Monteverde: Budgeteren en spenderen

Pleun en ik hadden de reis naar Costa Rica al een tijdje uitgesteld vanwege onze financiële situatie, vooral de mijne. Maar vandaag was de dag van vertrek aangebroken. De reis verliep eigenlijk vrij soepel. De tuktuk, ferry, taxi, en de eerste bus sloten perfect op elkaar aan, en voor we het wisten, hadden we voor de lunch twee nieuwe stempels in ons paspoort en stonden we in Costa Rica. Het verkrijgen van die stempels verliep echter niet zonder irritatie, want de immigratiebeambte aan de Nicaraguaanse kant wilde ons graag langer vasthouden en besloot dat we onze drie dollar (die hij waarschijnlijk gewoon als wc-papier nodig had) niet in cordoba mochten betalen. Dit was vreemd, want de laatste keer dat ik controleerde, was de cordoba de officiële munteenheid van Nicaragua. "Ga maar geld wisselen. Niet mijn probleem," gaf de man met een irritante houding aan. Pleun moest naar buiten gaan om vervolgens te worden afgezet door iemand die dollars bood in ruil voor cordoba. Terwijl ik nog aan de balie stond, wilde hij onze paspoorten niet teruggeven, hoewel de volgende persoon, die Spaans sprak, wel met de lokale munteenheid kon betalen.

Nou ja, na een verhoogde bloeddruk en flinke irritatie, lieten we de man en zijn dictatoriale houding achter en liepen we naar de grensovergang in Costa Rica. Hier stelde de douanebeambte wat meer vragen, maar al met al verliep het proces soepel en hoefden we in ieder geval geen absurde belasting te betalen.

Vanaf de grensovergang namen we om 10:30 de bus naar San Jose. We kochten onze tickets en de bus vertrok keurig op tijd. Ons plan was om na ongeveer twee uur uit te stappen bij het prachtige La Irma, dat we eigenlijk alleen kenden van Google Maps. De busrit verliep prima en we naderden onze bestemming toen we plotseling stopten bij een kruispunt en ik La Irma zag staan. Mijn reactie was traag, maar ik zag niemand uitstappen. We zaten bovenin de dubbeldekker en de deuren gingen niet open. De bus reed verder, maar ik vertrouwde het niet. Pleun ging naar beneden, en ik ging naar de buschauffeur. Ik vroeg naar La Irma, en de chauffeur keek me verbaasd aan en stopte de bus. Samen met nog vier anderen werden Pleun en ik ter plekke uit de bus gezet, zonder enige instructies. La Irma lag 5 kilometer terug, de temperatuur was 34 graden Celsius, en we hadden al onze bagage bij ons. Omdat rennen in dat weer geen optie was en onze volgende bus gelukkig pas om vier uur zou vertrekken, besloten Pleun en ik een schaduwrijk plekje te vinden en rustig aan te doen, terwijl de andere vier meteen een lift probeerden te vinden. Eerlijk gezegd duurde het niet lang voordat ze een lift kregen, waarna ook wij het probeerden. Het kostte ons waarschijnlijk twee minuten voordat een groep Colombianen die naar Tamarindo ging, besloot om ons mee te nemen.

Bij La Irma werden onze vermoedens bevestigd. Het was een tankstation bij een kruispunt. Er was een restaurantje en een bushalte aan de andere kant van de snelweg. Hier moesten we ons nog ruim drie uur zien te vermaken, dus besloten we wat te eten in het restaurant. Voor twee matige hamburgers met friet, smakeloze ketchup en twee drankjes moesten we bijna dertig dollar betalen. Welkom in Costa Rica, waar het leven duur is. We besloten ook nog tien dollar uit te geven aan een six-pack Imperial bier en gingen bij de halte zitten. Ik belde mijn moeder even, en anderhalf biertje later verscheen er plotseling een witte shuttle die vroeg of we naar Monteverde gingen. Aangezien twee mensen uit onze vorige bus ook naar Monteverde gingen en we nog twee Japanse toeristen hadden ontmoet, konden we een goede deal sluiten voor zes personen. De prijs was slechts één euro duurder dan het openbaar vervoer!

Binnen anderhalf uur bracht de shuttle ons naar het Monteverde Backpackers hostel in Santa Elena. Het was nog licht en deze reisdag verliep veel soepeler dan verwacht. Aangezien ons budget de gewoonte van drie keer per dag uit eten gaan niet kon ondersteunen, besloten Pleun en ik om in Costa Rica te koken. Dit zou pas de tweede keer zijn tijdens deze hele reis, omdat ik na de vorige kooksessie in Puerto Viejo had ontdekt dat zelf koken voor één persoon niet veel goedkoper was dan een goedkope maaltijd ergens buiten de deur. Deze keer gaven we echter meer dan twintig euro uit aan eenvoudige boodschappen, waarmee we een pasta konden maken. Inmiddels voelde ik me behoorlijk beroerd en merkte al snel tijdens het koken dat ik weinig kon ruiken en proeven van onze maaltijd. Na het koken speelden we wat gitaar en een paar potjes pingpong voordat we naar bed gingen.

De volgende ochtend voelde ik me niet veel beter, maar ik had geen zin om de hele dag in bed te liggen. We besloten om te gaan ziplinen en boekten na ons gratis ontbijt de tour bij het kantoor tegenover ons hostel. Om 10:20 werden we opgehaald en g

ingen we naar 100% Aventura, het zipline park, waar we meteen teleurstelling te verwerken kregen. De gids begroette ons nog wel met een glimlach, maar vanwege de wind kregen we te horen dat de grote Superman zipline van 1500(!) meter gesloten was. Dat was nu juist de zipline waarvoor we deze tour wilden doen. Gezien de prijs van 123 dollar voor twee personen voelden we ons behoorlijk teleurgesteld en besloten we geïrriteerd terug te keren en het de volgende dag opnieuw te proberen.

Terug in het hostel moesten we onze plannen wijzigen en namen we snel een taxi naar het Monteverde Cloudforest. Aangezien slechts één procent van de bossen op aarde uit nevelwoud bestaat, moesten we dit wel bezoeken. Het was werkelijk prachtig. De wandelpaden waren mooi aangelegd, en de mist bedekte de talloze verschillende bomen, die als mysterieuze silhouetten uit de nevel tevoorschijn kwamen. Er was een korte loopbrug en verschillende paden door het bos, waar we in ongeveer twee uur doorheen liepen.

Onderweg brachten we nog een bezoek aan het kolibrie café, waar, zoals de naam al doet vermoeden, kolibries te zien zijn en gevoerd worden. Een boom was over de weg gevallen, waardoor de stroom was uitgevallen en auto's niet van en naar het nevelwoud konden komen. We liepen een stukje voordat we onze taxichauffeur van de heenweg konden bereiken. Sonny bracht ons terug naar het hostel. We aten dure maar smakelijke taco's bij Taco Taco, het restaurant naast ons hostel, en speelden drankspelletjes rond de pingpongtafel!

Ons plan was om de volgende maaltijd zelf te koken. Dit keer wilden we gebruik maken van de oven in de goed uitgeruste keuken. We maakten aardappelen uit de oven met de rest van de courgette van de vorige dag. Bij het lokale kiprestaurant op de hoek bestelde ik acht stukken kip om bij ons gerecht te voegen. Ik vroeg of ik het over 45 minuten kon ophalen en deed dat vervolgens. De eigenaresse had alles warm en klaargezet in een zakje. Erg handig. De maaltijd smaakte goed, en Pleun en ik keken de laatste aflevering van The Days op de televisie in het hostel voordat we gingen slapen.

De volgende ochtend was het plan om eerst een koffietour te doen en daarna opnieuw te proberen te ziplinen. Deze keer zouden we grondig informeren of het mogelijk was, om te voorkomen dat we voor niets heen en weer zouden reizen.

De koffietour kostte 46 euro per persoon en leek aan de prijzige kant, maar we hadden gehoord dat het een van de leukere tours in Monteverde was. Zowel Pleun als ikzelf hadden nog nooit een koffietour gedaan, dus het was een makkelijke keuze. Onze gids, die zich niet had voorgesteld, nam ons bijna drie uur lang mee naar de koffieboerderij. Hij deelde geweldige verhalen en gedetailleerde inzichten over het werken met koffie. Hij vertelde ook over andere activiteiten die op de boerderij plaatsvonden en liet ons hun privébos zien, waar we zelfs een coati zagen. De tour werd afgesloten met een uitgebreide proeverij, waarbij Pleun en ik beide begonnen te stuiteren door de effecten van zes koppen koffie.

Achteraf gezien was de koffietour elke cent waard, en we keerden voldaan terug naar Santa Elena. Daar deelden Pleun en ik een pizza, die heerlijk was maar aan de prijzige kant, 27 dollar inclusief drankjes. Daarna gingen we snel naar het kantoor van 100% Aventura, omdat we hadden gehoord dat de grote zipline die de dag ervoor gesloten was, nu wel open was! We betaalden de kosten en kregen veiligheidsinstructies voordat we aan de eerste ziplines begonnen.

Hoewel ze beweerden dat je tien ziplines kon doen, was de eerste helft niet zo opwindend. Het avontuur begon pas echt wanneer je aan de rappel afdaling begon, en dat was waar we voor kwamen. Ondanks de prijs van ruim zestig euro per persoon, was het een beetje karig voor wat je kreeg. Dat gezegd hebbende, betekent dat niet dat je hier geen leuke tijd hebt. We genoten ervan en vonden de superman ziplines van 1500 en 700 meter echt geweldig. De absolute highlight was echter de angstaanjagende vrije val bij het laatste onderdeel van het park, de Tarzan swing. Hier stap je van een platform af, beveiligd maar toch behoorlijk eng, en val je zo'n 25 meter naar beneden om opgevangen te worden door je harnas. Ik had de video gezien van Danique die schreeuwde tijdens de val, maar nu had ik mijn eigen versie waarin ik een soort bijna-dood-geluid produceerde.

Na het laatste onderdeel waren Pleun en ik vervuld van adrenaline. We belden met wat vrienden en wachtten op de shuttle die ons terug zou brengen naar het dorp. Daar aten we hetzelfde als de dag ervoor, want we hadden nog de helft over van onze maaltijd. Na het eten keken we naar een groot stuk van The Godfather en gingen toen naar bed. De volgende ochtend zouden we op weg gaan naar La Fortuna, maar daarover vertel ik later meer!