Smalle stranden en wisselende DJ’s in Palomino

Zoals wel vaker schrijf ik ook dit verhaal vanuit de bus. Het is een korte rit, dus ik zal ik het ook kort houden. Vandaag vertrokken we vanuit Palomino, waar we de laatste drie nachten verbleven. Op dit moment rijden we nog een keer door het dorpje heen, wat op onze pinspot Mingueo na, het meest oosterse punt van mijn reis zal zijn. Pinspot, hoor ik jullie denken? Inderdaad. In Palomino, toch vrij toeristisch, kun je niet pinnen. Hierna gaan we richting ‘El Rio’, een hostel in Buritaca, ook hier is pinnen niet mogelijk. Onze enige optie is óf terug naar Santa Marta (anderhalf uur met de bus naar het westen) of naar Mingueo (twintig minuten met de bus naar het oosten). Het tweede hebben we gedaan.

Palomino is een dorpje dat je qua grootte kunt vergelijken met een middelgrote Haagse wijk. Men gaat eigenlijk maar voor één ding naar het afgelegen gehucht: het strand. De stranden waren smal en dat had zo z’n voordelen. De afstand tussen het terras en de zee was klein. We spendeerden onze eerste avond dan ook volledig op het terras van de eerste strandtent die we passeerden. We kennen inmiddels de kneepjes van de Colombiaanse Happy Hours en dus bestelden we twee cocktails per ronde, zodat we er vier kregen. “Con promoción!”

Deze avond was voor Tim en mijzelf de eerste Caribische zonsondergang. Ik weet niet of het een ding is, maar alle drie de zonsondergangen die we hier zagen, waren volledig anders en prachtig op zichzelf. Omdat we zo noordelijk zaten, ging de zon ook onder aan onze linkerkant. Dat was apart en had ik nog nooit meegemaakt. Na een lekker stukje brownie, een goede burger, lekkere cocktails en een eigenlijk iets te hoge, maar nog steeds goed te betalen rekening van ongeveer honderddertig euro, doken we onze bedden in.

De shoutout van de avond ging naar de DJ, die live op het strand de beste songs van de jaren ‘60, ‘70, ‘80 en ‘90 combineerde met hedendaagse techno en dance. Onze dag kon echt niet meer stuk toen hij op verzoek van Miro, precies rond de zonsondergang, een techno mix draaide van 'Shine On You Crazy Diamond' van Pink Floyd. Thuis, bij Pier 32, waar Miro, Just en zelfs ik (kort en in een duister en ver verleden) hebben gewerkt, is dit nummer traditie als de zon ondergaat.

We sliepen in Casa Pavo Real, een hotelachtig hostel met een groot zwembad en prima dorms. Volgens Tim en mijzelf was de badkamer wel echt smerig. Dit kan ook komen omdat we regelmatig van het zwembad, door het grindpad richting de WC gingen. Eigen schuld, dikke bult.

Op dag twee gingen we niets anders doen dan strandhangen. Dit was het plan, tot we van een jonge gast een flyer kregen met een cryptisch verhulde feestlocatie voor de avond. Na overdag goed verbrand te zijn - Mam! Ik heb me goed ingesmeerd! Echt! - gingen we ons ‘s avonds klaarmaken voor het feest.

Toen we aankwamen bij het huis leek het alsof we bij een lokale bendeleider binnenstapten. Om eerlijk te zijn, zou het mij ook niet verbazen als dit, weliswaar iets minder dramatisch, ook het geval was. Lichtelijk overdreven waren er bij aankomst namelijk meer dealers aanwezig dan gasten. Ik dacht aan de verschillende kartel scènes die ik in de series Breaking Bad en Better Call Saul zo kon waarderen. Toch druppelden de toeristen mondjesmaat binnen voor dit feestje. De locatie had wat weg van de binnenplaats van een gevangenis, met als hoogtepunt de WC's die van de buitenlucht werden gescheiden door een douchegordijn. Links de douche, in het midden de WC en rechts de wasbak. Op die volgorde stonden Miro, Just en ik vervolgens lekker te plassen.

De Cuba libres waren sterk, het feestje oké, maar de DJ... De DJ was de ster van de avond. Wat een vreselijke mixes maakte deze vent. Helaas, wat een grimmig kartelfeest - wederom ietwat aangezet mam! Geen zorgen! - had moeten worden, bleek eerder een routinematig witwasfuifje.

Onze laatste dag in Palomino was wederom een rustdag. Lekker chillen rondom het zwembad, bellen met het thuisfront, en uitkijken naar hopelijk betere feestjes in het El Rio hostel in Buritaca.