Onze laatste busrit in Colombia

Na een heftig nachtje stappen in Cartagena wachten Tim en mij een busrit richting het stadje Necoclí. De rit wordt in tweeën gedeeld door middel van een stop van veertig minuten in Montería, zo'n vier uur van Cartagena, en duurt in totaal ongeveer negen uur.

We nemen een Uber naar de busterminal van Cartagena, iets wat we de afgelopen weken een beetje waren vergeten, maar wat, als het kan, toch vaak goedkoper en fijner is dan een reguliere taxi. Dit ritje van 40 minuten kost ons nog geen zes euro.

Op de terminal worden we samen met een aantal Ierse gasten en Britse meisjes opgewacht door Pedro, die ons vervolgens op zijn Colombiaans richting de bus zou loodsen. De bus vertrok uiteindelijk vrijwel exact om negen uur. De rit zelf was warm, klam en krap. Ik zou het zeker geen chickenbus noemen, maar van luxevervoer mogen we ook echt niet spreken. Tim en ik kijken een deel van de FA Cup-finale tussen Manchester City en Manchester United, tot onze 4G wegvalt als onze bus de bewoonde wereld verlaat. Ik luister onderweg naar de nieuwe Foo Fighters-plaat, een aflevering van De Grote Podcastlas over Myanmar en de playlist die ik vooraf had gedownload. Na een lunchstop in Montería, waar Tim en ik halfwarme kip met rijst en linzen aten, ging de bus weer verder. De 4G was vanwege het stadje weer wat beter, wat mij in staat stelde om te luisteren naar het NPO Radio 1-commentaar van de play-offs om promotie en degradatie naar de Eredivisie. Zo kreeg ik gelukkig mee hoe Almere City FC de penaltyserie tegen VVV-Venlo met 2-0 wist te winnen omdat Venlo alle vier de strafschoppen miste. Almere miste er twee. Ze gingen door naar de finale. Oké, we dwalen af.

Na een kleine negen uur kwamen we aan in Necoclí, vanwaar we de volgende dag de boot zouden nemen richting Capurganá. De busrit hierheen duurde een stuk korter dan waarop ik mezelf had ingesteld. Een flinke meevaller, gezien de staat van de bus.

Necoclí was verder niet het meest enerverende stadje van Colombia. Je werd relatief met rust gelaten door locals die hun waar op straat wilden verkopen en het toeteren van taxi's was niet zo erg als in Cartagena. Het strandje aan de baai was wel leuk en Tim en ik namen even onze rust door hier, naast het vluchtelingenkamp van het Rode Kruis, te gaan zitten met een drankje. Erg dubbel, maar daarover later meer. Rust is relatief natuurlijk, want in Colombia ontkom je niet aan muziek op straat. Ook niet in Necoclí.

Wel hadden Tim en ik hier voor het eerst een privékamer in het Panorama Hotel. Het hotel werd bevolkt door drie groepen mensen: het rijkere gedeelte van de vluchtelingen, die een kamer konden veroorloven als tussenstop voor de volksverhuizing; wijzelf en de andere San Blas Adventures-gasten; en als laatste een, door mij niet te verklaren, enorme groep Chinezen, die met veel lawaai de hele dag en nacht door het hotel heen liepen. De bedden waren comfortabel, de airco koud en de eigen douche en wc waren wel even fijn. Ik had sinds onze aankomst last van mijn maag, dus maakte uitvoerig gebruik van deze privéfaciliteiten.

We aten wat met drie Ierse meiden, een Brits stel en een Nederlandse jongen en gingen snel naar bed omdat de wekker de volgende dag al om kwart voor zes zou gaan. De komende dagen gaat onze reis verder per boot!