Granada: Walking tour en Treehouse party!

Onze vlucht vanaf Corn Island had maar liefst drie uur vertraging, waardoor we nog niet hadden ontbeten toen we in Granada aankwamen. We hadden eigenlijk alleen allebei een muffin en een pakje sap gehad: ik een peer en Pleun een appel. We hadden dus flinke trek.

Bij ons nieuwe hostel, De Boca en Boca, checkten we snel in voor onze privékamer waar we twee nachten zouden verblijven. De kamer was prima, maar dit keer was er geen airconditioning, dus voor mij was slapen alleen mogelijk als een zeester, zonder dekens.

We besloten om te gaan eten bij restaurant Pita Pita, bekend om hun heerlijke mediterrane gerechten. We hadden honger, dus bestelden we beide de Chicken Fatoush en een portie Hummus met extra pita's. Het was eigenlijk veel te veel, maar het smaakte heerlijk. We hadden het nodig na zo'n lange reisdag.

Omdat het toch een vermoeiende reisdag was geweest, besloten we de rest van de dag te ontspannen in het hostel en de Masaya hike over te slaan. Helaas, maar een verstandige keuze. Na een eerste Mojito gingen we verder met onze fles rum die we eerder hadden gekocht voor de Corn Islands. We bestelden wat cola voor een euro en mengden onze eigen drankjes, omdat ons budget een beetje onder druk stond. Het duurde niet lang voordat ik Marcella en Alex bij de receptie zag staan. Ik had ze allebei eerder ontmoet in El Salvador tijdens de Seven Waterfalls Hike. Ik wist dat Alex zou gaan draaien tijdens het Treehouse feest op vrijdag en dat een groot deel van onze groep uit El Salvador daar ook zou zijn.

Samen dronken we wat drankjes en haalden herinneringen op. Omdat het zes uur was, was het tijd voor het welkomstdrankje en toevallig was onze tafel uitgekozen om iedereen te verwelkomen. We kregen bezoek van Pedro, een Portugese man in de dertig, Manny, een jonge gast uit New York, nog een Duitse jongen waarvan ik de naam even kwijt was, en een paar mensen die we daarna nauwelijks meer zouden zien.

Het gesprek nam een wending en met Pedro, Marcella en Alex besloten we mee te doen aan de pubquiz. Pleun en ik hadden er twee dagen eerder al een gewonnen op Little Corn en we waren van plan om dit trucje te herhalen. We kozen dezelfde teamnaam, "Quiz on my face," en gingen ervoor. De vragen waren eigenlijk vanaf het begin af aan goed te beantwoorden, en tijdens het nakijken van de antwoorden van de andere groepjes, beseften we al snel dat we deze best wel eens zouden kunnen winnen. De laatste ronde was weer een muziekronde, waarbij we bijna alles goed hadden. We hadden gewonnen. Als prijs kregen we een flesje witte rum, dat we meteen in een ronde opmaakten. De stroom was uitgevallen, dus de gezellige sfeer zorgde voor een leuke avond in het hostel. Omdat Pleun, Pedro en ik nog honger hadden nadat een tweede bestelde pizza niet was gekomen, besloten we ergens anders te gaan eten. We hadden boeiende gesprekken over reizen naar controversiële landen zoals Israël, Iran en Saudi-Arabië, aten kip en dronken bier bij The Beerhouse. Ietwat aangeschoten liepen we terug naar het hostel en gingen we naar bed.

Op dag twee zouden we na het ontbijt van rijst en bonen deelnemen aan de gratis wandeltocht. Deze begon om half 11. Pleun en ik deden nog wat boodschappen en verzamelden weer bij ons hostel, waar de tour begon. Omdat Granada een kleine stad is, zou de tour niet te lang duren. We bezochten een aantal kerken, standbeelden en leerden meer over de dictatuur van Daniel Ortega, die net als Voldemort 'niet genoemd mag worden,' althans niet op een negatieve manier. De gids, die niet de meest boeiende verhalen te vertellen had, liet duidelijk blijken dat hij het niet eens was met de president en noemde hem zelfs een 'homo die nog nooit heeft geneukt.' Persoonlijk vind ik dit beledigend tegenover homoseksuele mensen en mensen die nog nooit seks hebben gehad. Het werd niet veel informatiever dan dit, wat jammer was, want ik ben benieuwd naar de manier waarop Ortega aan de macht is gekomen en waarom mensen zo graag van hem af willen. Terug in Den Haag zou ik hier graag meer onderzoek naar willen doen.

Nadat de wandeltocht bij het hostel eindigde, besloten Pleun en ik in de tuin te ontspannen tot Anne, met wie ik mijn tijd in Leon had doorgebracht, zou komen lunchen. Ze kwam die ochtend van het eiland Ometepe naar Granada om daarna door te reizen naar Managua, omdat ze 's nachts via Miami terugvloog naar Quebec. Het was leuk dat ze haar laatste uurtjes van haar reis met ons wilde doorbrengen!

Pleun en ik speelden gitaar en zongen liedjes van onder andere The Kooks, Arctic Monkeys en onze eigen band Captain Scarlet. We haalden onze schone was op en maakten ons klaar voor het feest in het Treehouse hostel. Toen Anne, iets later dan gepland, aankwam, hadden we besloten te lunchen met de groep die ik uit El Salvador kende en Pedro. Dit zorgde voor een gezellige groep, met mensen die ik over heel het continent had ontmoet! Net als Pleun, Marcella en Daniel bestelde ik een burger, terwijl Anne voor quesadilla's ging en Pedro een lokale biefstuk uitprobeerde. Al met al was het goed eten voor een feestje.

Pleun en ik gingen, op aanraden van Marcella, nog even naar een winkel om de hoek om een waaier te kopen, voordat we afscheid namen van Anne en richting Treehouse vertrokken.

De rit naar Treehouse begon bij het Madhouse hostel, duidelijk hét party hostel waar je wilt feesten maar niet slapen. Het bier en de seltzers (die heel hip zijn in Nicaragua) vloeiden rijkelijk, totdat de shuttlebus ons zou komen halen. Na een half uur vertraging stond er uiteindelijk een grote Amerikaanse schoolbus, vergelijkbaar met de chicken bussen op dit continent, klaar om ons mee te nemen. De bus was omgebouwd tot een feestbus met een verschrikkelijke DJ. Hij zette ons na een klein half uur af tussen twee boerderijen. Hier werden we op een veewagen overgeplaatst, waar we met zijn allen op mochten staan voor het laatste en meest hobbelige deel van de rit. Omdat iedereen al wat drankjes op had en de weg niet bepaald geasfalteerd was, was het moeilijk om rechtop te blijven staan. Het zorgde voor een komisch tafereel.

Eenmaal bij Treehouse aangekomen, was het alleen nog maar een kwestie van de laatste traptreden beklimmen. Door het heldere weer hadden we een prachtig uitzicht over de jungle. Het was ongeveer vijf uur in de middag, dus de zon ging bijna onder. Inmiddels was Alex, die ik had ontmoet in Juayúa, El Salvador, begonnen met zijn set. De drank was niet al te duur en we vermaakten ons goed.

Over de avond zelf zal ik kort zijn. Het was niet precies wat we hadden verwacht, maar we hebben wel een leuke tijd gehad. Ik zag veel mensen die ik eerder had ontmoet en over het algemeen was de muziek best goed voor een hostel feestje in Centraal-Amerika. Rond twee uur namen we de shuttle terug naar Mad House, vanwaar Pleun en ik terugliepen naar ons hostel. De volgende dag zouden we namelijk al richting Ometepe vertrekken!