Vanuit El Rio Hostel in Buritaca naar Tyrona Parque Nacional
Na een rustgevend verblijf in Palomino was het tijd voor een van de vooraf meest besproken spots: het El Rio hostel in Buritaca. Onderweg naar Palomino hadden we er al een glimp van opgevangen, wat me doet realiseren dat we inmiddels al meer dan een week rondom de Sierra Nevada vertoeven. Dit is het natuurgebied dat we de komende tijd nóg beter zullen leren kennen, wanneer we de Lost City Trek ondernemen. Een vierdaagse hike door de jungle, met als hoogtepunt El Ciudad Perdida.
Maar goed, na een rit in een taxi die zo uit de jaren ‘60 leek te zijn weggelopen, met een nerveuze chauffeur die waarschijnlijk al sinds die tijd achter het stuur zit, kwamen we aan bij het El Rio hostel. We waren voorbereid op de feestjes op donderdag en zondag. Dag één moest dus meteen knallen! Na ons geïnstalleerd te hebben in onze grote 24-persoons dorm en onze nasi met kip te hebben verorberd, begonnen we met een potje volleybal.
Miro en Just namen deel aan een toernooi met een stel Engelsen en Israëli's, en later sloot ik ook aan. Miro, ik en een gast uit Israël verloren nipt met 13-15 van Just, een Duitser en een andere Israëli. De dag kabbelde voort. We zwommen in de rivier waar het hostel zijn naam aan dankt, speelden een spelletje Qwixx en dronken na een paar flauwe grappen een Aperol Spritz op het strandje.
Na het diner, een prima maar niet uitzonderlijke schnitzel, begon het feestje waar we zo naar uit hadden gekeken. Het was leuk en we hebben ons goed vermaakt, maar de vibe was niet helemaal wat we hadden verwacht. Misschien was het niet het grote feest dat zondag zou zijn, en kwam het daardoor. Toch hadden we een leuke avond en lagen we laat op bed, na nog een tijdje in het donker in de jungle te hebben gezeten met onze eigen muziek.
De volgende dag waren we allemaal weinig waard en besloten we vooral lekker aan het water te zitten. We keken toe hoe een meisje uit Israël (de helft van het hostel is Israëlisch, de andere helft Brits) er meer dan 45 minuten over deed om uiteindelijk niet van de aangewezen klif de rivier in te springen. Telkens moedigden we haar aan, maar ze ging niet. Uiteindelijk sprong ze vanaf een lager gelegen stuk alsnog, om vervolgens af te druipen naar het strand. Wijzelf hebben de sprong niet gewaagd, maar vermaakten ons prima met een speaker en een drankje in en rondom het water. We luisterden naar Coldplay en Editors.
De volgende dag gingen we naar Tyrona National Park, een plek waar ik veel over had gelezen voor mijn vertrek naar Colombia. Ondanks onze vermoeidheid - twee weken intensief reizen eiste nu immers zijn tol - drong ik erop aan om te gaan. Uiteindelijk maakten we een wandeling van ruim 15 kilometer in de bloedhitte, van de ingang bij Buritaca tot aan Cabo San Juan, een van de drukkere stranden in het park. Hoewel het park prachtig was, was er slechts één route om te bewandelen, wat wellicht verklaart waarom we niet veel wildlife tegenkwamen. We zagen wel tientallen krabben, miljoenpoten, onderwater vissen, honderden insecten en een groot aantal vogels. Halverwege de hike zagen we eindelijk de apen waar ik al twee weken naar op zoek was!
De eerste aapsoort die we tegenkwamen waren de pinchéaapjes, die veel voorkomen in dit gebied. Klein van stuk, maar luidruchtig genoeg om op te vallen. Op de terugweg, die we in een recordtijd van 70 minuten aflegden - heen deden we er ruim twee uur over - werden we beloond met het zien van een hele groep kapucijnapen. Die waren totaal niet schuw en kwamen zonder aarzeling binnen een paar centimeter van de mensen die brutaal genoeg waren om ze te proberen aan te raken. Sukkels.
De grootste ergernis van de dag was een groep Colombianen die met hun afspeellijst vol Colombiaanse klassiekers door het park liepen, op hetzelfde tempo als wij. De muziek achtervolgde ons onophoudelijk. Uiteindelijk hebben we er op typisch Hollandse wijze wat van gezegd en lieten we de groep jongeren voorgaan. Eind goed, al goed. De dag erna vertrokken we naar Santa Marta en daar eindigt dit verhaal. Next up: La Ciudad Perdida.