Volcán del Hoyo en het Asososca meer

Er bestaat geen betere voorbereiding voor een hike dan een slechte nachtrust, toch? Nee, de nacht voor ik samen met Anne de El Hoyo vulkaan zou beklimmen, was niet mijn beste. De slaapzaal was warm, mijn stopcontact deed het niet en toen ik rond vier uur 's nachts naar het gedeelde toilet wilde gaan in mijn ondergoed, werd ik tegengehouden door een groep Engelsen die ik eerder had ontmoet en die graag een praatje wilden maken. Daar stond ik dan.

De volgende ochtend liep ik naar Poco A Poco, dit keer de senior, voor mijn ontbijt. De pannenkoeken waren een must, maar tot irritatie van Anne waren ze bedekt met honing in plaats van ahornsiroop. De koffie was prima en voor vertrek kwam ik Daniël nog even tegen, de Australiër met wie ik in El Salvador al een biertje had gedronken en de Seven Waterfalls hike had gelopen.

Nadat we onze was hadden afgeleverd bij de buurvrouw van het hostel, verscheen er plotseling een pick-up truck voor de deur die ons naar de voet van El Hoyo zou brengen. Onze gids heette Norlan en zo was onze groep compleet. Hoewel later nog een groep van dertien Nederlandse meiden, die op hun lustrumreis waren, zich zou aansluiten, besloot Norlan om ons apart te houden van die groep. We kregen dus een privétour.

Nadat we onze spullen hadden gepakt bij het Viavia hostel, waar Vulcano Day gevestigd was, reden we in ongeveer een uurtje naar de voet van de vulkaan, die tot mijn verbazing vlakbij Cero Negro lag. Voordat we aan onze hike begonnen, moesten we helaas wachten op de dertien landgenoten, die eerst zouden gaan vulcano-boarden. Dit duurde lang. Anne en ik deden een dutje op de stenen bankjes waar we zaten. We kregen lunch en de meiden begonnen binnen te druppelen. Ik moest er niet aan denken om na het vulcano-boarden nog te moeten hiken, maar het hoorde bij hun ervaring. Ik zei even hallo, maar merkte meteen dat er niet echt een klik zou ontstaan tussen ons en die meiden. Ik denk dat Anne hier blij mee was, aangezien ze anders de enige niet Nederlandstalige zou zijn.

Na ongeveer twee uur wachten nam Norlan ons mee! We begonnen aan de hike. Het eerste stuk was zwaar, met de volle zon en een steile klim met al onze spullen, een tent, een slaapzak en een matje. Gelukkig duurde dit stuk niet heel lang, dus waren we snel van de inspanning af. Daarna werd de hike, hoewel nog steeds warm, gemakkelijker. We hadden interessante gesprekken en Norlan, die ongeveer even oud was als ik, vertelde boeiende feiten over het leven in Nicaragua en de vulkanen die we beklommen.

Na ongeveer drie uur kwamen we aan op het basiskamp, waar we onze tent zouden opzetten en ons avondeten zouden krijgen. Gelukkig stond er een verfrissende bries en kregen we snel onze tent opgezet. Het was krap en we zouden hier met z'n tweeën moeten slapen. In werkelijkheid pasten onze matjes, die zo dun waren als een gemiddelde duim, net naast elkaar. Toen alles eenmaal stond, waren we eigenlijk best tevreden en blij dat we even konden ontspannen. We hadden niet veel te doen en waren allebei vergeten om een flesje rum of wat bier mee te nemen, dus leefden we van onze zes liter water die we moesten meenemen. Op Anne's telefoon speelden we een topografiespelletje, waarbij ik overduidelijk de meeste kennis had. Het was leuk, maar niet spectaculair. Het uitzicht, toen het eenmaal opklaarde, was dat wel! We keken uit over het Meer van Managua, verschillende vulkanen en zelfs de oceaan. Aan de andere kant zagen we het sinkhole waaraan deze vulkaan haar naam dankt. Naast ons kwamen rookpluimen uit een ander gat in de vulkaan. Een prachtig gezicht.

Het eten was eenvoudig maar vullend. We kregen allemaal vier taco's en vulden deze met bonenspread, groenten, tortillachips en saus. Erg lekker. Na het eten maakte onze gids een kampvuur en aten we marshmallows. De Nederlandse meiden voegden zich bij ons en het werd gezellig, totdat een van hun gidsen opeens aangaf dat het extreem hard zou gaan regenen.

Dit deel van de avond was zeker het spannendste. Toen de regen begon, maakten we ons niet veel zorgen, maar toen Anne en ik inmiddels in onze tent zaten, ontdekten we al snel dat deze niet volledig waterdicht was. De regen werd steeds heftiger en hield niet op voor ruim drie uur. We dekten de hoeken van onze tent af met onze vuile kleding, probeerden vuilniszakken onder onze matjes te leggen en verplaatsten al onze spullen minstens vier keer van haar helft naar mijn helft en vice versa. Ik had mijn speaker mee, die in contrast met de kletterende regen en knallende bliksem voor een geruststellend geluid zorgde. Toen we eenmaal hadden opgegeven dat alles droog zou blijven, maar wel genoeg hadden kunnen redden, hadden we goede gesprekken, tot we uiteindelijk zelfs moe werden. De matjes lagen vreselijk en onze slaapzakken waren zelfs nat, maar dat mocht de pret niet drukken. We sliepen op een vulkaan. Toen de muziek uitstond en de regen wat minder werd, hoorden we een grote groep coyotes, niet ver van de tent.

Een uur of drie later werden we wakker door de warmte in de tent en het geluid van dertien Nederlandse studentes op de camping. We stonden op en bewonderden een prachtige zonsopkomst. Na het ontbijt begonnen we aan onze hike naar de kraters. Vooral de warme stoomwolken die af en toe in ons gezicht bliezen, waren indrukwekkend. Je wist dat het er was, maar je kon het niet zien. Een ongelooflijke warmtebron in de vorm van een magmakamer.

Na de korte wandeling naar de kraters begonnen we aan onze afdaling naar het Meer van Asososca. Deze wandeling duurde langer dan verwacht, maar was zeker niet zwaar. We liepen met onze spullen ongeveer tien kilometer richting het meer. Onderweg stopten we af en toe en luisterden we naar muziek. Naarmate de hike vorderde, merkten Anne en ik dat we behoorlijk uitgeput waren. Drie keer hiken in drie dagen en een feestje tussendoor eiste zijn tol. Eenmaal bij het meer konden we niet wachten om te zwemmen. Hoewel het er koud uitzag, was het water eigenlijk extreem warm. Dit viel een beetje tegen, maar was wel een bijzonder gezicht. De bodem van het meer was warm vanwege de magmakamer eronder, wat het hele meer verwarmde. Het was als een grote hotspring. Na ongeveer een uurtje bij het meer was het tijd voor de laatste korte etappe naar onze auto. Deze ging bergop, maar was snel voorbij. Gelukkig had onze gids een verrassing voor ons. Zijn vriend, die ons los van de Nederlandse meiden terug zou rijden, had een koelbox bij zich met daarin drie koude drankjes. Het voelde geweldig om in de pick-up truck eindelijk weer goed bereik en een koud biertje te hebben.

Het was een geweldige, zij het zwaardere hike dan ik had verwacht. Dit kwam vooral door de omstandigheden en niet door het terrein. Het was ook een mooie afsluiting van mijn drie dagen met Anne, die ik spontaan had ontmoet omdat we allebei een simkaart nodig hadden. We klikten meteen en in die drie dagen groeide Anne uit tot mijn op één na beste vriendin uit Quebec - Marieke, als je dit leest! Ik heb het tegen jou!

Eenmaal terug bij Viavia kregen we een welverdiende maaltijd. Voordat ik verder zou reizen naar Managua, waar het volgende hoofdstuk van deze reis zou beginnen, haalde ik mijn was op. Er was een hoop misgegaan hier, dus ik moest mijn was zelf van de waslijn en tafel uitzoeken. Anne dacht dat ze alles had, maar later bleek dat de wasvrouw een deel van haar was aan iemand anders had gegeven. Dat was behoorlijk vervelend.

We namen een taxi naar het busstation en stapten allebei in de bus naar Managua!