De ochtend hike en vlindertuin in El Valle De Anton

Na de drukte van Panama-Stad en ons San Blas-avontuur zochten we naar een paar dagen rust in de vallei van Anton.

Met een kleine drankje stapten Tim en ik, na de Champions League-wedstrijd, in het kleine busje vanuit Panama-Stad. De rit was kort, ongeveer drie uur van deur tot deur. We kwamen aan in El Valle de Anton en liepen naar ons hostel. Windmill was een van de meest populaire hostels op Hostelworld, maar toen wij richting de deur liepen, viel ons al op dat het erg rustig was. Sterker nog, er was niemand. Tim en ik kregen twee bedden, inclusief afzichtelijke roze bekleding, toegewezen in een verder lege slaapzaal. Hierdoor hadden we opeens toch een privékamer. Tijdens het doen van onze boodschappen in El Valle viel ons op dat er een grote Chinese minderheid in het stadje was gevestigd. Dit gaf ons genoeg vertrouwen om bij restaurant Lucky Star naar binnen te lopen voor ons avondmaal. We bestelden gebakken rijst met kip, spare ribs in zwarte bonensaus en iets wat op een garnalenloempia moest lijken. Natuurlijk was de loempia gerold in een soort maïsvel en konden we van de rijst alleen al vier dagen eten, maar het was wel erg lekker. Het was dus alleen veel te veel. We zaten ook hier alleen, dus hadden alle aandacht van de ober, die ons eten inpakte om mee te nemen. Lunch voor morgen!

Omdat er verder toch niemand in het hostel zat, besloten we de volgende ochtend een wekker te zetten om kwart voor vijf. El Valle de Anton staat namelijk bekend om de prachtige sunrise hikes die je hier kunt maken. Wij gingen, net als de meeste toeristen, voor La India Dormida. Een relatief korte hike naar de kraterrand van de miljoenen jaren oude caldera, die El Valle een vallei maakt.

Nadat ik Tim had gewekt met de klanken van System of a Down's "Chop Suey", liepen we om vijf uur in het donker het hostel uit. We waren nog geen vijf minuten onderweg toen twee jongens langs fietsten en een beetje stoer en uitdagend naar ons riepen. We lachten een beetje, maar namen het niet te serieus. Terwijl een derde jongen achter hen rende en ook buiten adem leek, keerde een politiewagen, die eigenlijk de stad uit reed, om. Binnen no time stopte de auto en trokken de agenten hun wapens. De jongens moesten op de grond gaan liggen terwijl ze onder schot werden gehouden. Op een rijtje zagen Tim en ik de jongeren die duidelijk iets hadden gedaan dat niet mocht. Dit riep vragen op. Wat deden die jongens, waarom lachten ze, en wat zou er zijn gebeurd als de politie niet toevallig langsreed? Tim en ik bleven kalm, maar de situatie was vreemd. We waren niet de enigen ter plaatse. Een oudere vrouw stond aan de weg te kijken naar het tafereel, terwijl verderop in de straat een koffietentje om half zes zijn deuren opende. Tim en ik haalden koffie en liepen door.

Het was nog een behoorlijk eind lopen door het redelijk uitgestrekte dorpje naar het begin van het wandelpad. We begonnen in het donker aan onze beklimming van India Dormida en liepen omhoog door de jungle langs watervallen en rotsformaties. Pas op de terugweg zouden we ontdekken dat dit deel van de wandeling ook best mooi was en het bekijken waard was. Na ongeveer een half uur lopen en flink klimmen zagen we door de bomen de eerste zonnestralen. Toen het bladerdak dunner werd, zagen we pas echt de omvang van El Valle. De toppen van de heuvels vormen gezamenlijk de kraterrand van een oude vulkaan. Het dorpje ligt in de caldera. Ik denk dat we in totaal ongeveer een uur boven hebben gezeten. Ik belde mijn moeder en zus en we genoten van het uitzicht op een bankje. We maakten wat foto's en begonnen aan de nogal steile afdaling. Op onze terugweg kwamen

we langs de andere kant van de heuvel en zagen we ook een deel van de eerder gemiste route. We liepen langs antieke rotstekeningen en een mooie waterval, op weg terug naar El Valle.

Ondertussen was het nog steeds pas een uur of negen, maar hadden wij de activiteit van onze dag al gehad. We dronken ergens een ijskoffie, keken naar de promotiewedstrijd van Almere City via de VPN van Tim en speelden een potje schaak. Ik won. Omdat de dag lang duurt wanneer je vanaf negen uur niets meer doet, behalve een restje Chinees eten, waren we om drie uur wel klaar. We besloten naar de vlindertuin te gaan. Hier zaten ongeveer duizend vlinders in twee grote tropische bassins waar je doorheen kon lopen. Het was een korte maar leuke activiteit. Je betaalde $7,50, kreeg een korte rondleiding en wat uitleg, mocht even rondlopen, en kreeg toen een aantal rupsen te zien en als hoogtepunt een filmpje dat ook gewoon op YouTube staat! Toch was het de perfecte activiteit voor het moment, waarna we weer lekker konden ontspannen.

Op de tweede dag besloten we te gaan eten bij een Ierse pub in El Valle. Je zou denken dat dit niet mis kan gaan, aangezien het in Panama-Stad een groot succes was. Na opnieuw een zoektocht door El Valle kwamen we erachter dat het hotel waarin de pub was gevestigd helemaal leeg was. De pub ook. De Guinness die we hadden besteld kwam uit een blikje en de hamburger was niet geweldig. Bovenop dit alles was het ook nog eens duur. Een teleurstelling, maar het kan gebeuren. Het ergste van alles was nog wel de muziek die op stond. Het leek meer op muzak, iets wat je zou verwachten onder de meest emotionele scène van Goede Tijden Slechte Tijden. Willekeurig gegenereerde pianomuzak. Perfect in al zijn vreselijkheid. We gingen snel terug naar het hostel, waar inmiddels een aantal andere gasten hadden ingecheckt.

Het waren twee Panamese stellen in de dertig. Een van hen maakte de cocktails terwijl de rest van het huwelijksfeest genoot. We kregen drankjes aangeboden en werden uitgenodigd om samen te gaan poolen. We speelden vier potjes en wonnen er een of twee, voornamelijk omdat onze getalenteerde Panamese vrienden de zwarte bal in het verkeerde gat wisten te stoten. Omdat we de volgende ochtend vroeg naar Santa Catalina zouden vertrekken, kregen we van de man die ons had uitgenodigd een goede fles rum mee. Een vriendelijk gebaar. We wisselden nummers uit, hoewel ik wist dat we er waarschijnlijk niets mee zouden doen. Zijn Engels was niet zo goed, en mijn Spaans was dat ook nog niet!

Tim en ik gingen naar bed en sliepen nog een keer heerlijk voordat we aan onze reis naar Santa Catalina begonnen.