Gratis hot springs en rope swings in La Fortuna
Vanuit Monteverde naar La Fortuna is wat afstand betreft niet de langste tocht, maar we hoorden van velen dat het openbaar vervoer geen aangename optie was. Daarom kozen we voor de Jeep-Boat-Jeep shuttle. Om acht uur 's ochtends werden we opgehaald, hoewel het een gewoon shuttlebusje was in plaats van een jeep. Dit was jammer voor de ervaring, maar zeker comfortabel. We waren de laatsten die werden opgehaald, dus we verwachtten dat we zonder veel tussenstops rechtstreeks naar de boot zouden gaan. Helaas besloot onze chauffeur, net als de chauffeurs van andere shuttles in de omgeving, na ongeveer een half uur een stop te maken bij een winkeltje voor souvenirs en dure drankjes. Ik kocht een flesje water voor drie euro en wachtte geduldig tot we verder konden.
Gelukkig duurde het niet lang voordat we bij het meer aankwamen, waar de boot ons zou oppikken. Het was nog droog, maar er hing regen in de lucht in de richting waar we naartoe gingen. Helaas belemmerde dit ons zicht op de Arenal vulkaan. Het meest opmerkelijke moment tijdens de boottocht was toen we in de regen voeren en er plotseling een blikseminslag in het meer plaatsvond, gevolgd door een luide knal.
Aan de overkant van het meer stond geen jeep op ons te wachten, maar weer een busje. Maar dat maakte ons niet veel uit, want we waren bijna in La Fortuna!
In La Fortuna verbleven we in La Choza Inn. Het hostel was redelijk, maar er waren enkele minpunten, hoewel we dat toen nog niet wisten. We werden echter direct geconfronteerd met dreigende pamfletten waarop boetes werden aangekondigd voor verschillende vergrijpen, variërend van roken buiten het hostel tot het verliezen van de sleutel, drugsgebruik, geluidsoverlast en niet-afgewassen vaat, enzovoort. Dit wekte niet meteen veel vertrouwen. Gelukkig verliep de ontvangst goed, en de man bij de receptie vertelde ons meteen dat we om één uur 's middags een gratis shuttle konden nemen naar de eveneens gratis warmwaterbronnen. Dat klonk als een aantrekkelijk plan na een lange reisdag.
Na het eten van een hamburger met wederom smakeloze ketchup (en dit keer ook mayonaise) in een goedkoop restaurantje in La Fortuna, liepen we terug naar het hostel om de shuttle te nemen. Deze bracht ons in ongeveer twintig minuten naar de gratis warmwaterbronnen. De chauffeur benadrukte dat hij stipt op tijd terug zou zijn, dus we onthielden de tijd goed: 14:45. Pleun zette een wekker op haar Casio-horloge, aangezien we onze telefoons in het hostel hadden gelaten, en we liepen naar de rivier.
Het water in de warmwaterbronnen was heerlijk. We hadden ongeveer een uur om te genieten, dus we gingen gewoon zitten in het water, sloten onze ogen en speelden met de stenen om ons heen. De stroming was vrij sterk, zelfs al was het niet erg diep. Ik begon creatief te worden door lange bladeren, takjes en stenen te combineren, wat ons minstens een half uur vermaakte. Daarna speelden we een spel waarbij we om de beurt een steen op een stapel andere stenen moesten gooien en de gegooide steen moest blijven liggen om punten te verdienen. In tegenstelling tot andere spelletjes die Pleun en ik tijdens onze reis hadden gespeeld, won ik dit keer.
De chauffeur van de shuttle had ons verteld om stipt om 14:45 aan de kant van de weg te staan, dus we wachtten braaf en op tijd, terwijl hij helaas minstens twintig minuten te laat was. Gelukkig kwam hij eindelijk opdagen, wat ons een dure taxirit bespaarde, aangezien we onze telefoons in het hostel hadden achtergelaten en niemand konden bereiken.
De rest van de dag brachten we door met het spelen van kaartspelletjes, het drinken van bier en relaxen in het hostel, tot we besloten om uit te gaan om wat te eten. Dit was min of meer noodgedwongen, want we waren de olijfolie vergeten die we nodig hadden voor onze pasta met olijfolie in het vorige hostel. Dus gingen we op zoek naar voedsel en eindigden uiteindelijk bij een straatverkoper die shashliks op een barbecue aan het grillen was! Ze kostten 1000 colones per stuk, dus we namen er vier. Het smaakte heerlijk!
Daarna gingen we 'uit', wat in feite betekende dat we een glas wijn dronken in de gezelligste bar van La Fortuna. Het was ons eerste glas wijn sinds het heerlijke diner met vrienden in Santa Marta in Colombia, twee maanden geleden. Ondertussen begon het flink te regenen en te onweren, en door de bliksem viel de stroom uit. Het hele restaurant raakte in paniek, omdat mensen wegrenden en hun rekeningen niet konden betalen vanwege het uitgevallen systeem. Uiteindelijk berekende een medewerker de rekening uit het hoofd, maar het leek erop dat hoofdrekenen niet hun sterkste punt was. Plotseling vroeg dezelfde medewerker vijftien dollar voor onze twee glazen wijn, terwijl ze eigenlijk maar zes dollar twintig kostten. Maar goed, zonder licht en bewijs konden we er niets aan doen, dus we kregen minder terug dan we hadden moeten krijgen. Wat een extraatje was bovenop de verplichte tien procent servicebelasting en dertien procent btw. Omdat het hele dorp zonder stroom zat, besloten we terug te gaan naar het hostel en doken we snel ons bed in.
Een local had ons aangeraden om ons geld te sparen en naar de gratis touws
chommel, genaamd 'El Salto', te gaan. We werden wakker en het weer was fantastisch. De vulkaan was zichtbaar en het was bloedheet! Ideaal om aan onze bruine kleurtjes te werken vlak voordat we naar huis zouden gaan. Met onze shirts open, een flinke laag zonnebrandcrème en een sixpack bier liepen we naar de touwschommel, ongeveer twintig minuten verderop. De wandeling door het Costa Ricaanse equivalent van het Groene Hart was prachtig. Bij elke stap hadden we een ander uitzicht op de vulkaan. Het was een klassieke stratovulkaan met een platte top, steile hellingen en af en toe een mutsje van wolken.
De touwschommel was fantastisch. Het concept was eenvoudig: een touw aan een hoge boom boven een natuurlijk zwembad, gevormd door watervallen in de rivier. We besloten eerst een half uur te kijken hoe de lokale bevolking het deed. Sommigen vielen plat op hun buik, terwijl anderen dubbele salto's maakten, alsof ze Epke Zonderland waren. Zelfs een gespierde man van minstens zestig jaar oud sprong keer op keer met een knallende duik het water in. Na een biertje om moed te verzamelen, was het onze beurt. Pleun ging eerst, dus ik maakte een mooi filmpje. Het was best spannend om jezelf over te geven aan de touwschommel, dus onze eerste pogingen leken in niets op de salto's die we de lokale bevolking hadden zien doen. Ook in onze volgende pogingen haalden we dat niveau niet, maar we werden beter. Het water was heerlijk en het uitzicht was prachtig. Het feit dat het druk was met zowel locals als toeristen maakte het extra leuk. Dit zijn voor mij de leukste momenten tijdens de reis.
Nadat we nog een paar keer van de touwschommel waren gesprongen en foto's hadden gemaakt met twee Belgische meisjes die we hadden ontmoet, besloten Pleun en ik dat het tijd was om terug te gaan. Met een nieuwe laag zonnebrandcrème en een stuk bruiner liepen we terug naar La Fortuna.
We hadden eigenlijk plannen om een wandeling rond de vulkaan te maken, maar we hadden er niet echt zin in. Het voelde als iets wat we moesten doen omdat we er toch waren, maar we besloten het niet te doen. We hadden al aardig wat gewandeld en het was erg warm. In plaats daarvan speelden we kaartspelletjes aan tafel en spaarden we ons geld voor een andere leuke activiteit, waarover ik in het volgende deel zal vertellen! We ontmoetten ook enkele Duitse meisjes met wie we 's avonds nog een paar spelletjes speelden en gesprekken voerden. Zoals het regenseizoen beloofde, begon het in de namiddag flink te regenen. Later hoorden we dat aan de andere kant van de vulkaan een aardverschuiving had plaatsgevonden die een heel dorp had meegesleurd. Dat was best een verontrustende gedachte!