Schiphol en zeeën met zin

Nog zes uur en twintig minuten tot Tim en ik zullen landen in Panama Stad, waarna we na een tussenstop van twee uur direct zullen doorreizen naar Medellín in Colombia. Een behoorlijke reis als je bedenkt dat we al ruim vier uur in de lucht zitten. En we dus de komende twaalf uur nog niet op onze bestemming zullen zijn. Maar goed. We konden het slechter treffen.

De komende 11 weken reis ik (deels) samen met een aantal van mijn beste vrienden door Zuid- en Midden-Amerika. Natuurlijk heb ik hier vooraf een geromantiseerd beeld van en ik zou liegen als ik zeg dat ik hier niet onwijs naar heb uitgekeken. Scriptie klaar, inpakken, wegwezen. Mijn grote vrienden Miro en Just achterna. Want laten we eerlijk zijn. De reis die ik vandaag met Tim begin, is een beetje als een nieuw karakter dat het MCU binnentreedt. In dit geval het Miro Cinematic Universe. Hij is tenslotte de man die ons (of we het nou willen geloven of niet) allemaal heeft geïnspireerd om op onze eigen manier een vergelijkbaar pad te bewandelen. Ik kan hem daar niet genoeg voor bewonderen en bedanken. Goed! Voor ik mijn hele vlucht schrijf over hoe trots ik op mijn vrienden ben, gaan we voor nu even naar alles wat Tim en ik vandaag mee hebben gemaakt. Ik kan me zo voorstellen dat er gedurende dit avontuur nog wel tijd en ruimte is voor meer nostalgie!

Omdat ik weet dat sommige van jullie ook de verhalen van Tim, Miro en Just lezen, zal ik proberen zo veel mogelijk unieke verhalen op te tekenen om overlap te voorkomen! Vanochtend werden we door een hele groep mensen uitgezwaaid. Ik ben daar niet goed in. Laat mij maar lekker door die poortjes lopen en de wereld verkennen. Dit betekent niet dat zo’n afscheid me niets doet! Integendeel. Het zegt heel veel dat onze familie, vrienden en relaties dit doen alsof het vanzelfsprekend is. Oké, wat zei ik nou net? Gaan we weer! ‘Emo orgel’ klinkt in mijn hoofd.

De douane ging snel. Erg snel. Zo snel dat we tijd hadden voor niet één, maar twee(!) halve liters per persoon voor vertrek. Een goed begin is het halve werk. Eenmaal door de douane heen was de leukste verrassing van de dag onze ontmoeting met een Roemeense vrouw die ons, na het scoren van vier flessen Ketel 1, aansprak over het verschil tussen jenever en gin en ons vervolgens uitnodigde om bij haar dochter in Roemenië te komen logeren! Iets voor de volgende keer misschien. Ze ging naar huis met een fles Schiedams goud en Tim en ik zijn een logeeradres rijker!

De vlucht zelf is tot nu toe erg fijn. Lang, maar niets om verder over te klagen. Waar ik soms kritisch of angstig ben voor Tims spenderingsdrang, waren die extra beenruimte stoelen het dubbel en dwars waard. Gestrekte beentjes, en zelfs (beperkt) internet tijdens deze vlucht. Als klap op de vuurpijl heb ik een stuk van deze Boeing 777 kunnen stelen! Het asbakje van de wc rond mijn voeteneind viel van de deur, dus ik dacht: die ruim ik even op. Je mag tenslotte toch niet meer roken in het vliegtuig!

Inmiddels nog vijf uur en veertig minuten tot Panama Stad. Tijd vliegt als je het naar je zin hebt.