El Tunco: Voor altijd afgestudeerd in El Salvador!

Na een scooterrit die vooral voelde als een race tegen de regen die in de bergen van El Salvador hing, kwam ik weer aan bij Hostal Villa El Campanario in Santa Ana. Ik had de race dik gewonnen en was dus droog gebleven. Ik rekende de scooter en mijn overnachting van de dag ervoor af en kwam uit op een totaalbedrag van drieëntwintig dollar. Een koopje!

Ik moest snel door maar kon niet weg zonder mijn telefoon eventjes op te laden. Het was een zware dag voor mijn iPhone geweest. Ondertussen naaide ik de El Salvador patch, die ik inmiddels wel verdiend had, een stuk netter op mijn backpack dan de vorige patches. Ik besloot de rest meteen even bij te werken en was al gauw een half uur verder.

Na afscheid te hebben genomen van de twee jongens uit Iran, die al een aantal dagen niet veel meer deden dan op de leren banken van het hostel liggen, vertrok ik met een Uber van $1,50,- richting de bushalte. Het was eigenlijk heel gemakkelijk om de juiste bus te vinden richting de hoofdstad, San Salvador. Terwijl ik in de Uber nog een melding kreeg dat ik nog 20% data over had, duurde het letterlijk vijf minuten voor ik een nieuwe melding kreeg die aangaf dat mijn data helemaal op was. Ik kon nog wel appen en andere berichtenapps gebruiken en begon een manier te vinden om erachter te komen waar ik de bus uit moest.

Via een functie van Instagram kwam ik er uiteindelijk achter dat de app ook een kaartenfunctie had. Ik moest hiervoor een verhaal of bericht posten met de gewenste locatie hierin getagd. Zo gezegd, zo gedaan! Hierdoor wist ik waar ik uiteindelijk moest overstappen. Ik had het ook gewoon kunnen vragen, maar ik vind dit wel een creatieve manier.

In een voorstad van San Salvador stapte ik uit, liep de weg over en wachtte op bus 102a, die mij naar El Tunco zou brengen! Over El Tunco! El Tunco is een echt surfparadijs. Sterker nog, het zit vol met de beste surfers ter wereld en huisvestte afgelopen maand niet alleen het wereldkampioenschap surfen, maar ook hét Olympisch Kwalificatietoernooi. Achter elkaar! Je mag dan ook gerust zeggen dat het de meest toeristische plek van heel El Salvador is. Dat was te merken. Alles was minimaal twee keer zo duur en de lokale bevolking was er ook meer op ingesteld dat toeristen er zijn om geld aan te verdienen.

Gelukkig had ik heel wat anders aan mijn hoofd en was ik niet in El Tunco om te surfen, maar om twee heel andere redenen. De meest voorname reden was dat ik een dag later om tien uur ‘s ochtends de shuttle zou nemen richting Leon in Nicaragua, waarmee mijn flitsbezoek aan El Salvador tot een einde zou komen.

Maar voor het zover zou zijn, had ik nog een heel ander klusje te klaren. Bijna twee maanden lang loop ik al met een stapel A4’tjes rond met hierop mijn eindpresentatie voor mijn HBO-bacheloropleiding aan HKU, Muziek en Technologie. Op de ochtend van mijn vertrek richting Leon, stond deze presentatie gepland. Om 15:00 Nederlandse tijd en 07:00 lokale tijd zou ik mijn presentatie geven waarmee ik al dan niet zou afstuderen. Dit moest alleen nog even worden voorbereid!

Bij een restaurant met de (voor een HKU-student) toepasselijke naam Bao House, at ik wat terwijl ik mijn scriptie nog eens doorlas. Inmiddels lag mijn uitgeprinte presentatie op mijn bed te drogen, omdat deze voor de zoveelste keer nat was geworden. Mijn waterfles lekte in mijn tas. Na mijn eten was het nog even een kwestie van de volgorde van mijn papieren presentatie matchen met de digitale versie die de docenten hadden, waarna ik naar bed kon om uit te rusten. Mijn wekker ging tenslotte om zes uur. Ik sliep overigens in een privékamer, aangezien de man achter de balie van het hostel een fout had gemaakt met een dubbele boeking. Hij wist namelijk niet wat ‘2 pax’ betekende en ging er volgens mij vanuit dat het een 2Pac-achtige naam was. Dit dwong mij ertoe om een prijs van veertig dollar te betalen voor een privékamer, in plaats van zestien voor een dorm. Hij wilde echt geen korting geven en ik was hangry en kon in verband met mijn presentatie wel wat privéruimte gebruiken.

De ochtend erna ging alles soepel, behalve dat om half zeven opeens alle stroom uitviel. Ik schrok me dood, aangezien ik voor mijn presentatie wel de WiFi nodig had, die er tevens uitknalde. Gelukkig duurde het probleem niet lang en waren de goden mij gunstig gezind. Het licht schoot weer aan en ook de WiFi kwam terug.

Om zeven uur was het zover en mocht ik beginnen aan mijn presentatie die mijn studie zou afronden. In een half uur tijd overtuigde ik mijn docenten Martijn, Jeroen en Wessel van mijn portfolio en afstudeerscriptie. Dit voelde goed. Ik was geslaagd met een acht als eindcijfer en twee honourstrajecten achter mijn naam. Het voelde wel raar want ik was alleen, had een shuttle te halen en voelde me nog steeds ziekjes.

Rond kwart voor tien liep ik richting de afgesproken plek om te worden opgepikt door Rooney’s shuttleservice, die ik van meerdere mensen aangeraden had gekregen.

Over de shuttle zelf ga ik kort zijn. Het duurde lang, maar alles was goed geregeld. We aten lunch in El Salvador en haalden een biertje in Honduras, mijn zesde land deze reis. De grensovergang naar Honduras toe ging soepel. De overgang naar een tweede en grotere bus, halverwege de rit ook

. Vanaf dit moment had ik zelfs een hele stoel voor mezelf. Omdat het hier vroeg donker werd door de regen en geblindeerde ramen, voelde het vanaf dit punt als een grote tunnel tot de grensovergang naar Nicaragua toe. Eenmaal daar liet onze chauffeur zichzelf zien als een echte dealmaker. Toen een van de mensen tóch geen COVID-vaccinatie kon laten zien, lukte het hen een deal te sluiten voor veertig dollar, waardoor ze toch door mocht. Ook het volledig scannen van onze bagage had onze chauffeur geen zin in. Hij zat samen met zijn maatjes van de beveiliging en na ruim een half uur geouwehoer, mochten we door naar de paspoortcontrole, zonder dat we onze bagage van de bus af hebben hoeven halen. Ik vraag me echt af hoe lang dit had geduurd, als dit wel had gemoeten, want dit was in totaal al een klus van een goede anderhalf uur. Eenmaal over de grens gingen de buslichtjes uit en keek ik mijn tweede Black Mirror-aflevering van de dag tot we bijna bij Leon waren. Ongeveer twaalf en een half uur na vertrek kwamen we eindelijk aan bij onze eindbestemming.