Even terug in de westerse wereld van Panama Stad

Na een prima 4x4-rit vanaf Carti, die ons voor de deur van ons hostel afzette, kwamen Tim en ik aan in het oude gedeelte van Panama-Stad. Casco Viejo is rustig en gemoedelijk als we aankomen bij Magnolia Inn, het hostel dat Miro en Just ons vrijwel verplicht hadden aanbevolen. Waarom? Meerdere redenen, waarvan één is dat de voorzieningen in het niet al te dure hostel bovengemiddeld zijn. De douches zijn ruim, schoon en warm. De keuken is goed uitgerust en de slaapzalen zijn simpel, maar de bedden zijn goed.

We worden begroet door de Venezolaans-Amerikaanse receptiemedewerker, die voor de gelegenheid, behalve wat goede tips, ook zijn hele moppentrommel opentrok. Wij wilden eigenlijk gewoon naar onze hostelkamer, maar het gebaar was aardig. Die avond gingen we eten met onze San Blas-groep. Toch waren we erg moe en was het lastig om alle energie bij elkaar te rapen. Na de eerste, zoals benoemd, warme douche in een week waren we er klaar voor. We bestelden veel te veel eten. De kipkluifjes vooraf waren lekker, maar het hoofdgerecht, Pad Thai voor mij en een burger voor Tim, kwam veel te snel. Na een hap zaten we vol. Zonde, want Panama-Stad is qua prijzen nou niet zoals we van Colombia gewend waren geraakt.

Uiteindelijk mochten we onze hapjes meenemen en gingen we nog een drankje drinken op een rooftopbar op de hoek. Zowel het restaurant als de bar waren op minder dan tweehonderd meter afstand van ons hostel. Dit kwam goed uit. We waren moe en gingen, na afscheid te hebben genomen van iedereen die de volgende dag naar huis ging, naar ons bed.

De volgende ochtend was ons plan om naar het Panamakanaal te gaan. Voor $7,50 mochten we naar binnen in het Canal Museum. Dit lag niet bij het kanaal zelf, maar eveneens om de hoek van ons hostel. Het museum was te gek en bood ons bakken met informatie. Zoveel dat we ook direct klaar waren voor de dag. We besloten niet naar het verderop gelegen kanaal te gaan, maar naar het monument van de vlag van Panama, dat aan de ringweg in de oceaan lag. Onderweg vanaf het hostel kwamen we Max en Will tegen, die met ons op de eilanden hadden gezeten. Ze gingen mee en we liepen een rondje. Ik belde met Daan en we kwamen een wasbeer tegen. Het was niet de meest spectaculaire wandeling, maar gaf ons weer een ander beeld van de stad.

Van onze grote vriend in het hostel hadden we de tip gekregen om naar La 10 te gaan. Een plek die perfect paste bij ons backpackersbudget. Ieder product op de kaart was hier namelijk $1,50. Van het glas water tot de cocktails en zelfs het eten dat ze serveerden. We namen salchipapas (friet met worst en saus) en een paar drankjes. Voor nog geen tien euro per persoon zaten we hier urenlang. Frederique en Lisette, die de dag erna naar Nederland zou vliegen, kwamen ook nog even langs. Het was een gezellige middag. Met Frederique besloten we om elkaar later die week weer in Bocas del Toro te zien. Na wat goedkope drankjes sloten Tim, Will, Max en ik de dag af bij een Italiaans restaurant in de stad. Ik had gnocchi, terwijl de rest een pizza nam. Het was een lekkere variatie op ons inmiddels geaccepteerde rijst-en-bonendieet.

Tim en ik maakten nog een korte wandeling terwijl Will en Max naar hun hostel gingen. We haalden een zeer Amerikaanse milkshake, waarbij de suikers uit je poriën stroomden. Hij was wel lekker. We gingen hierna vroeg naar bed.

Na onze tweede nacht in Panama-Stad was het weer bijna tijd om te vertrekken. We hadden echter nog geen idee waarheen. Althans, ons plan was om naar Santa Catalina te gaan omdat we hadden gehoord dat je daar prachtig kon surfen én snorkelen. Toch waren we na de toch wel vermoeiende San Blas-tour nog niet klaar om lang te reizen. Santa Catalina zou een kleine tien uur zijn, in vier verschillende bussen. Hierom besloten we om een hostel te boeken in El Valle de Antón, om nog even twee dagen tot rust te komen.

Voordat we hierheen vertrokken, wilden we echter nog een paar dingen doen. De dag begon met het huren van steps, waarmee we over de boulevard van de stad reden. Van het oude naar het nieuwe gedeelte! Het was een leuke rit en de gebouwen die we passeerden waren imposant. Zo ook de Trump Tower, die ons door Miro en Just was aangeraden. Helaas was het dakterras gesloten en moesten we het doen met een iets te dure cola op het benedenterras aan de oceaankant.

Na een rustige ochtend vertrokken we richting een van de Ierse pubs in Panama-Stad om nog een keer met de San Blas-groep af te spreken en samen de Champions League-finale te bekijken. Katy was er met een Nederlandse collega, die toevallig in het Westeinde Ziekenhuis had gewerkt. De Ierse meiden waren naar de pub gekomen, net als Will, Max en een Nederlandse hostelgenoot van hem. Toevallig was dit de achterneef van Sven Botman, de voetballer die momenteel voor Newcastle United uitkomt.

De wedstrijd tussen Inter en Manchester City was spannend maar niet van een enorm hoog niveau. Dit deed er voor ons niet toe, aangezien we allemaal vrij neutraal waren, met een lichte voorkeur voor Inter. Helaas won City en pakte hiermee de treble. Na de wedstrijd zeiden we iedereen gedag en vertrokken Tim en ik in een Uber richting de busterminal, om naar El Valle de Antón te reizen.