Vang Vieng - 99 luftbalons en mijn maaginhoud
Heb je nog wat tijd voor mij? Dan zing ik dit keer geen lied voor je, maar vertel ik wel wat we hebben gedaan in Vang Vieng.
Voor ik daarmee begin, moet ik toch even terug naar voor we hier überhaupt aankwamen. In Luang Prabang regelden we via ons hostel namelijk een bus ticket naar Vang Vieng in het midden van Laos. Er zijn normaal gesproken twee opties om van A naar B te komen. De bus, zoals ons door het hostel werd aangeraden of de trein, die volgens onze hostelchabo niet reed of uitverkocht was. Wij waren goedgelovig en gingen mee in zijn verhaal.
Nu wil het dat de trein je in een kleine vijftig minuten van Luang Prabang naar Vang Vieng kan brengen. Het is een typisch voorbeeld van China’s nieuwe zijderoute die in dit geval Laos’ hoofdstad Vientiane verbindt met de Chinese stad Kunming, de hoofdstad van prefectuur Yunan. De hele route van dit traject duurt ongeveer tien tot twaalf uur. Onze busrit naar Vang Vieng koste ons uiteindelijk negen uur. De wegen in Laos zijn te vergelijken met de off-road wegen die ik van Australië gewend was. De route duurde lang, ging sloom en werd verreden in een oude Koreaanse lijnbus. Een Iers meisje, die nog door moest tot Vientaine (nog zes uur langer) zat bijvoorbeeld in het gangpad.
Omdat ik er niet meer woorden aan vuil wil maken, springen we vooruit in de tijd naar onze aankomst in de stad. We sliepen in het Sabai Sabai hostel, dat op een geweldige locatie lag, dichtbij het centrum, 7/11 en alle activiteiten. Op onze eerste avond waren we allemaal moe, we besloten niet gek te doen en gewoon een hapje te eten en na een drankje in de Ierse pub naar bed te gaan.
Op dag twee wilden we namelijk naar de lagoon en een tweede - vrij spectaculaire - activiteit ondernemen. In Vang Vieng kun je namelijk paramotoren en luchtballonnen vliegen. Wij kozen voor het laatste. Dit konden we tenslotte met z’n drieën doen. Het voelde qua organisatie een beetje houtje touwtje. Zo moesten we onze levens wegtekenen nog voor we een briefing hadden gehad. Ook werden we op klapstoeltjes neergezet, terwijl een tiental mannen voor ons aan de slag gingen om de luchtballon te verplaatsen, in elkaar te zetten en op te blazen.
Uiteindelijk werden we vlak voor zonsondergang geroepen om de mand in te stappen. De piloot - een Chinese helikopterpiloot - gaf het teken dat we konden vertrekken en zo werden we vrij abrupt de lucht in gelaten. We begonnen laag boven de grond over Vang Vieng, het was een prachtig gezicht met alle andere luchtballonnen en paramotoren in de lucht. Uiteindelijk stegen we op naar een hoogte van zo’n zeshonderd meter boven de stad. We keken uit over de bergen, en ik nam zo veel mogelijk foto’s en video’s, terwijl ik het uitzicht ook persoonlijk tot me nam. Het was een prachtige ervaring, maar na ruim een half uur stonden we weer op de grond.
De volgende dag besloten we een uitzichtpunt te bezoeken, boven op de berg. Wellicht was het wat naïef, maar we gingen er niet vanuit dat het een hele hike zou zijn, maar toen Miro, Just, Heini en ik bij de parkeerplaats waren aangekomen, keken we omhoog en daalde het besef in. We moesten nog zo’n kilometer stijgen, voor we ook naar iets zouden zien en dus klommen we op onze slippers naar boven. We zijn niet meer de jongste, merkten we. Die Lost City in Colombia ging ons een stuk makkelijker af, maar na ongeveer veertig minuten kwamen we boven op de berg aan. Het uitzicht was fantastisch en we maakten wat leuke foto’s voor we richting de lagoon vertrokken om uit te rusten.
Die avond, toen Miro, Just en ik bij een Koreaans restaurant gingen zitten, werd ik helaas ziek. Ik voelde me uiteindelijk zo verschrikkelijk dat ik terug liep naar het hostel en alles wat ik in me had, via beide wegen, mijn lichaam uit liet stromen. Het was een helse nacht en de volgende dag was het tijd om maar liefst anderhalve dag te reizen. Als dat maar goed zou gaan.