Ik ben Bas Boudewijn. Mag ik je allereerst bedanken, dat je een kijkje neemt op mijn website? Deze pagina heb ik ontworpen om alles te laten zien, waar ik al mijn pijn en moeite dagelijks in steek. Ik had behoefte aan een plek waar ik met trots mijn verhalen, projecten en foto’s kon bewaren en op een mooie manier kon exposeren.

Mijn studie is zo veel meer dan het maken van muziek en wat ik maak is zo veel meer dan simpelweg de nummers die je wellicht op de Spotify pagina van bijvoorbeeld Inside Electron ziet langskomen. Niet ieder nummer is ‘goed genoeg’ voor Spotify, maar dat betekent niet dat ik alle producties die ik maak zomaar op de figuurlijke plank wil laten liggen. Nee. Deze pagina is voor alles wat ik maak en alles waar ik trots op ben.

Het was 2 mei 1998, zes uur in de ochtend, toen ik werd geboren. Thuis in Den Haag. Het was ook de verjaardag – en de trouwdag! – van mijn opa. Ons gezin bestond uit mijn moeder Gerdien, mijn vader Ronnie, mijn zus Eva en mijn broer Robin. Eigenlijk is Robin mijn halfbroer, maar zo heb ik er nooit naar gekeken. De familie van mijn vader’s kant was nooit groot, dus ik heb dat onderscheid nooit gemaakt. Mijn ouders gingen al vrij snel uit elkaar en voor zolang ik me kon herinneren was ik als kind doordeweeks bij mijn moeder en vrijwel ieder weekend bij mijn vader.

Als kind was ik – zo hoor ik regelmatig van anderen – altijd heel vrolijk. Ik droeg het Justin Bieber kapsel al voor het zijn signature werd én begon al vroeg met het maken van creatieve kunstuitspattingen. Ik ging op schilderles en hielp later zelfs met het verzorgen van de lessen aan jongere kinderen. Muziek maken begon gek genoeg pas een stuk later. In 2007 had ik weliswaar mijn eerste zangles, maar toen ik voor het eerst een instrument ging bespelen was het alweer 2013. Zo kan ik mij herinneren dat ik ergens in het begin van dat jaar trots naar mijn vader toe rende om te laten horen wat ik zojuist had geleerd. Hij had dit natuurlijk al meerdere keren in minder volledige vorm moeten aanhoren terwijl dit door de gang klonk, maar na een week oefenen, verzorgde ik zo mijn allereerste instrumentale optreden. De synthmelodie van ‘The Final Countdown’ was het eerste nummer dat ik naar mijn eigen weten ooit op een instrument wist te spelen. Ongeveer een jaar later schreef ik mijn eerste liedjes op gitaar en hetzelfde Casio keyboard waar ik de bewuste Europe-hit op had geleerd.

In 2015 ben ik gaan studeren aan de School voor Journalistiek van de Hogeschool Utrecht. Dit avontuur heeft mij veel geleerd en was ook zeker leuk, maar toch voelde ik dat dit niet was wat ik op dat moment moest doen. Het was de inleiding van de tot nu toe meest verschrikkelijke periode in mijn leven. 2016 was een ware achtbaan. Voor de eerste keer in mijn leven speelde ik in een band. Met Julius, Tim en Miro begonnen we Inside Electron – destijds nog Crescent. Op 26 augustus 2016 stond ons allereerste optreden gepland op een door vrienden geïmproviseerd festival in het inmiddels gesloten keldercafé ‘Lokaal Vredebreuk’ in de Haagse binnenstad. Hoewel dat optreden is doorgegaan, werd het volledig overschaduwd door het plotselinge overlijden van mijn vader, Ronnie Boudewijn.

Hoewel ik hier niet volledig in zal gaan op alle pijnlijke details, moet je weten dat de dood van mijn vader nog altijd een van de grootste pijnpunten is in mijn bestaan. De enige troost die ik uit zijn dood kan halen is dat ik een groot deel van hem in mijzelf begin te herkennen. Ik gebruik dezelfde termen, vind dezelfde abnormaliteiten normaal én ben net als mijn vader een behoorlijke chaoot, zelfs als ik georganiseerd bezig denk te zijn.

Na een behoorlijke tijd te hebben genomen om te wachten op de verwerking van de dood van mijn vader, merkte ik dat dit proces al lang bezig was. Het gaat langzaam en duurt lang. Toch wil ik niet (meer) stil blijven staan. Daarom besloot ik vorig jaar te gaan studeren en heb ik binnen een jaar Sound Education Nederland af weten te ronden, waarna ik toegelaten werd op de HKU, waar ik nu nog steeds zit. Voor mijn gevoel zit ik op mijn plek en heb ik zin in de toekomst. Toch zal de angst die ik heb meegemaakt altijd bij mij blijven.