Medellín is een échte Megastad
Het is donderdagochtend 08:20. Op dit moment zitten wij al sinds 22:30 gisteravond in de bus van Medellín naar Cartagena. Een rit die in totaal tussen de 13 en 16 uur moet duren. Miro slaapt, Tim slaapt, Just probeert te slapen en ik heb het al een aantal uur opgegeven. Hoe (relatief) comfortabel deze Expresso Brasilia langeafstandsbus ook is, dan maar wat achterstallig huiswerk doen, in de vorm van dit verhaal!
Op onze eerste volle dag in Medellín namen Miro en Just, Tim en mij mee naar Comuna 13. San Javier, hoe de wijk eigenlijk heet, behoorde ten tijden van Pablo ‘the elephant in the room’ Escobar tot een van de gevaarlijkste plekken van Colombia. De wijk was een populaire route voor drugssmokkel richting de snelwegen van het land. Tegenwoordig hebben de Colombianen afscheid genomen van dit verleden en is de wijk een toeristische trekpleister geworden om dit aan de wereld te kunnen laten zien. We gingen hierheen met de metro en maakten een detour met de metro cable, die je eerder in een skigebied in Oostenrijk zou verwachten.
Ze hebben hier sowieso wel wat met alternatieve vervoersmiddelen, want om naar Comuna 13 te komen, gebruik je de roltrappen die ze in de wijk hebben geplaatst. Klein detail: je mag niet lopen op deze roltrappen. Waarom? Geen idee. Maar de blikken van de lokale security zeiden genoeg. Eenmaal boven hebben we ons overgegeven aan een goede portie day-drinking. Hoe kan het ook anders als een gemiddeld biertje minder dan een euro kost. Kaartspelletje erbij. Een fantastische eerste middag.
Diezelfde avond hebben we lekker doorgezet en hebben we ‘onze’ wijk, Poblado, verkend. Ondanks dat het maandagavond was, vonden we uiteindelijk een club waar we tot in de late uurtjes konden genieten van het Colombiaanse uitgaansleven.
Op dinsdag waren we eigenlijk allemaal moe en hebben we, zo verstandig als we zijn, niet veel uitgevoerd. Zo zaten we lekker op ons dakterras en aten we ’s avonds iets wat op een Pokébowl moest lijken. Wellicht was het omdat het vanwege een plotse regenbui allemaal uit de zak scheurde, maar het was niet de beste maaltijd tot dusver. Ik begin de constante neiging naar rijst en bonen wel te begrijpen. De kip smaakte naar frituurvet waarin Abuela dagelijks haar Colombiaanse bittergarnituur zou klaarmaken en de maaltijd was afgetopt met genoeg wortel voor een konijnenasiel. Zelfs nadat de helft in de regen op de grond was gevallen. De rijst leek niet eens een beetje op sushirijst, maar dat valt nog te verdedigen wanneer je naar de geografische ligging van Colombia kijkt!
Woensdag was misschien wel de meest spontane dag van onze tijd in Medellín, waar we duidelijk nog niet alles hebben kunnen zien. Miro wilde graag een kijkje nemen bij de Universidad de Antioquia, die in Medellín gevestigd is. Na het scoren van onze bustickets naar Cartagena, meldden we ons aan bij een security-post voor de universiteitscampus. Omdat de vrouw achter de balie geen Engels sprak en onze variant van Spaans ook nog te wensen overliet, werden we geholpen door Angel, een 22-jarige rechtenstudent. Toen we samen over de campus liepen, bood hij aan ons een tour te geven. Hij had pas om 14:00 college. Het was nu 12:30.
Angel liet ons elk hoekje van de universiteit zien en vroeg zelfs rond toen Miro aangaf nog op zoek te zijn naar een eventuele uitwisseling tijdens zijn master. Hoewel de rondleiding uiteindelijk best lang duurde, was het wel gezellig. Met Angel gingen we zitten bij het sportcomplex. We dronken een aantal halve liters bier. Just en ik voetbalden zelfs nog even met een lokale basisschoolklas uit de buurt! Je zou denken dat we ze er allemaal uit zouden spelen, maar we kwamen beide niet verder dan een zwaarbevochten doelpunt. Onze conditie in combinatie met de hitte op het veld liet te wensen over. We gingen weer bij de groep zitten. Later kwamen de meisjes uit de schoolklas nog langs voor een foto. We lachten ongemakkelijk en vervolgden onze campus tour met Angel. Aan het einde van de tour liepen we samen naar buiten om nog één biertje te drinken (we haalden drie literflessen voor nog geen 2 euro bij een lokale tienda) en Angel liet nog even een zakje met zelfgekweekte paddo’s zien en een andere gast wilde ons heel graag een filmpje laten zien waarop hij een wheelie deed op zijn motor. Hierna vertrokken wij weer richting ons hostel en ging Angel naar zijn les. Ik kan me alleen maar afvragen hoe hij er die middag bij zijn college bij heeft gezeten.
De laatste uurtjes in Medellín speelden zich wederom af op het dakterras van ons hostel. We aten lunch en avondeten bij dezelfde tent om onszelf in ieder geval van een goede bodem te voorzien voor de busrit die zou volgen! Medellín is duidelijk te groot voor 3 dagen. Des te meer reden om nog eens terug te keren.
Het is inmiddels 19:16. Nog twee uur te gaan. We kunnen dit. Straks zien we in Cartagena eindelijk de kust. Dat is deze helse busrit dan weer helemaal waard. Hopelijk kan ik dan ook wakker blijven om dit mee te maken.