Filthy Friday op Bocas Del Toro en het afscheid van Tim

Samen met Frederique namen Tim en ik om acht uur 's ochtends de bus vanuit Santa Catalina richting Sona. Waar we op de heenweg werden tegengehouden door een protest vanwege de erbarmelijke staat van het asfalt, konden we dit keer lekker doorrijden. Het duurde ruim een uur voordat we onze volgende bus konden zoeken. De rit van Sona naar Santiago verliep vrij snel en eenmaal daar hadden we het idee dat deze reis nog weleens kon gaan meevallen. Schijn bedriegt. Hoewel we ervan uitgingen dat de derde bus van de dag ons helemaal naar Almirante zou brengen, kwamen we er halverwege achter dat hij niet naar Almirante ging, maar naar David. De loopjongen van onze buschauffeur had simpelweg tegen ons gelogen om ons in zijn busje te krijgen.

Het was inmiddels al halverwege de middag toen we onze laatste bus zouden nemen, dit keer wel naar Almirante. De eerste kilometers gingen snel, maar zodra we de bergen inreden, voelde iedere kilometer als een marathon over hete kolen. Het duurde zelfs zo lang dat we halverwege deze rit door onze dove chauffeursknecht uit de bus werden gehaald om met de taxi naar een andere haven te rijden. Anders zouden we de boot niet op tijd kunnen halen. Het voelde als een oplichterij en een vervelende onderbreking toen de beste man ons voor het eerst stoorde terwijl we onze baopao aan het eten waren. Hij had een aantal collega's en veel geduld nodig, maar voordat de bus waarin wij zaten weer verder reed, zaten wij in de taxi richting de haven van Caña Chiriquicito.

Een dollar per persoon lichter, kwamen we bijna negen uur na vertrek aan. Hier moesten we een klein uurtje wachten voordat we eindelijk richting Bocas del Toro konden vertrekken. Natuurlijk hadden we onze tassen vrij onnodig ingepakt om eventuele waterschade te voorkomen. Hoewel de overkapping op de meest irritante manier een uur lang tegen mijn rug sloeg, bleven onze spullen droog. Eenmaal in Bocas Town waren we er nog niet. We waren het hotel voorbij gevaren en moesten voor een schamele dollar per persoon de taxiboot nemen naar Agua Lounge, waar we de komende nachten zouden verblijven.

Tim en ik hadden voor onze laatste nachten samen een romantische getaway geboekt in een privékamer. Een meesterzet, als je het mij vraagt. De slaapzaal waar onder andere Frederique sliep, lag namelijk naast de dansvloer. Hier werd, ongeacht of er mensen waren om te dansen, vrijwel constant muziek gedraaid. In Bocas is het namelijk elke dag feest. Zo hadden we op donderdag een reggaeparty, op vrijdag Filthy Friday, en was er zelfs een dag later nog een brakke poolparty. Tim en ik vonden twee dagen hier wel genoeg.

Hoewel we tijdens onze laatste busstop nog baopao hadden gegeten, was het geen overbodige luxe om na het mislopen van een maaltijd de vorige dag normaal te eten. We besloten uit luiheid maar in het restaurant van het hostel te eten. Ik bestelde een vegetarische pita, die op het menu fantastisch klonk. Tim had eveneens een vega risotto van pompoen. De prijzen waren twaalf en tien euro, dus niet echt budget. Toen het eten arriveerde, vielen onze monden open van wat we daadwerkelijk kregen. Ze namen het begrip 'pita' erg letterlijk, en het broodje gevuld met komkommer, rode kool en tzatziki was binnen drie happen op. De risotto van Tim duurde iets langer, maar was, naar mijn mening, een beetje vlak van smaak. We hadden nog steeds honger en besloten naar de supermarkt te gaan met de dollarboat. Vooraf keken we nog op ons eigen eiland naar een winkel, maar vonden we niet veel meer dan een dealer die ons een zak met, naar mijn idee, ruim 50.000 dollar aan coke liet zien. Of we even wilden proeven. Sorry, wij snuiven niet voor het avondeten.

Voor maar liefst 65(!) dollar kochten we wat bier, snacks, noedels en ontbijt. Het was alweer een dure grap, maar voor ons drieën te overzien. Toen we bij het hostel aankwamen om de noedels op te warmen, werkte het gas niet omdat we vanwege een watertekort niet konden afwassen. We mochten dus ook niet koken. Ik werd wederom 'hangry' en trok een pak lange vingers open. We dronken een biertje (de combinatie van beide was twijfelachtig) en doken relatief vroeg ons bed in. De volgende dag was het namelijk tijd voor Filthy Friday.

Filthy Friday begon zoals de dag ervoor eindigde, met een drankje. Omdat Tim en ik in El Valle een fles rum hadden gekregen van een local, besloten we een mix te maken met onze fles Coca-Cola. Een goed ontbijt en een Baco (Bacardi-Cola) verder waren we klaar om naar het feest te gaan. We checkten in en ontvingen onze goodiebag met een tanktop, een tijdelijke tattoo - waarvan Danique nog steeds een tanline heeft omdat ik deze strategisch op mijn bovenbeen liet zetten! - en een welkomstshot. Een karig pakket als je de veertig dollar entree meerekent, maar het was een leuk extraatje. Verder had ik behalve mijn heuptasje met telefoon en ongeveer honderd dollar niets bij me.

Dat die honderd dollar opging, wist ik toen nog niet, maar het is geen verrassing als je telkens een rondje koopt. We kwamen Maarten Botman tegen - de achterneef van voetballer Sven Botman - en hij was vrijwel de hele avond van de partij. Eerder hadden we hem ontmoet in Panama Stad, toen we samen de Champions League finale keken.

De eerste stop van Filthy - Fuckin’ - Friday was vlakbij het kantoor waar we onze goodies mochten ophalen, in Bocas Town. Het was een luidruchtige bar waar iedereen het hete feest nog een beetje moest aftasten. Hier kwamen we ook het Nederlandse stel vrouwen tegen met wie we de snorkeltour naar Coiba hadden gedaan. Na de eerste paar drankjes brachten een aantal boten bijna vierhonderd bezoekers naar het volgende eiland. Ik ben de naam vergeten, maar het was een mooi plaatje omdat de bar dit keer op een stel vlonders in de zee was gebouwd. Perfect voor onze eerste duik. Alleen Maarten en ik sprongen het water in. De rest had weinig zin om te zwemmen. Vanaf hier werd de middag vager en vager. We dronken nog wat meer - rustig aan, mam! Dit is geen gemiddelde dag! Ik beloof het! - We dansten en keken onze ogen uit naar het personeel dat shots uitdeelde terwijl ze al twerkend op de bar stonden.

Het derde eiland van het feest was ons eiland. Sterker nog! Het feest eindigde bij Aqua Lounge. Nog een reden voor onze privékamer in het hostel. Voor we naar bed gingen, gingen we echter toch nog even naar de afterparty bij het Selina hostel in Bocas Town. De bootjes die normaal gesproken toeristen voor een dollar meenamen, vroegen nu het driedubbele, maar daar deden wij niet aan mee. We zeiden dat we geen geld meer hadden en mochten mee.

Al met al was Filthy Friday een goed feestje. Het deed zijn naam op verschillende manieren eer aan. Tijd om hiervan bij te komen.

De volgende ochtend was het tijd om afscheid te nemen van Tim - en tijdelijk van Frederique. Tim zou die middag de avondbus nemen naar Panama Stad en Frederique besloot last-minute toch nog een nacht in Bocas te blijven. Ze had geen zin om meteen te reizen. Ik had er genoeg van en wilde zo snel mogelijk naar het beloofde land. Costa Rica.

Dikke knuffels en kusjes aan Tim voor een geweldige vijf weken samen. Samen is soloreizen toch echt makkelijker. Ik ga hem, net als Miro en Just, missen. Ik heb immers nog meer dan de helft te gaan. En het duurt nog even voordat ik Pleun zie. Alleen waar is nog even de vraag.