Een eerste indruk van Lickey Corn

Onze eerste echte bestemming, die Pleun en ik samen wilden bezoeken, was meteen een prachtige keuze. We besloten vrij spontaan dat we wilden gaan duiken, en in Midden-Amerika zijn er enkele plaatsen waar dit zowel goed als voordelig kan. Het Hondurese eiland Utila is wellicht het bekendste voorbeeld, maar omdat dit niet in ons reisschema paste en er ook aan de Caribische kant van Nicaragua mooie eilanden waren, kozen we voor de Corn Islands. Vooral het kleine en paradijselijke Little Corn Island staat bekend als een betaalbare en mooie duiklocatie.

In de week voorafgaand aan onze vlucht naar de eilanden had ik al goed contact met Adam, de eigenaar van Dolphin Dive, een duikschool op het kleine eiland. Hij hielp me met het boeken van onze tickets en voorzag ons van alle benodigde informatie. Adam was een Brit, dus de communicatie verliep vlot.

Het inchecken bij La Costeña, de luchtvaartmaatschappij waarbij ik onze vluchten had geboekt, verliep snel en soepel. De eerste vlucht vertrok zelfs een half uur eerder dan gepland. De vlucht zelf was een hele ervaring, aangezien we in een klein Cessna-vliegtuig met slechts twaalf passagiers vlogen. De vlucht duurde ongeveer anderhalf uur en verliep zonder problemen. Omdat we laag vlogen, werden we getrakteerd op prachtige uitzichten over het binnenland en de meren van Nicaragua.

Eenmaal op Corn Island merkten we meteen het verschil in levensstijl. De mensen spraken beter Engels, hoewel het nog steeds moeilijk te verstaan was, iedereen nam het rustig aan en over het algemeen was iedereen vriendelijk. Het grootste verschil met het vasteland was vooral dat op deze eilanden iedereen elkaar kende! Hierover vertel ik later nog een leuk verhaal.

We namen een taxi naar de haven voor slechts twee dollar en werden meteen naar de boot geleid. De boot, waarvoor we tien dollar per persoon moesten betalen, werd, met alle respect, bijna net zo volgestouwd als een gemiddelde boot op de Middellandse Zee. Bewegingsruimte was schaars en onze bagage vulde het aangewezen ruim bijna tot de rand. De boottocht zelf was hobbelig en wild, maar eigenlijk best leuk. Hij duurde echter net iets te lang om tot het einde plezierig te blijven. We bleven droog en na drie kwartier kwamen we aan op Little Corn Island, ook wel Licky Corn genoemd.

Onmiddellijk werden we begroet door een vriendelijke lokale bewoner. Hij vroeg naar ons hotel, en ik noemde Las Palmeras, waarna hij ons en onze bagage meenam. Het duurde niet lang voordat we begrepen wat hij eigenlijk wilde. Hij wilde graag zaken doen. Omdat ik tijdens het reizen altijd heb geleerd dat je de lokale bevolking iets moet proberen terug te geven, gaf ik hem wat cordoba's en kreeg ik wat groene 'geluk' in ruil. We waren tenslotte op een Caribisch eiland.

Het hotel was eigenlijk best aangenaam. We hadden een privékamer met de heilige graal van het reizen, namelijk airconditioning. Het bed was comfortabel en alles was redelijk schoon. Later zouden we ontdekken dat onze kamer elke dag werd schoongemaakt, aangezien het eigenlijk geen hostel maar een hotel was! Het hotel bood ook een goed en gevarieerd ontbijtmenu en een aangenaam terras aan het water, waar we graag gebruik van maakten.

Omdat Jason, zoals onze vriend heette, zei dat we het niet konden missen, besloten we die avond Rondon (Rundown) te eten in het restaurant van zijn zus. Het was een heerlijke lokale vissoep met zowel een hele vis als verse kreeft. De soep werd geserveerd met platano, meloen, breadfruit en cassave. Het was een uitgebreide maaltijd, maar daarvoor betaalden we ook. Met twee biertjes erbij rekenden we ongeveer dertig dollar af. Maar het was de moeite waard!

's Avonds gingen we op zoek naar een mooi plekje om ons groene gras te vergelijken met de Hollandse variant. Dat hadden we natuurlijk niet bij ons, maar het zat nog vers in onze herinnering. We ontdekten al snel dat het roken van wiet op de Corn Islands niet ongewoon was, en zelfs de politieagent van het eiland, die voornamelijk in zijn hangmat lag, deed af en toe mee. Zoals gezegd, iedereen kent iedereen.

We zaten aan het strand en genoten van een glaasje rum, dat we zelf hadden meegenomen uit Managua. Omdat we de volgende dag vroeg moesten beginnen met onze duikcursus, keerden we op tijd terug naar het hotel. We keken een aflevering van "The Days," een Japanse serie over de gebeurtenissen in Fukushima in 2011, en gingen daarna slapen.

De volgende dag opende de vrouw van ons hotel de keuken vroeg, zodat we konden ontbijten voordat onze duiklessen begonnen. We genoten van wentelteefjes en een kopje koffie. Niet slecht.