Whitsundays: Clap or be clapped

Op donderdag was het voor Miro, Just en mijzelf tijd om ons klaar te maken voor The Clipper, beter bekend als, The Clapper. Die bijnaam heeft de boot vanwege de overmatige hoeveelheid (kortstondige) liefdesrelaties die hier in het verleden zijn ontstaan. Zo zou de jacuzzi regelmatig vol zitten met hitsige twintigers en zijn het dek en de slaapcabines ook niet veilig voor dit ranzige soort. Aan ons om deze naam hoog te houden of juist aan te tonen of dit alleen legendes zijn.

Omdat de boot pas rond een uur of twee vertrok, hadden wij nog genoeg tijd om ons mentaal, logistiek en fysiek voor te bereiden op ons zeil avontuur. Mentaal is inmiddels duidelijk. Voor de logistieke kant van het verhaal was het vooral zaak dat wij op tijd een nodige trip naar ‘BWS’ maakte, de lokale ‘bottle-o’, voor genoeg bier en rum. Deze dagen, zouden we ons namelijk allesbehalve inhouden. Omdat we al middenin dit proces zaten, zat de fysieke revalidatie hem vooral in het herstellen van de vorige avond. Zoals eerder gezegd, had ik de dag ervoor de ‘meat raffle’ gewonnen in Magnums, een van Airlie Beach’s kroegen. Deze moesten we ook nog even ophalen en tactisch opbergen in de vriezer van Anthony, de jongens’ werkgever. Dit was direct een goed moment om even kennis te maken en mijzelf te laten zien als niet alleen leuk, maar direct groot en sterk. Ik was tenslotte alvast op zoek naar een baan en het zou natuurlijk top zijn om met de jongens samen te werken. De ontmoeting ging goed, maar het blijft apart om met kilo’s aan vlees aan te komen bij iemand die je alleen van verhalen kent.

Toen al onze voorbereidingen achter de rug waren, verplaatsen de jongens en ik ons richting de haven. Eenmaal hier begonnen we direct aan de grote vleeskeuring, alsof het om onze meat raffle ging. Op dit moment wisten we nog niet dat een deel van de groep, die een beetje ongemakkelijk stond te wachten, op een andere boot, de New Horizon, ging. Wij, de party people, gingen op de Atlantic Clipper, waar we al snel werden welkom geheten. Het grote verschil was dan ook wat men meenam. Een overmatige hoeveelheid alcohol voor twee dagen, betekende hoogstwaarschijnlijk een ritje op de Clipper.

Eenmaal op de boot, kon het feest beginnen. Het duurde dan ook niet lang voor we de eerste van ons drieën al kwijt waren. Sterker nog, voor we de boot opstapte, werd er al contact gelegd met de vrouwen in kwestie. We houden het natuurlijk even anoniem om de spanning te bewaren. De intentie zat er echter al snel in en zo ook het eerste biertje. Terwijl we de haven van Airlie Beach verlieten, werden de eerste contacten gelegd en lijntjes uitgegooid. ‘Clap or be clapped.’ Was al snel het uitgangspunt.

Waar hadden we dan mee te maken? De groep bestond uit een gezonde mix van mannen en vrouwen, maar in beide gevallen, vooral Britten. Er was een Oostenrijks meisje die helaas vloeiend Nederlands sprak, waardoor onze geheimen taal niet volledig opging. Los van de Britten werd de boot bevolkt door een drietal Amerikaanse meiden. Een van hen, ‘Sky’ of Skylar, erg aardig, de andere twee, vreselijk en pretentieus. Chloe en Sierra waren twee influencers die elkaar hadden leren kennen in Hawaii. Het verhaal gaat dat ze niet hebben betaald voor deze boottrip en dus ‘aan het werk’ waren. Helaas gaf dat de meiden ook het idee dat ze ronduit arrogant en onaardig konden zijn. De Britse meiden hadden wat meer zelfspot en waren dan ook wel leuk, hoewel een van hen later toch een tikje bipolair bleek. Maar daarover later meer.

Op de eerste dag voeren we vanuit Airlie Beach richting de Whitsunday eilanden, waar we het water in konden duiken en konden genieten van een van de twee mooie glijbanen die de boot rijk was. Zoals de jongens en ik vaker zouden doen, gingen wij als eerste van de glijbaan af, waarna de rest volgde. Het was geen fantastisch weer, maar dat mocht voor ons de pret niet drukken.

Hoewel The Atlantic Clipper bekend stond als een partyboot, moest de muziek uit om 12 uur, was de speakerinstalatie ronduit vreselijk (ik blijf een muziektechnoloog) en zouden we in de ochtend om zes uur worden wakker gemaakt met Disney muziek. Allemaal omstandigheden waardoor we beter vroeg konden beginnen met het feestje. Na een snelle duik en een prima maar zeker niet fantastisch diner, was het tijd om te beginnen. Al snel was het ieder voor zich, behalve als het op drankjes aankwam, die bleven we gelukkig wel voor elkaar verzorgen. En hoewel ik de details van mijn collega clappers niet zal delen, kan ik melden dat het een goede eerste avond was. Het dek van de boot was niet veilig en de sok om de deur van onze gedeelde kamer was in sommige gevallen noodzakelijk. Het was een hilarische avond. De hottub bleef de legendes echter gespaard.

Ikzelf eindigde, na het redden van de playlist van de ondergang door Ailsa’s telefoon, met deze dame op het dek van de boot. Sterren kijken en eindeloos yappen (gen-z voor praten), je kent het wel, zoals dat gebeurt op de clapper. Nadat het bijna écht gezellig leek te worden, stapte ze op en sprak ze geen woord meer tegen me. Wel lekker rustig. Alleen jammer dat we elkaar in de dagen en weken hierna nog meerdere keren tegenkwamen en haar houding alleen maar vijandiger werd. Zeer ongemakkelijk voor iemand met wie ik niet veel meer heb gedaan dan sterren kijken op het dek van de boot. Al met al, leren we hiervan dat je niet altijd zes kan gooien.

De eerste avond ging voorbij en ‘s-ochtends werden we zoals verwacht wakker gemaakt met Disney muziek en de volgende mededeling. “Ladies and gentleman, the sleeping portion of this trip is now concluded.“ Duidelijk.

Op dag twee was het tijd voor een met activiteiten gevuld programma. Allereerst zouden we een bezoek brengen aan Whitehaven Beach, waarna we na onze lunch zouden gaan duiken. Jazeker! Duiken! Ik had nog nooit met de jongens gedoken en dus schreven we ons in om voor honderd dollar extra, bovenop de zevenhonderd die we al voor deze tour hadden betaald, te gaan duiken.

Whitehaven Beach was prachtig. Het was een korte wandeling die ons binnen een kwartier naar het uitzichtpunt bracht. Natuurlijk gingen de twee influencers niet mee, aangezien wandelen voor het tweetal net iets te veel gevraagd was. Schandalig, als je het mij vraagt. De foto’s van het strand eindigden namelijk wel op hun Instagram accounts met teksten als: ‘God is the greatest painter.’ Als dat zo is, is Chloe ‘the greatest liar’. Het voelde erg ongemakkelijk aan.

Degene die wel de tijd namen om naar het strand te wandelen, werden beloond met een prachtig uitzicht over zandbanken, helderblauw water, spierwit zand en roggen die in het ondiepe water zwommen. Bij het uitzichtpunt zag ik zelfs een prachtig groene boomslang. Deze kwam zo dichtbij, dat hij nagenoeg aan mijn voeten lag. Gelukkig zijn ze ongevaarlijk, en konden we hem dan ook goed bekijken, voor we daadwerkelijk naar het strand liepen. Hier namen we wat tijd in het water, en luisterden de jongens en ik naar Twenty One Pilots op het strand. Het was heerlijk weer.

De duik was echter wat minder spectaculair. Misschien hadden we het kunnen weten van de lage prijs van honderd dollar, want niet alleen was de apparatuur vreselijk. Ook het zicht was niet normaal slecht. Natuurlijk heb je weleens mindere omstandigheden, maar deze duik was absurd. Omdat we met een oneven aantal waren, waren de jongens en ik met z’n drieën gekoppeld als duik buddy’s, maar dat werkt natuurlijk niet. Met minder dan drie meter zicht, was het lastig te herkennen wie wie was, om nog maar niet te spreken over het gebrek aan vissen. We zagen in de veertig minuten die onze duik duurde, helemaal niets. Helaas.

Na het duiken, kozen de jongens en ik er samen met Sam, de Amerikaanse jongen die ik al sinds K’gari kende, ervoor om de hot tub in te duiken. Hier kwamen we erachter dat ook de hot tub niet volledig hot was. Het was vooral ijskoud wanneer je eruit stapte. Tijd voor een douche. Helaas had een van de twee Frans-Canadese meisjes die mee ging duiken, Freddie, ervoor gezorgd dat de douche was overstroomd. Zonder enige verantwoordelijkheid te nemen, liep ze weg. Wat een klasse. Na dit hele debacle was het tijd voor de tweede avond, waarin het weer ieder voor zich was. Clap or be clapped. Helaas voor mij, hield mijn succes hier op, waarna ik terug greep op de jongens. We waren hier tenslotte met z’n drieën, dus dat heeft de avond gered. Uitgestreden en voldaan viel ik uiteindelijk in slaap met mijn telefoon op mijn buik, die de nodige Editors nummers afspeelde, terwijl de jongens even later binnenkwamen.

De volgende ochtend was het nog een keer tijd om ruw ontwaakt te worden met Disney muziek. Het regende en na het ontbijt was ons nog een glijbaan beloofd. De reuzeglijbaan leek aan niemand besteedt, behalve de jongens en ik. In de regen die ook de nodige kou had meegenomen, grepen we de laatste strohalm om de clipper volledig uit te knijpen. Ik moet zeggen dat deze glijbaan erg leuk was. Juist door de regen, was hij extra glad en nat zouden we toch wel worden. We gingen ervoor.

Het was tijd om de clipper te evacueren en ons op te maken voor de afterparty. De jongens en ik gingen zo snel mogelijk naar Maccas voor wat comfort food en lagen ook vooral even op bed in het hostel, voor we er nog een keer tegenaan gingen. De avond was een waas maar de hamburger waren zeer welkom. Na nog een avond uit in Airlie Beach, was het tijd om na de boot ook dit stadje te evacueren. We’ll be back.