Tocumen Airport en de laatste loodjes naar Medellín

Die laatste vijf uur van de vlucht voelden als de gehele vlucht keer twee, maar toen we na bijna elf uur in het KLM-toestel eindelijk in Panama stonden en opeens alles wat Nederlands was achter ons lieten, voelde het toch wel raar. Terwijl we de landing maakten in Panama, zeiden Tim en ik nog tegen elkaar dat het allemaal wel meeviel met de vermoeidheid.

Dit veranderde snel toen onze vervolgvlucht met een aantal minuten vertraagd werd en de zon op een weliswaar prachtige manier ter aarde stortte om vervolgens onder te gaan en Panama Airport in het donker achter te laten. Tim en ik kochten nog een Panamees biertje en smokkelden deze aan boord van ons vliegtuig richting Medellín. Gelukkig ging deze vlucht een stuk sneller. Het was dan ook maar een uurtje vliegen.

Hoewel we Panama tot nu toe alleen hebben gezien vanuit de ramen van ons vliegtuig en die van het vliegveld, ben ik blij dat we hier nog terugkomen. Direct merkten we de tropische temperatuur van 31 graden Celsius en zagen we al een eerste glimp van de diversiteit op het gebied van bomen en planten die het land te bieden heeft. In de verte en vanuit het vliegtuig zagen we de wolkenkrabbers van Panama-Stad.