Surfen in Santa Catalina en snorkelen bij Isla Coiba

Tim en ik vervolgden onze reis vanaf El Valle richting Santa Catalina, waar we in eerste instantie zonder tussenstop heen hadden willen gaan vanuit Panama-Stad. Goed uitgerust, voldaan door onze hike en uitgerust met onze spullen en een fles Panamese rum, namen we om zeven uur de eerste bus richting de grote weg 1. Hier zouden we een bus pakken richting Santiago, ware het niet dat de bus op zich liet wachten. Vijf kilometer de andere kant op was op dat moment namelijk een grote wegopstopping, waarvan ik de reden nog steeds niet weet.

Het duurde uiteindelijk meer dan twee uur voordat de bus naar Santiago kwam. In de tussentijd hadden we een Nederlands stel ontmoet waarmee we de komende uren konden optrekken. De vrouw werkte voor de Postcode Loterij in Schotland, de man in Amsterdam voor een onafhankelijk onderzoeksbureau. Deze ontmoeting zou later op de dag nog van pas komen om onze eindbestemming te bereiken.

De bus naar Santiago liet op zich wachten, maar was comfortabel. Tim en ik zaten beide bovenin, vooraan, voor een meterslang raam met uitzicht op de weg en alles eromheen. De route was niet spannend, dus luisterden we naar muziek terwijl ik mijn Polarsteps-ervaring in Panama-Stad beschreef.

De volgende bus, van Santiago naar Sona, sloot perfect aan op dit ritje, waar we allemaal blij mee waren. Maar onze blijdschap was voorbarig. De bus stopte na een klein uurtje rijden, en de chauffeur deelde mee dat we moesten gaan lopen. Natuurlijk nadat we de volledige prijs voor de rit hadden betaald. Er was een protest van de bewoners van Santa Catalina omdat de autoweg naar het dorp niet goed werd onderhouden. Het gevolg hiervan was dat al het busverkeer van en naar Santa Catalina werd tegengehouden. Ook taxi's of huurauto's konden er niet doorheen. We liepen een half uurtje met al onze spullen door de bloedhitte totdat we aankwamen in het dorp Sona. Dit was ongeveer 65 kilometer van onze bestemming en dus onmogelijk om te lopen. We zaten vast.

Na een half uur stilstaan, drinken van sportdrank en uitrusten, kwam er een lokale bewoner naar ons toe die ons voor dertig (!) dollar per persoon naar Santa Catalina wilde rijden. Hij kon immers nergens anders heen. Maar goed, 120 dollar voor een ritje van anderhalf uur vonden we wat te veel, dus we liepen verder. Uiteindelijk vonden we een groep Panamezen die het protest vierden als een festival. Ze dronken en feestten. Toch hadden we wat aan ze, want voor twintig dollar per persoon boden ze dezelfde service aan. Het voelde nog steeds oneerlijk, maar we hadden geen andere optie!

Eenmaal in Santa Catalina namen we afscheid van Esmee en haar vriend die in een ander hostel sliepen. We wisselden Instagram-accounts uit en gingen naar Bodhi Hostel. Het inchecken verliep soepel en de slaapzaal was prima! We wilden wat gaan eten omdat de rit toch 8 uur had geduurd, maar tot onze verbazing was er weinig open. We werden "hangry" - hongerig en geïrriteerd tegelijkertijd. Uiteindelijk was er een restaurant open omdat alle andere ondernemers bij het protest aanwezig waren. Dit was niet de beste kennismaking met Santa Catalina. Het was sowieso anders dan we hadden verwacht. Minder strand, minder toeristen en een enigszins grimmige sfeer. Een kant die we ook nog zouden meemaken.

De eerste ochtend in Santa Catalina was prima. Het ontbijt was eenvoudig maar goed. We liepen naar Dolphin Tours en boekten een tour naar Isla Coiba, de belangrijkste attractie van Santa Catalina. Het eiland ligt anderhalf uur varen van Santa Catalina en is groter dan alle Nederlandse Caribische eilanden. Het is tevens een groot natuurpark en een perfecte plek voor wilde dieren. Tijdens ons bezoek was het net het begin van het walvissenseizoen, wat een leuk maar onrealistisch vooruitzicht was.

Met onze nieuw verkregen snorkels, duikbrillen en enthousiasme om dieren te zien, stapten Fré, Tim en ik in de boot om in anderhalf uur naar Coiba te varen. Onderweg zagen we geen walvissen, maar wel een grote groep dolfijnen die op een meter afstand van de boot zwommen en sprongen. Eenmaal op het eiland belandden we in een prachtig paradijs met een blauwe oceaan en ongerepte eilanden. We doken het water in en werden meteen overweldigd. Een zeeschildpad zwom onder onze voeten door naar het wateroppervlak. Dit was de eerste maar zeker niet de laatste keer dat we grote zeeschildpadden van dichtbij zouden zien. Tijdens onze drie snorkelsessies zagen we onder andere haaien, kogelvissen, een trompetvis en grote scholen kleine visjes. Het meest vervelende deel van onze reis was het feit dat we tientallen kwallensteken opliepen. Ze veroorzaakten kleine lokale verlammingen, irritant maar niet gevaarlijk.

Na de eerste twee snorkelsessies meerden we aan bij een eiland voor de lunch, die bestond uit pastasalade met tonijn uit blik. Het was vullend maar niet bijzonder. We bezochten ook een uitkijkpunt op het eiland en zagen mooie hagedissen en iguana's. Bovendien zagen we een capibara. Op het

volgende eiland zagen we echter iets wat ik nog nooit had gezien. Aan de andere kant van het strand lagen in een brakke rivier twee krokodillen van twee meter lang, een moeder en een dochter. Samen met onze gids keken we enkele minuten op enkele meters afstand. Het was gevaarlijk, zoals ik nu besef, maar de herinnering is de moeite waard. Wat is reizen zonder een beetje avontuur? Op dit eiland aten we een stuk ananas, maakten we een wandeling en zwommen we een beetje voordat we naar onze laatste snorkelspot gingen. Hier zagen we vooral nog een aantal mooie haaien van vrij dichtbij. Het was tijd om terug te keren naar Santa Catalina.

De tour eindigde om 15:00 uur en voelde behoorlijk lang aan! De volle zon en de vele dieren maken het verleidelijk om langer te blijven. De rest van de dag deden we rustig aan en ontspanden we bij het hostel.

De volgende dag besloten Frederique, Tim en ik vroeg te gaan surfen om 's middags naar de halve finale van de Nations League te kunnen kijken. Het surfen was leuk, maar door gebrek aan zonnebrandcrème, hevige golven en mijn persoonlijke onhandigheid was ik er na een klein uur al klaar mee. Het was moeilijker dan ik me herinnerde. We hadden geen wetsuits omdat het water warm en relatief diep was. Dit maakte het lastig om op het board te springen en snelheid te maken voor de golven.

Inmiddels was ik veranderd in een kreeft door de zonverbranding en waren we allemaal klaar met surfen. Tim vestigde een record door na twee mislukte golven te zeggen dat dit niets voor hem was. Hij vond suppen veel leuker, maar dat was hier niet mogelijk!

Na een welverdiende smoothie keek ik samen met Tim en een andere Nederlandse gast naar de wedstrijd van het Nederlands elftal. We probeerden het met de VPN van Tim, maar de instabiele verbinding maakte het lastig om de hele wedstrijd te volgen. We kregen slechts een deel van de wedstrijd mee en zagen hoe Nederland voor kwam, gelijk maakte, achter kwam en uiteindelijk verloor van Kroatië. Hierna gingen we met alle Nederlanders naar een plek waar Frederique eerder was geweest. Het was een verhoogd grasveld met uitzicht op de rotsen en de oceaan. We luisterden naar muziek en dronken bier, tot het begon te onweren. In het donker liepen we terug naar het dorp en ontdekten dat de stroom was uitgevallen. Tim en ik hadden nog niet gegeten en de restaurants, evenals de twee grootste supermarkten, waren gesloten. Dit was het begin van een reeks dagen waarop we niet normaal konden eten.

Terwijl het met Tim nog wel goed ging, begon ik weer hongerig en geïrriteerd te worden en besloot ik bij de kleine winkel die nog open was een paar pakjes instant noedels te halen. Het was nog steeds donker en een beetje onheilspellend op straat toen een lokale bewoner, die er niet helemaal nuchter uitzag, me de weg probeerde te wijzen. Hij liep met me mee tot aan de ingang en ging voor me staan. Hij vroeg om vijf dollar voor de "service". Hoewel ik hem niets verschuldigd was, liep ik met de portemonnee van Tim en mijn telefoon in de hand. Ik gaf hem het geld. In de winkel kocht ik twee pakjes noedels voor vijftig cent per stuk, en met het wisselgeld nog in mijn hand, kwam ik de man weer tegen. Hij griste het geld uit mijn hand en gaf me om welke reden dan ook de vijf dollar terug. "For the weed," zei hij. Ik was verbaasd en probeerde in gebrekkig Spaans een gesprek aan te knopen. Ik vertelde hem dat ik niets besteld had en dat hij mijn geld mocht houden. Dit was echter geen optie, dus probeerde ik mee te gaan in zijn verhaal. Hij vroeg naar mijn hostel en zei dat hij het daarheen zou brengen. Met enige verwachting maar vooral zonder enige verwachting liep ik terug naar het hostel. Dure noedels.

De avond ging verder en nadat Tim en ik vergeefs probeerden de man op te sporen en het geld of zijn beloofde spullen te innen, speelden we een spelletje met wat Duitsers bij kaarslicht. Hierna gingen we naar een feestje twintig minuten verderop. Daar was echter niemand. We onderhandelden over de prijs van onze Cuba Libre-cocktails en gingen zitten. Toen we naar het strand wilden gaan, kwamen we onze grote vriend weer tegen. Hij kwam aanzetten met wat volgens hem was wat ik had besteld. Een groene appel, een aansteker en een mini stukje wiet, dat in werkelijkheid nog niet genoeg was voor een halve joint. We moesten erom lachen en stuurden de gast, die inmiddels irritant begon te worden, weg. Hij vroeg mij om het nummer van een van de Nederlandse meisjes met wie we waren en wilde graag zijn appel en aansteker terug. Voor mij kwam het allemaal net zo vaag over als waarschijnlijk voor jullie. De rest van de avond keken we naar de sterrenhemel en dronken we nog een biertje op het strand, voordat we de volgende dag naar Bocas del Toro zouden vertrekken, de laatste bestemming voordat ik alleen verder zou reizen.