Met Tim terug naar Cartagena

Na afscheid te hebben genomen van Miro en Just, namen Tim en ik op de avond nadat we terugkwamen uit The Lost City nog de bus naar Cartagena. Waar ik normaal nooit kan slapen in de bus, was ik dit keer zo moe dat ik uiteindelijk een half oog dicht heb kunnen doen. Voor mij een hele prestatie.

De rit duurde ongeveer zes uur en bracht ons naar de busterminal waar we ook aankwamen toen we met zijn vieren de nachtbus hadden genomen uit Medellín. Er waren twee belangrijke verschillen ten opzichte van toen. Ten eerste kwamen we dit keer pas om half een 's nachts aan in Cartagena en ten tweede regende het. Sterker nog, terwijl we de stad in reden, werd de donkere lucht om de minuut gevuld met verblindende bliksem. Het gaf onze aankomst in de Noord-Colombiaanse stad een sinister tintje.

Omdat je in een grote stad als Cartagena niet 's avonds met al je spullen over straat moet lopen, namen we een taxi van deur tot deur. De regen was niet gestopt, maar dat weerhield onze taxichauffeur - die ik voor het gemak Mario noem, vanwege zijn Mario Kart-achtige rijstijl - er niet van om de ramen wijd open te zetten en tegelijkertijd mensen die wel op de straten liepen een gratis douche te geven. Hij reed door diepe plassen water alsof het power-ups waren, maar zette ons uiteindelijk wel voor de deur af bij Hostal Republica, waar we de nacht zouden doorbrengen.

Het hostel was prima, maar niet helemaal wat we verwacht hadden. Ik had voor mijn gevoel een comfortabel hostel uitgekozen om even uit te rusten, tussen onze Lost City Trek en de San Blas Adventures door. Helaas voor ons was het zwembad gesloten en het ontbijt al op voordat we wakker waren. De bedden waren overigens prima, maar wat storend was, waren de tientallen taxi's die tot zes uur 's ochtends toeterend door de straat reden. Het straatje zelf was ook enigszins grimmig op het moment van aankomen, maar dat was te verwachten. De volgende dag besloten we terug te gaan naar het hostel waar we twee weken eerder met de jongens hadden gezeten. Casa Zahri vonden we allebei een fijn hostel en ook dit keer voldeed het aan de verwachtingen. We konden onze was van de Lost City Trek doen om zo met schone schoenen, kleding en rugzakken richting San Blas te gaan.

Overdag hadden Tim en ik nog een aantal opdrachten voor onszelf. We waren op zoek naar een drybag en moesten geld opnemen. De lastigste opdracht was echter dat we binnen een dag ongeveer duizend dollar moesten zien te verkrijgen. Dit was nodig omdat we de San Blas Adventures contant moesten betalen en we ook geld nodig zouden hebben in Panama - waartoe de eilanden ook behoren. We begonnen onze zoektocht met een maaltijd bij KFC, wat een aangename afwisseling was van het lokale eten van de afgelopen week. Hierna zochten we naar wisselkantoren waar je kon pinnen, maar dat bleek nergens mogelijk. De volgende optie was een Western Union zoeken, waar dit misschien wel kon. Het nadeel hiervan was dat de kosten hier hoger zouden zijn en de wisselkoers ongunstig. Ook geen ideale oplossing. Uiteindelijk liepen we naar een winkelcentrum aan de andere kant van de stad. Zoals Tim zei, waren we na de Lost City Trek niet meer bang om een stuk te lopen. In het moderne - en naar prijs geklasseerde - winkelcentrum waren meerdere banken waar we konden pinnen, maar eerst ging onze zoektocht uit naar de drybag die ze nergens hadden. Verloren tijd. Wel bood dit ons de kans om af te koelen van de warme zon van Cartagena.

We dronken een biertje op het dakterras en gingen even vliegtuigspotten omdat we toevallig uitzicht hadden in de richting van het vliegveld van de stad. We zagen twee Avianca-vluchten richting Bogotá en Medellín, maar de klap op de vuurpijl was de hoog overvliegende KLM-vlucht die die ochtend was vertrokken uit Amsterdam, met als eindbestemming Panama-Stad. Dezelfde vlucht die Tim en ik bijna drie weken eerder ook hadden genomen! Het voelde zowel als de dag van gisteren als een half leven geleden. Het vliegtuigspotten was niet heel actief, maar een welkome afleiding van onze missie.

Na onze biertjes op het dak namen we de roltrap naar beneden om te pinnen bij een automaat waar we het maximale bedrag konden opnemen. Dit viel in eerste instantie tegen toen Tim dit probeerde met zijn ultrahippe Revolut-kaart. Hij kon slechts 400.000 pesos per keer opnemen, wat ongeveer gelijkstaat aan 80 euro. De kosten waren laag, dus besloten we dit tien keer te doen. Halverwege vond ik het toch lang duren en probeerde ik mijn ouderwetse ING-pas. Tot onze verrassing was het maximum ineens verhoogd naar 4.000.000 pesos. Een meevaller! Ik nam de rest op en met dat geld gingen we naar het wisselkantoor dat Tim had uitgezocht en dat ook werd aanbevolen door San Blas Adventures. Tot onze verbazing was de wisselkoers gunstiger dan die op Google stond aangegeven. Dit compenseerde enigszins het verlies door de toeslagen. Zo betaalden we uiteindelijk in totaal 'slechts' dertig euro aan kosten over een bedrag van iets meer dan negenhonderd euro. Maar goed, genoeg over geldzaken.

Terug in het hostel dronken we het welkomstdrankje dat we tijdens ons vorige verblijf hadden gemist en raakten we aan de praat met enkele Nederlanders. Tijn, Luuk, Eva en Debby waren net aangekomen uit San Blas. Debby had ons herkend van de foto's van Miro en Just en vertelde dat ze samen in Guatemala hadden gereisd. Ik kende de verhalen deels, dus we hadden genoeg om over te praten. We wisselden tips uit en besloten, ondanks dat Tim en ik vroeg op moesten voor onze bus naar Necoclí, toch uit te gaan. De barman van het hostel ging naar Plaza Trinidad en wij besloten hetzelfde te doen.

Het was de plek waar we de vorige keer in Cartagena hotdogs aten die minder lekker waren dan gehoopt. Omdat we allemaal nog niet hadden gegeten en het toch wel lekker rook, besloten we het streetfoodtentje een tweede kans te geven. Ik koos voor de dubbele kipburger. Deze kostte drie euro en was enorm. De burger legde een goede bodem voor de avond die zich grotendeels op het plein zou afspelen. Schimmige figuren verkochten biertjes, water en frisdrank voor minder dan een euro, de wc in de tienda was niet gratis, maar wel als je je bier kocht bij Andries, die 'een mannetje kende'. We keken naar dansers en een Michael Jackson-imitator en hadden gesprekken met elkaar, een Nederlands koppel, de lokale verkopers, onze barman en de barman van een ander hostel. Die laatste twee namen ons uiteindelijk mee naar een typisch Colombiaanse club, waar we nog wat dronken en Tijn zijn flesje bier liet vallen, dat in gruzelementen uiteenspatte. Mijn been plakte en ik had een stukje glas in mijn wijsvinger. Tijd om naar het hostel te gaan. We namen afscheid, wisselden Instagram-accounts uit en Tim en ik gingen naar bed om half drie. De wekker stond om half zeven.