. Elke avond is er een feestje op een andere locatie, die wekelijks rouleert. Vervolgens kun je na twaalf uur nog een uurtje door bij de Siargao Beach Club.

De volgende dag werd ik vroeg wakker, door de geplande stroomuitval op het hele eiland. Zaterdag zou het hele eiland tussen acht uur in de ochtend en vijf uur ‘s-middags zonder stroom zitten omdat de aggregaat die het eiland van stroom voorziet, onderhouden moest worden. Gelukkig hebben de meeste locaties, net als Sunlit, hun eigen back-up generator om het meest noodzakelijke nog te kunnen voorzien. Zo was de koelkast nog koud, maar deed de airconditioning in onze gedeelde kamer het niet. Het was tevens de dag dat ik alweer moest uitchecken bij Sunlit, iets waar ik een beetje tegenop keek, omdat het zo’n relaxed en fijn hostel was. Voor de komende dagen had ik een bed geboekt in het Rucksack hostel, zo’n vijf minuten verderop aan Tourism Road, zoals de toeristische hoofdstraat toepasselijk heette.

Omdat het regende en zowel Jay, Tjebbe en ikzelf ons hierdoor lui voelden, besloten we als ontbijt weer eten te bestellen bij BARREL, de sportsbar waar we de dag ervoor ook hadden besteld. Dit keer ging ik niet voor de crispy & spicy chickenburger maar koos ik voor de pork ribs met potato wedges. Het is niet allemaal gezond, maar op een brakke dag zoals deze wel de ideale kickstart van onze dag. Het voelde tijdens deze rustige dagen in Siargao ook wel echt voor het eerst als vakantie in plaats van reizen. Ik liet het even toe om niet veel meer te doen dan drankjes, spelletjes, feestjes en simpelweg niets. Iets waar ik na bijna drie weken aan activiteiten en zelf veroorzaakte chaos enorm aantoe was.

We ontmoette een nieuw Nederlands meisje, Chiara, die na een hele nacht reizen meeging in ons patroon. We vertelde haar over de alcoholische limonade, die wij hier al twee dagen dronken en besloten met de groep een drankje te nemen bij ons ontbijt. Het is tenslotte vakantie. Na een goede bodem te hebben gelegd, kwam Emmy, die inmiddels ook weer was aangesloten, met het idee om een massage te nemen. Ik kon hier wel inkomen en besloot mee te gaan. Hoewel we eerst van plan waren op en neer te gaan naar een massagesalon om de hoek, had dit avontuur uiteindelijk wat meer voeten in de aarde. Vanwege de stroomuitval was deze salon namelijk gesloten en moesten we doorrijden naar een andere locatie, verderweg in de bergen. Emmy had haar scooter nog, waardoor we hier, hoewel onverantwoordelijk zonder helm en met een klein drankje op, naartoe reden. Het was een mooie rit langs een lagoon en prachtige bebossing met veel bochten. We reden rustig, maar kwamen snel aan bij Canijugan Peak Retreat and Campsite. Het was nog een best listige wandeling naar boven, om bij het uitzichtpunt te komen, waar de massages werden gegeven. Omdat het een rustige dag was, vroeg de medewerkster achter de balie of we het erg vonden om een half uurtje op hun terras plaatsm te nemen, zodat ze tijd hadden om twee masseuses over te laten komen. Het uitzicht was prachtig en het was inmiddels ook wat meer opgeklaard. We dronken nog een Devil Juice, zoals we deze drankjes zelf inmiddels noemde en konden binnen no-time gaan liggen voor een ontspannende massage.

De medewerkster zette de muziek aan door haar telefoonspeaker en lieten ons liggen met een uitzicht waar je blij van werd. Het hielp alleen niet dat ze, ondanks het mooie uitzicht, een doek over onze hoofden heen legden. De ervaring was nog steeds goed en ik kwam helemaal tot rust, waardoor de weg naar beneden nog gevaarlijker was daar die naar boven. Met onze slaaphoofden, kostte het wat moeite om heelhuids aan te komen bij onze scooter. We hadden inmiddels trek en besloten te gaan eten bij een lokaal buffet, waar Emmy van dezelfde bron als van wie ze Mondayyy’s had, over had gehoord. Derecho, was een Filipino-style buffet, waarbij je een bord eten mocht vullen, een foto moest maken om vervolgens te eten en af te rekenen. Ze hadden onder andere adobo, loempia’s, mosselen, groente in pindasaus en meer. Het was een vullende en zeer goed betaalbare maaltijd en een goede bodem voor de avond. Op zaterdag was het feestje namelijk bij Harana, volgens velen de leukste club - overdag gewoon een resort en restaurant - van het eiland.

Omdat het weekend was, trok het feestje op zaterdag ook veel locals aan. Het was hierdoor een stuk drukker dan de laatste dagen. Op het terrein van het resort stonden dit keer ook meerdere etenstentjes, waar je onder andere friet en verschillende saté spiezen kon bestellen. De muziek was leuk en het was weer een heerlijke ongeorganiseerde chaos. Toch heb ik me in mijn tijd op Siargao, met alle feestjes en toeristische hotspots van dien nog geen moment onveilig gevoeld. Een laatste leuk feitje voor ik jullie met rust laat en ga werken aan het derde deel van mijn Siargao verhaal, gaat over een vrouwtje dat sigaretten verkoopt bij ieder feestje in General Luna. Met haar kenmerkende stemgeluid en uiterlijk staat ze voor de ingang van de feestjes met haar megafoon. Omdat ik toch al bezig was met het maken van slechte levenskeuzes en een pakje sigaretten extra weinig verschil zou maken, bestelde ik een pakje Marlboro Gold bij haar. Ik vroeg of ik haar marketing even over mocht nemen en kreeg zo pardoes de megafoon in mijn hadn gedrukt. “Buy your cigarettes here!” schreeuwde ik uiteraard volledig nuchter door het apparaat, dat ook bij de intertoys had kunnen liggen. “Only two hunderd peso’s per pack!” Maakte ik mijn speech af. De vrouw moest lachen en ik vergat, samen met haar, dat ze me al een pakje had gegeven. Ik kreeg een tweede pakje in mijn hand gedrukt, die ik vervolgens weggaf aan de eerste de beste die mij om een peuk vroeg. Zo zijn we dan ook wel weer.