Uitstapjes en routinewerk - week 3
Alsof ik mijn vorige verhaal gisteren heb geschreven, vliegt de tijd op Cossack Dairy, waar ik me sinds halverwege februari begeef. Mijn leven hier is behoorlijk gestabiliseerd sinds ik in mijn vorige verhaal eventjes wankelde. Het kostte een aantal belletjes met mijn moeder en beste vrienden, maar ik ben weer helemaal terug in het spel. Daar gaan we dan!
Een kleine update over het kalfje dat Niels en ik eind vorige week vonden. Deze hadden we teruggezet bij zijn tweelingbroer en moeder, waarna wij dachten eind goed, al goed. Dit liep helaas even wat anders, aangezien we de dag erna te horen kregen dat Jarren hier in opdracht van Ricky naartoe moest met de ‘ballgun’ om de twee zwakke kalfjes uit hun leiden te verlossen. Ook dat is het leven op de boerderij.
Het werk zelf begint steeds meer binnen mijn routine te vallen en de dagen worden hierdoor ook wat korter. Sterker nog, de weken worden zelfs korter. Op het moment dat ik dit stuk nu schrijf, zit ik al ruim vier weken op de boerderij. Ik weet dan ook niet zo goed wat ik hierover moet vertellen, behalve dat ik een aantal grappige dingen heb meegemaakt. Zo was ons kalfje Mocha weggelopen en kwamen Samir en ik deze tegen toen we de vat-wash moesten aanzetten ‘s-avonds laat. Het probleem hiermee was vooral dat Mocha inmiddels tussen een van de herds stond en we haar hier onmogelijk uit zouden krijgen. We hebben haar laten staan en uiteindelijk heeft Samir haar de ochtend erna naar onze schuur gelopen.
Vorig weekend was erg leuk. Zo koos ik ervoor om mijn wekelijkse boodschappenronde naar Warrnambool af te leggen met zo min mogelijk haast. Zo leerde ik dit laatste stuk van de Great Ocean Road ook nog wat beter kennen. Ik wandelde ruim een uur langs de kustlijn bij Port Campbell en reed vervolgens heel langzaam en via alle toeristische stops richting mijn eindbestemming. Zo stopte ik nog bij de London Bridge en The Gorge, twee prachtige uitzichtpunten. De eerste had ik ook al gezien toen ik met Jynthe de Great Ocean Road afging, maar kwam nu op een andere manier binnen omdat ik hier natuurlijk in de buurt woon. Het langer op eenzelfde plek zitten heeft een voordeel in hoe je naar de omgeving kijkt en deze in haar context probeert te begrijpen. Aan het einde van de dag maakte ik nog een laatste tussenstop bij het Logans Beach Whale Watching Platform, waar ik een prachtig en uitgestrekt uitzicht had over de zuidelijke oceaan. In de juiste seizoenen kun je hier perfect walvissen spotten.
De volgende dag had ik afgesproken met Sophia, die je wellicht kunt kennen van het terras van Tommy’s en Zuurveen. Zij was net begonnen aan haar ‘enkele reis naar Australië’ en deed met een groepje een dagtour langs de Great Ocean Road. Ik besloot haar op te wachten vlakbij de Twelve Apostles, wat zoals eerder gezegd nog geen kwartier van onze boerderij af ligt. Het was een korte maar gezellige ochtend, waarbij we gezellig bijpraten over haar plannen, de laatste maanden hier en in Nederland. Voor mij was het een goed excuus om me weer eens naar de Twelve Apostles te begeven, wat een ongelooflijk uitzicht is. Zoals ik al tegen Sophia zei, vind ik de andere kant van de kust, genaamd Gibson Steps, eigenlijk mooier omdat je een grote stuk strand aan de kliffen ziet en je hier ook kunt wandelen, zoals we die ochtend ook deden.
Toen Sophia en haar tour weer verder gingen richting Apollo Bay, vervolgde ik mijn weg naar Timboon, aangezien ik een stuk van de Timboon-Camperdown Rail Trail wilde wandelen. Het weer was, na een regenachtige ochtend, inmiddels erg lekker en de zon scheen door de bomen, terwijl ik met mijn ijsje van mijn favoriete ijssalon over de Rail Trail liep. Ik liep ruim een uur de ene kant op, tot ik in mijn rechter ooghoek opeens iets zag, waar ik al heel de tijd naar zocht. Toch lette ik even niet op en was dat precies het moment dat ik het zag. Inderdaad! Een slang. Het was of een copperhead of een tijgerslang. Hij had mij ook opgemerkt en schoot nog voor ik mijn telefoon kon pakken om hier een filmpje van te maken, omhoog om mij te bedreigen. Dit was direct het moment dat ik besloot mijn wandeling af te breken en rechtsomkeer te maken. Laat ik duidelijk zijn. Slangen zijn in Australië niet om mee te dollen. Het is gaaf om te zien, maar een beet van zowel een tijgerslang als een copperhead is (net als bijna iedere slang in het land) dodelijk als je deze niet direct kan behandelen.
De werkweek die volgde was prima en kwam ik redelijk door. Ik had een dienst gewisseld met Samir, zodat ik een langer weekend had. Hierdoor werkte ik op maandag een dubbele dienst in plaats van op weekend en kon ik in mijn weekend richting Zuid-Australië om Miro en Just op te zoeken. Erg gezellig, maar dat is een verhaal voor de volgende keer.