De Acatenango briefing en mijn liefde voor Antigua

De laatste dag deed ik het rustig aan en bezocht vooral het marktje van de stad. Ik kocht patches voor mijn backpack en naaide deze er in twee uur tijd rommelig op. Ook kocht ik een armband die ik aan het einde van de dag helaas alweer kwijt was, omdat de vrouw van wie ik deze had gekocht, het knoopje niet goed had gelegd. Ik liep na een dubbele Big Mac door de regen terug naar huis en daarna weer door de regen richting OX Adventures voor de briefing van de hike van morgen.

De briefing bestond vooral uit het opnieuw vertellen van alle informatie, waarnaar ik de afgelopen dagen al had gevraagd. We moesten een formulier ondertekenen dat mij een beetje deed denken aan de verklaring die de passagiers van de Titan, die afgelopen week onderwater implodeerde, ook hebben getekend. Het bedrijf is niet verantwoordelijk voor de risico's van deze hike. Er zitten zeker gevaren aan. Hoogteziekte, vulkaanuitbarstingen en aardbevingen horen allemaal tot de scenario's. Het gaat altijd goed, tot die ene keer dat het niet zo is. Ik heb getekend, dus het is het risico vast waard. Na een korte voorstelronde van de groep en onze gids ging het over de hike, het programma, de vulkanen en de benodigdheden voor iedereen die hem zou gaan lopen! Het duurde mij iets te lang, maar is natuurlijk een logisch onderdeel van een tour zoals deze.

Na de briefing was ik snel weg en belde ik met Pleun. Leuk, want Pleun vliegt maandag deze kant op. Hoewel alleen reizen speciaal is, kijk ik er heel erg naar uit om nog een aantal weken met Pleun rond te reizen. Het is nog een beetje de vraag of Pleun direct hierheen komt, of dat ik haar in Nicaragua zie! Dit zal voor mij een verrassing zijn voor na de beklimming van Acatenango. Dit is ook waar ik mijn - op dit moment niet bestaande - plan voor na de vulkaan op zal baseren!

Op mijn voorlopig laatste avond in Antigua at ik opnieuw bij Toko Baru en bestelde dit keer de Curry Madras. Hij was opnieuw heerlijk, met dezelfde bijgerechten als toen ik de Rendang had gegeten. Na het eten liep ik langs het hostel en besloot ik toch nog heel even aan te sluiten bij de Pubcrawl. Ik dronk een drankje en vertrok al snel weer. Morgen gaat de wekker om half 6, zodat ik me een uur later bij OX Adventures kan melden!

Acatenango is een van de 37 vulkanen in Guatemala en is beroemd vanwege de relatief toegankelijke klim en het uitzicht op Antigua, Guatemala Stad, de oceaan en vele andere vulkanen. De laatste uitbarstingen van Acatenango waren in 1924, 1927 en 1972, dus al even geleden. Ook Volcan Agua, die vanuit Antigua het best te zien is, rust al sinds de zestiende eeuw. Het gevaar, maar ook zeker de interesse vanuit toeristen, komt tegenwoordig van Fuego, die zoals de toepasselijke naam suggereert, regelmatig uitbarst. Hoe regelmatig? Nou, zodanig regelmatig dat als je de hike naar Acatenango maakt, je een grote kans hebt om de vulkaan aan het werk te zien. Dit is waarom Acatenango een van Guatemala’s beroemdste trekpleisters is.

Een uitbarstende vulkaan is echter geen grap en er zijn wel degelijk gevaren verbonden aan de beklimming van Acatenango. Zo barstte Fuego in 2018 zo hevig uit dat wolken van kokendhete as, lava en stenen ter grootte van honkballen over de berghelling richting het dorp El Rodeo bewogen. Volgens officiële cijfers overleden bij deze uitbarsting bijna tweehonderd mensen. Aangezien niet iedereen in Guatemala even goed geregistreerd staat, gaan de lokale bewoners ervan uit dat dit aantal veel hoger ligt. Het is dan ook niet zo gek dat wij voor de briefing van onze hike, waar ik eerder over schreef, een verklaring moesten ondertekenen waarmee wij de volledige verantwoordelijkheid voor een eventuele uitbarsting, val of ander ongeval op onszelf namen. Het is het risico van een reiziger die iets wil zien.

Antigua was geweldig! Ik heb me hier elke dag veilig, vrij, welkom en gelukkig gevoeld. Ik durf bijna te zeggen dat het mijn favoriete plek is geweest van de reis tot nu toe. Het heeft weliswaar af en toe geregend en 's avonds was het zelfs fris, maar daar tegenover staat dat ik me geen moment heb verveeld, leuke mensen heb ontmoet en ook nog eens lekker tot rust ben gekomen. Iets wat ik sinds The Lost City trek, weken geleden, wel kon gebruiken.

Op de eerste van de twee dagen ging mijn wekker om kwart voor zes om uit hostel Adra te checken, mijn tas te pakken en te controleren en richting het hoofdkantoor van OX Adventures te lopen. Zoals afgesproken was ik rond tien voor half zeven waar ik moest zijn, en niet geheel toevallig trof ik de twee andere Nederlanders, nog iets eerder dan ikzelf, ook op tijd aan bij het bedrijf. De rest stroomde binnen en als groep begonnen we met het uit- en inpakken van al onze spullen. Omdat ik niet echt ben ingesteld op koud weer, en het op de top van Acatenango nog weleens kan vriezen, leende ik zonder extra kosten een warme jas, een muts, een hoofdlampje en het laatste (suboptimale) paar handschoenen. Zelf nam ik een aantal shirts, sokken en de twee joggingsbroeken die ik bezit mee, en stopte ik ook wat eten, drinken, mijn powerbank en speaker in mijn tas. Om de hike niet te warm te beginnen, droeg ik mijn, stiekem wel leuke, Filthy Friday tanktop en zo was ik klaar om te vertrekken.

De eerste stop was een restaurantje waar we ontbeten en elkaar iets beter leerden kennen. Ik praatte met twee Amerikaanse gasten, die beide reizen, online werken en hun weekenden vullen met activiteiten zoals deze. Ook praatte ik met Emmeke en Jesse, het Nederlandse stel waar ik het over had. Het ontbijt bestond uit ei, bonen, gebakken banaan en een aantal koppen koffie. Niet per se mijn favoriete maal, maar het vulde en dat hadden we nodig op de vulkaan.

In ongeveer een uurtje reden we naar de voet van Acatenango, waar onze hike zou beginnen. Ik huurde voor 5 quetzal per stuk twee houten stokken. Deze zouden mij helpen om niet te vallen. Normaal gesproken ben ik een overtuigd tegenstander van wandelstokken bij jonge mensen, maar met de steilheid en het hoogteverschil dat deze vulkaan ons bood, moest ik er toch aan geloven. Omdat mijn tas volgens de gids te zwaar was, moest ik deze afgeven aan een drager die hem naar boven zou tillen. Dit kwam door de grote hoeveelheden drank, eten en zware kleding die ik van het bedrijf had gekregen. Deze grap kostte me echter wel 200 quetzal, omgerekend iets meer dan 20 euro.

Hoewel het vervelend was dat dit moest, maakte het de eerste paar kilometer van de hike wel een stuk aangenamer. Ik kon er meer van genieten dan met de tas op mijn rug, en ook mijn rug werd niet zo zwaar belast. De weg, of het pad, ging tenslotte alleen maar omhoog. Het vergelijken met The Lost City kon bijna niet uitblijven, maar toch deed ik het. Hoewel deze route veel korter was, was hij veel steiler, en ook het zuurstofgehalte was op Acatenango direct lager omdat je op een hoogte van 2500 meter begint en op ongeveer 4000 meter aankomt. Het basiskamp bevindt zich op 3600 meter hoogte. In het geval van The Lost City kom je niet veel hoger dan 1100 meter, en bevindt het grootste deel van de trekking zich op een hoogte lager dan 1000 meter. Wel is het woud in Noord Colombia veel vochtiger dan in dit deel van Guatemala, met uitzondering van het wolkenbos waar je ook tijdens deze hike doorheen loopt.

Thuis denk ik, ruim vier maanden later, terug aan Antigua en mijn beklimming van de Acatenango. De gedachte schiet door mijn hoofd dat ik die plek het meeste mis. De schoonheid en compactheid van de stad, die tegelijkertijd breekbaar is door de krachtige vulkanen, biedt een fantastisch contrast. Dit was ook een van de plekken die, ondanks de vele toeristen, wél echt authentiek aanvoelde, zonder aan kwaliteit af te doen. De vulkanen die de stad omringen, waren de eerste die ik zag in Centraal-Amerika en bleven mij ook tot op de dag van vandaag het beste bij.