White Water Raften op de Río Pacuare

Om van La Fortuna naar Puerto Viejo te komen, moet je een flinke reis maken. Je zou denken dat het hemelsbreed niet zo ver van elkaar verwijderd is, maar helaas, het openbaar vervoer in Costa Rica denkt daar anders over. Omdat de optie met de bus niet heel aantrekkelijk klonk en we de afgelopen dagen minder hadden uitgegeven aan betaalde activiteiten dan verwacht, gingen we onze opties bekijken. Zo konden we zoals eerder vermeld met de bus, wat volgens de jongen bij ons hostel betekende dat we vier bussen zouden moeten nemen en rond vier uur 's ochtends zouden moeten vertrekken. De tweede optie was een shuttle die je van hostel naar hostel brengt, voor ongeveer zeventig dollar. Niet geweldig, maar wel comfortabel. Vooral erg duur. De derde optie klonk goed voor ons. Voor honderd(!) dollar per persoon haalde de shuttle je op bij je hostel naar keuze, bracht je naar een rivier, waar je zou gaan ontbijten, raften en lunchen, waarna een volgende shuttle je naar een hostel naar keuze aan de Caribische kust zou brengen. Het is een flink bedrag, maar we hadden allebei nog nooit White Water Rafting gedaan, het prijsverschil met de normale shuttle was maar dertig dollar, en je kreeg ook nog eens lunch en ontbijt. De keuze was gemaakt!

Om half zes 's ochtends werden we opgehaald bij ons hostel in La Fortuna. Een enthousiaste vrouw vertelde ons wat het plan was voor de dag, en ik werd steeds enthousiaster. We zouden gaan raften op een rivier van niveau drie en vier. Er zijn in totaal vijf niveaus. Voor beginners was dit dus een flinke uitdaging, maar het zou vast goedkomen. We hoefden de shuttle naar onze ontbijtplek maar met een paar mensen te delen, dus we hadden allemaal een bank voor onszelf, waarop we onze nachtrust nog even konden inhalen. Niet dat ik slaap in bussen, maar dat is een ander verhaal!

We kwamen aan op een redelijk groot en goed georganiseerd terrein, waar ze net zo goed Oktoberfest hadden kunnen vieren, vanwege de overvloed aan biertafels. Het ontbijt stond klaar, maar om eerlijk te zijn werd ik er niet heel enthousiast van. Zoals altijd hier bestond je ontbijt uit scrambled eggs, rijst, bonen en fruit. Op het fruit na hoef ik deze ingrediënten wanneer ik thuis kom voorlopig niet meer te zien. Met een prima bodem en alleen een flesje water stapten we in de shuttle die ons naar het beginpunt van de rafting ervaring zou brengen. Dit duurde zo'n drie kwartier, dus ook het raften zou wel even duren. Er was ongeveer drie uur voor gepland. Waar voor ons geld.

Pleun en ik werden gekoppeld aan een Costa Ricaanse moeder en dochter uit Puerto Viejo, en onze gids heette Nella. Nella zit in het Costa Ricaanse vrouwenteam voor White Water Rafting en doet regelmatig mee aan wereldkampioenschappen en andere grote toernooien. We waren dus in goede handen. Na wat uitleg en oefeningen begonnen we aan onze afdaling. We moesten aan de zijkant van de raft gaan zitten, en dat was tevens het moment dat ik wist dat we nat zouden gaan worden. Doorweekt.

Het duurde niet lang voordat we de eerste golf rivierwater over ons heen kregen. Het was fris maar erg grappig. Ik denk dat ik, rechtsvoor, wel de slechtste plek had om droog te blijven. Mijn enige paar dichte schoenen, die ik aanmoest vanwege de stenen in de rivier, waren al snel helemaal nat, en ook mijn shirt hield het niet lang droog. Na een aantal 'rapids,' zoals onze gids deze noemde, kwamen we bij een langer rustig stuk. 'Hier kunnen jullie even zwemmen,' gaf ze aan, waarop Pleun en ik elkaar aankeken en zonder echte twijfel, met al onze kleding aan, in het water sprongen. In onze zwemvesten dreven we een paar minuten door de rivier in de Costa Ricaanse jungle. Het water was niet warm of koud. Na een tijdje werden we er om de beurt weer hardhandig uit getrokken, omdat de volgende rapid er weer aankwam. Dit keer was het tijd voor de eerste wildwaterbaan van niveau vier. Hierbij moesten we echt goed opletten en doen wat onze gids zei, terwijl we zeiknat werden van het in de boot plonzende water.

We voeren langs luxe resorts, inheemse stammen en prachtige canyons. Het raften zelf was minder lastig dan we hadden verwacht, misschien zelfs gehoopt. Toch hadden we een fantastische tijd onderweg naar Puerto Viejo.

Toen we na drie uur raften terugkwamen in het dorpje waar we ook hadden ontbeten, waren we nat, vies en moe, maar zeker voldaan. De lunch was lekker. Een wrap met verschillende toppings als rijst, bonen en kip. Niet geweldig, maar wel vullend, wat ons tevreden stelde. Na het eten, douchen en omkleden bracht een andere shuttle ons richting Puerto Viejo de Talamanca. Deze rit duurde ongeveer twee uur. Halverwege maakten we een broodnodige sanitaire stop, maar behalve dat ging het erg snel. We waren ruim voor zonsondergang in Puerto Viejo.