San Jose en klaar voor de tweede helft

Ik had het idee dat ik toch even zelf wilde reizen en begon na de Colombiaanse, Panamese en nu Costa Ricaanse kust een beetje genoeg te krijgen van de zee. Het was prachtig, maar het deed me niet meer helemaal wat het me hiervoor wel heeft gedaan. Ik was toe aan een verandering, zowel qua mensen, temperatuur als omgeving. Hoewel ik het jammer vond om Frederique achter te laten, was het het beste idee. Ik besloot in ieder geval een dag later de bus te nemen naar San Jose. De vraag die nu restte was waarheen ik zou gaan na deze korte tussenstop.

Ik zou natuurlijk verder Costa Rica in kunnen duiken, maar dat zou ik al met Pleun gaan ontdekken in juli, hetzelfde gevoel kreeg ik bij Noord Nicaragua, waarvoor ik ook nog eens een aantal lange bussen zou moeten nemen, die ik vervolgens ook terug moet nemen om Pleun te ontmoeten. San Jose heeft natuurlijk een vliegveld en van Miro en Just heb ik meerdere keren aangehoord dat een van hun hoogtepunten zeker ook Guatemala was. Ik keek op Google flights en zag dat ik via Avianca een vlucht kon boeken voor nog geen 130 dollar. Impulsief als ik ben, heb ik dit gedaan en zit ik als alles goed is, anderhalve dag later in Guatemala. Ik vind de onvoorspelbaarheid van deze reis heel prettig. Opnieuw alles uitzoeken, niet heen en weer reizen, maar gewoon met de stroom mee varen! Deze spontaniteit, was eigenlijk waar ik al heel mijn reis zin in had.

Na afscheid te hebben genomen van Frederique, stap ik in de bus in Puerto Viejo. Via Limon rijd ik in ruim vijf uur naar de Costa Ricaanse hoofdstad, die niet zo best staat aangeschreven. Toch wil ik met liefde mijn vooroordelen opzij zetten om zo goed en wel mogelijk te genieten van mijn halve dag in San José. Maar verdomme zeg, als het niet voor de mensen was die ik gelukkig kon ontmoeten, was het een halve dag te lang!

San José is gewoon geen boeiende stad. Het lijkt grimmig, is lelijk en heeft geen enkele interessante bezienswaardigheid. In het Costa Rica Backpackers hostel deel ik mijn eerste bevindingen met twee Engelse meisjes, van wie ik de naam niet meer weet. Ze waren het met me eens, maar vroegen desondanks of ik mee wilde gaan naar het museum. Wat voor museum? Ja, geen idee. Van alles en nog wat.

Halverwege komen we erachter dat de tentoonstelling waar we naar kijken draait om de burgeroorlog, de afschaffing van het leger en de onafhankelijkheid van Costa Rica. Niet oninteressant, maar echt heel boeiend is het ook niet. Het is een mooi gebouw, maar er is niemand. Het museum sluit, en ik vind het niet zo erg. We gaan weer terug naar het hostel.

Hier neem ik een duik in het ijskoude zwembad, als metafoor voor iedereen die zijn of haar reis maar zou beginnen in San José. Is dit het dan? Zou geen onlogische reactie zijn! Maar gelukkig valt het mee.

De avond was eigenlijk nog best gezellig. Op onze Dorm lag een Engelse vijftiger die al acht of negen - hij was het vergeten - jaar in Puerto Viejo woont. Hij vraagt, geïrriteerd omdat hij zijn paspoort kwijt is, of ik met hem mee ga om een joint te roken. Diezelfde avond ontmoet ik nog twee Engelsen en een Amerikaanse meid. Ook zit er een Belgisch meisje aan tafel. Ze is een beetje irritant, maar wel aardig. Ze is van West-Vlaanderen, dus praat lekker boers. Haar Engels is niet best, en ze strooit met Vlaamse woorden wanneer ze tegen buitenlanders praat. Regelmatig vertaal ik hele zinnen of losse woorden om het gesprek kloppend te maken.

De laatste gasten die ik ontmoet zijn twee jongens van de Kaaimaneilanden, onderdeel van de Britse overzeese gebieden. Ze zijn allebei genaturaliseerd. De een komt uit Engeland, de ander uit Frankrijk. Chris, de Franse Kaaiman, heeft nog een ander perk. Hij lijkt sprekend op Taylor Hawkins, de overleden Foo Fighters drummer. Ik neem voor de grap een selfie, en we wisselen nummers uit. Ik mag altijd langskomen en komen logeren. Volgens Chris is dat mijn enige optie om naar de eilanden te komen, omdat je anders zo’n vijfduizend dollar per week betaald om er te verblijven.

Ik eet die avond in het hostel, en het eten is verrassend goed en goedkoop. Ik krijg een broodje met een Argentijns worstje, Chimichurri en frieten, zoals de Belg naast me ze noemt. We drinken een paar biertjes, maar ik ga vooral vroeg naar bed. Mijn wekker gaat om drie uur.

Nog voor mijn wekker om drie uur gaat, ben ik klaarwakker en zit ik rechtop in bed. Ik ga naar Guatemala en kan niet wachten. Ik heb eigenlijk alleen maar goede dingen gehoord over zowel Guatemala als Nicaragua. Ondertussen betekent mijn tocht vanuit Guatemala ook dat ik El Salvador en Honduras aan zal doen. Een ding weet ik zeker. In beide landen wil je niet in de gevangenis belanden. Zo pakte El Salvador een aantal maanden terug een paar duizend bendeleden op, om de veiligheid in het land te waarborgen. Het schijnt dat gevangenen hierom vreselijk worden behandeld en minder bewegingsvrijheid hebben dan een Nederlands varken in een megastal. Geen grapje dus. In Honduras werden deze week meer dan veertig mensen gedood in een gevangenis bij een opstand. Ik zal me dus moeten gedragen.

Rond een uur of drie bestelde ik een Uber die mij voor ongeveer twintig dollar naar het vliegveld zou brengen. Eenmaal hier ging alles vrij soepel. Het duurde even voordat ik aan de beurt was om mijn bagage af te geven, maar dat was prima, want ik had de tijd. Eenmaal aan de balie, kwam de Avianca medewerkster met het probleem van de dag. Ik moest van haar een vlucht of bus boeken omdat ze in Guatemala nog weleens kunnen vragen om 'proof of onward travel'. Spoiler alert! Dat deden ze niet! Blijkbaar was mijn KLM-vlucht naar huis niet voldoende, en moest ik dus een nepvlucht boeken, via een website die deze service voor ongeveer 12 dollar leverde. Weggegooid geld, maar ik nam mijn verlies. De rest van de security was wederom geen enkel probleem. De security medewerkers hadden liever een gesprek met elkaar, dan dat ze naar mijn bagage wilden kijken. Prima!

Anderhalf uur voor vertrek zat ik dus goedgemutst in de hemel van het belastingvrij winkelen. Ik kocht niets, maar keek wel lekker rond. Ik kreeg een gratis kop koffie, die ik op deze vroege morgen goed kon gebruiken.

In het vliegtuig zat ik op stoel 28C, wat betekende dat ik aan het gangpad zat. Wat mij opviel is dat de linkerkant netjes was gelabeld met A, B en C, terwijl de rechterkant van het vliegtuig D, E, K had staan. Hoewel mijn vermoeden was dat ze een iets ander alfabet gebruikten, komt dit door het feit dat Avianca meerdere maten vliegtuigen heeft en de belettering van raamstoelen consistent willen houden. Ik had hier nooit eerder van gehoord, maar het klinkt niet onlogisch.

Tijdens de vlucht luisterde ik naar albums van Noah Kahan en Rosé City Band en de EP van Black Sea Dahu. Deze kreeg ik aangeraden toen ik een poll op mijn Instagram zette. De overige tips zal ik de komende tijd nog aanslingeren.

Na anderhalf uur vliegen begonnen we onze afdaling naar Guatemala Stad. Ik heb het idee dat er iets niet helemaal goed ging, aangezien we plots weer optrokken en nog een aantal rondjes boven de stad vlogen. We werden wel getrakteerd op een fantastisch uitzicht over de Acatenango vulkaan, die ik de komende weken nog wil beklimmen! Dit schijnt hét hoogtepunt van Guatemala te zijn. Verder heb ik nauwelijks plannen en dat is wel even lekker zo. We landen uiteindelijk veilig en komen goed aan in Guatemala Stad. Op dit punt begint de tweede helft van mijn reis door Zuid- en Centraal Amerika!